Yüksek plastisiteli zeminlerde düşük taşıma gücüne bağlı meydana gelen düzensiz oturmalar ve kaymalar sonucu deformasyonlar oluşmaktadır. Bu tür zeminleri güçlendirmek için en sık kullanılan metot, zeminin çimento veya kireç gibi geleneksel bağlayıcılarla stabilizasyonudur. Ancak bu malzemelerin üretiminde yüksek oranda karbon salınımı ortaya çıkmakta, bu da karbon ayak izini artırmaktadır. Bu çalışmada, düşük karbon ayak izi, ucuz ve sürdürülebilir geri dönüşüm malzemelerinden elde edilen katkının, Karayolları Teknik Şartnamesi(KTŞ) kriterlerine uymayan nitelikteki taban zeminlerinin güçlendirilmesindeki kullanım potansiyelleri araştırılmıştır. Bu amaçla, çay fabrikası atıklarının piroliziyle elde edilen biyokömürün uçucu kül ile karıştırılmasıyla yeni katkı malzemesi elde edilmiştir. Farklı katkı oranları %5, %10, %15 su içerikleri %15, %20, %25 ve kür sürelerinin 0,14,28 gün stabilizasyon üzerindeki etkisini belirlemek için Yüzey Tepki Yöntemi(YTY) kullanılmıştır. Numuneler serbest basınç mukavemeti(UCS) deneyine tabi tutulmuştur. Sonuçlara göre stabilize edilmiş numunelerin, saf zemin numunelere göre UCS değerinde %51-163 arasında artış sağladığı, matematiksel modele göre en iyi sonucun 14,5 gün kür süresi %11,5 katkı %23,6 su içeriğindeki karışımla sağlanabileceği belirlenmiştir. Ayrıca Atterberg Limitleri deney sonuçlarında saf zeminin KTŞ değerlerini sağlamadığı ancak katkılı numunelerin bu limitleri de sağladığı görülmüştür.
Bu çalışmanın amacı, Karayolu Teknik Şartnamesi (KTŞ) kriterlerine göre tasarımı yapılacak olan bir plent-miks temel (PMT) tabakası için kullanılabilir kazınmış asfalt kaplama (RAP) malzemesi oranlarına bağlı olarak elde edilecek mali faydaların belirlenmesidir. Tüm RAP katkılı karışımların fayda-maliyet analizleri yapılarak PMT tabakası yapımı ve malzemelerin nakliye harcamaları göz önüne alındığında, RAP malzemesinin hangi uzaklıktan getirilmesi durumunda ekonomik bir uygulama olacağı araştırılmıştır. Çalışma neticesinde RAP malzemesinin %100 oranında PMT tabakalarında kullanımının çimento takviyesi ile mümkün olduğu ve doğal agrega (DA) yerine kullanılması durumunda %16’nın üzerinde kâr sağladığı belirlenmiştir. RAP malzemesinin, PMT Tip-1 tabakası için doğal agregaya alternatif ve maliyet açısından daha ekonomik bir malzeme olduğu sonucuna varılmıştır.
Transverse contraction joints are by far the most common type of joint in jointed plain concrete pavements. Early loading of contraction joints can create a weakened vertical plane and later grow as a full-depth crack. In this study, load transfer efficiency (LTE) of steel mesh reinforced transverse contraction joints were studied at accelerated pavement tests (APT). 3D finite element (FE) model of jointed plain concrete pavement (JPCP) was developed to study deflections and crack propagation in just under the joint of the concrete pavement. The APT tests were focused on the LTE values before and after the crack initiation under the contraction joint region. Experiments were performed on three slabs in which two of these slabs were prepared without reinforcement and one of them was reinforced with steel mesh. Data generated by APT was used for verification of crack propagation modeling in the finite element analysis. Steel mesh reinforced slab gave the lowest vertical deflections (51μm) and highest LTE (91.56%). The LTE value in the reinforced slab after 25,000 passes was 13.63% higher than the average of unreinforced slabs. The findings suggest that the load transfer efficiency was found to be a complex parameter and should be interpreted together with average displacement values when contraction joints are evaluated at early traffic loadings.
1 June 2022 in Transportation Research Record: Journal of the Transportation Research Board
Joint gaps between slabs in underlying Portland cement concrete (PCC) pavements are critical factors in the life span of asphalt concrete (AC) overlays. Therefore, being informed about the vertical deflections that may occur around the joints is important. In this study the joints were reinforced with three different materials: ethylene propylene diene monomer (i.e., rubber joint filler [RJF] reinforcement), bitumen-based sealant (i.e., rubber plate [RP] reinforcement), and steel plate (SP) (i.e., SP reinforcement), to limit the vertical movement of the underlying PCC. Tests were conducted at the accelerated pavement testing facility for two different AC overlay thicknesses, 50 mm and 100 mm, during 100,000 passages to investigate the influence of AC overlay thickness variations on slab vertical deflections and to also evaluate types of joint reinforcement on slab vertical deflections. For 50-mm thick AC overlay, the most effective joint reinforcements to prevent deformations caused by loading were RP, RJF, and SP; for a 100-mm thickness, this was determined to be RJF, SP, and RP, respectively.
Toprakarme duvarlar kaya düşmesi afetini engellemek için kullanılan yüksek enerji sönümleme özelliğine sahip masif yapılardır. Toprakarme duvarların taban genişlikleri fazla olması nedeniyle kaya düşmesinin yaşandığı eğimli arazilerde uygulanmasında çeşitli sıkıntılar doğmaktadır. Bu çalışmada, eğimli arazilerde toprakarme duvarların uygulanabilmesi için geliştirilmiş çözüm örnek bir proje üzerine incelenmiştir. Buna göre eğimli arazide 6 m yüksekliğinde taş istinat duvarı ve dolgu yapılarak düz bir platform elde edilmesi ve toprakarme duvarın platform üzerine yapılması projelendirilmiştir. Platform yapılmadan önce 8 adet en kesit üzerine kaya düşme analizleri gerçekleştirilerek kayanın sıçrama yüksekliği, hız ve toplam kinetik enerji değerleri elde edilmiş, daha sonra platform imalatı bitirilmiş, aynı analizlerle elde edilen veriler karşılaştırılmıştır. Yapılan çalışmada oluşturulan bu platform kayaların sıçrama yükseklikleri değerlerini %83, kinetik enerji değerlerini %62 ve hız değerlerini %42 oranında azaltmıştır. Çalışmanın ikinci kısmında projelendirilen platform üzeri toprakarme duvarın maliyeti alternatif projelerin maliyetleri ile karşılaştırılmıştır. Buna göre 6 metre betonarme duvar arkasına dolgu ve üzerine 3 metre yüksekliğinde çelik bariyer yapılmasından %60.8 oranında ve 6 metre yüksekliğinde çelik bariyer yapılmasından ise %74.5 oranında daha az maliyetli olduğu görülmüştür. Yapılan çalışmanın sonunda; Çelik bariyerler, kaya çarpmaları sırasında boyca azalmaları, ilk yapım ve bakım onarım maliyetleri, ithal edilmeleri ve doğaya uyumu gibi çeşitli konularda toprakarme duvarlara göre dezavantajlıdır. Bu nedenle oluşturulan platform üzerinde toprakarme duvar yapılmasının hem güvenlik açısından hem de maliyet açısından üstün bir ıslah yöntemi olduğu ortaya çıkmaktadır. Çalışma kapsamında geliştirilen yöntem Trabzon İli Maçka İlçesi Güney Mahallesinde kaya ıslahı projesinde uygulanmıştır.