A growing number of urban interventions, such as culture-led regeneration strategies, has emerged alongside growing awareness of the concept of re-urbanization. These interventions evolve to create a holistic urban vision, with aims to promote social cohesion and strengthen local identity as opposed to traditional goals of measuring the economic impact of new cultural developments. Szczecin’s, Poland urban strategy is focused on the expansion of culture—a condition for improving the quality of life and increasing the city’s attractiveness. This article assesses the potential for re-urbanization of Szczecin’s flagship cultural developments. Questionnaire surveys and qualitative research methods were used to assess the characteristics that distinguish cultural projects in the formal, location-related, functional, and symbolic layers, as well as examining their social perception. The results show that the strength of these indicators of urbanscape identity affects how the cultural developments are assessed by the society. Semiotic coherence and functional complexity of the structures have a significant impact on the sense of identification, while their monumentality and exposure contribute to the assessment of the impact on their surroundings. A development with a firm identity, embedded in the city’s tradition not only preserves the cultural heritage of the city but also makes inhabitants feel association with the new project.

Apart from interactivity, representativeness (in the meaning of grandness) is the basic and required characteristic of public open spaces. The representativeness of public open spaces (POS) is understood in terms of their ability to portray cities and their inhabitants as a whole. This study considers the historical value of public spaces and determines their contemporary role as spaces for representing cities. Moreover, we explore the relationship between the natural value of such places and their representativeness function. It was necessary to define the criteria determining the representativeness of public spaces, including their physical, semiotic, and functional features. The study was carried out in the midtown zone of Szczecin. The subject of the study is urban landscape objects. The landscape, according to the definition presented by the European Landscape Convention, is part of the land, as perceived by local people and visitors, which evolves through time as a result of being acted upon by natural forces and human beings. The landscape approach used in this research enables an assessment that requires taking into account and comparing many aspects that build the layers of the landscape. Qualitative and quantitative research methods were used to assess the characteristics that distinguish POS in the symbolic, formal, location-related and functional layers and to examine their ecological value. The results of the study generally confirmed our hypothesis: i.e., embedding the studied POS within the city’s tradition—with its strong semiotic connections and with the specific history of the place (genius loci)—increases the space’s range of contemporary, representative functions. At the same time, an apparent decrease in the prestige of the studied POS was observed. Although they originally had high historical value, they either lost key artifacts constituting that identity or were excluded from the main functional and compositional axes of the city. Moreover, this study proves that the representativeness of POS, conditioned by historical value and contemporary functional, spatial, and location features, is generally inconsistent with their high natural value. Still, this inconsistency does not have to be a mean contradiction.

Alongside formality, recreation and fostering integration are the two main features that contribute to the attractiveness of urban public space. The aim of this study is to investigate specific types of recreation activity in the most formal squares in Szczecin. In addition, this research analysed the age of users and whether recreation activity involved groups or individual users. The research covered six squares located in the core city centre and at the same time at on the main urban axes. The study is based on multiple direct observations method, as well as historical, iconographic, and field studies. Differences were observed both in the saturation and diversity of activity types in individual squares, as well as in the age of users and the way people congregate. According to the results of the study, both the location of the square and the links to public realm, as well as the elements of its equipment, are factors that influence the sociability and types of recreational activities practiced in the public space.

Teoria urbanistyki krajobrazowej współcześnie wyznacza globalne trendy w planowaniu i projektowaniu przestrzeni miejskiej. Charakteryzuje ją wielowarstwowy i elastyczny sposób analizy przekształcanego krajobrazu, uwzględniający jego charakter i lokalną tożsamość. Czytelne jest to szczególnie w czterech głównych motywach teorii urbanistyki krajobrazowej zaproponowanych przez Jamesa Cornera. Na tle motywów urbanistyki krajobrazowej podjęto próbę wyabstrahowania takich cech krajobrazu miejskiego, które budują jego charakter. Odwołano się do cech podstawowych. Rozumiane w ujęciu ontologicznym, stanowią stosunkowo ogólne, stałe i obiektywne właściwości przedmiotu, pierwotne względem innych jego cech. Konstytuują charakter przedmiotu w sposób niezbędny i rozpoznawalny. Uznając krajobraz za zbiór składowych, które możemy postrzegać, rozumieć i analizować na różnych płaszczyznach, zdiagnozowano cztery cechy podstawowe elementów takiego zbioru: ilość, wielkość, zróżnicowanie oraz spójność. Zakładając, że krajobraz jest konstruktem wielowarstwowym, przyjęto że cechy te można wskazać i zbadać odrębnie i równolegle w każdej z przyjętych warstw krajobrazu. W poszczególnych warstwach cechy podstawowe można doprecyzować jako determinanty charakteru krajobrazu. Zaproponowana koncepcja daje możliwość diagnozy źródeł skomplikowanego charakteru krajobrazu miejskiego oraz dokonania porównań pomiędzy analizowanymi aspektami (warstwami), co przedstawiono na przykładzie wymiaru kulturowego krajobrazu. Odniesiono go również do motywów Jamesa Cornera. Koncept otwiera pole dla dalszych klasyfikacji, ocen i weryfikacji.

Rewitalizacja obszarów miejskich wymaga z jednej strony sformułowania trafnej i realnej wizji rozwoju opartej na zdiagnozowanym potencjale miejsca: historyczno-kulturowym, społeczno-gospodarczym, krajobrazowym i przyrodniczym, z drugiej skutecznych narzędzi jej wdrożenia. Plan miejscowy wydaje się być gwarantem osiągnięcia ładu przestrzennego, ochrony tożsamości miejsca, w tym wartości historyczno-kulturowych i walorów krajobrazowych, a w odniesieniu do terenów rewitalizowanych również poprawy warunków życia mieszkańców. Wymagane prawem prognozy finansowe i środowiskowe skutków uchwalenia planów nie mogą ilustrować wymienionych, tak ważnych kwestii kulturowych i społecznych kształtowania krajobrazu. Przeprowadzona analiza MPZP „Bolinko-Niemierzyńska” objętego programem rewitalizacji śródmiejskiego obszaru Szczecina posiadającego wysokie walory kulturowo-krajobrazowe wskazuje na zagrożenia, jakie niesie dla tożsamości miejsca i jakości życia jego mieszkańców uchwalenie planu.