Burnout is a pathological syndrome in which emotional exhaustion (EE), depersonalization (DEP), and a reduced sense of personal accomplishment (PA) develop in response to prolonged occupational stress. Those working in the physiotherapy profession appear to be at risk for professional burnout brought on by the specific character of the medical professions, involving continuous contact with patients and associated stress, as well as poor working conditions. However, literature data concerning the scale of professional burnout and its psychosocial correlates remain scarce. The aim of the present study was to assess the scale of professional burnout among physiotherapists and to determine the interrelationships between coping styles and burnout symptoms. The sample consisted of 117 professionally active physiotherapists (90 women and 27 men) aged 21 to 55 years (mean [M] 31.88, standard deviation [SD] = 9.14, responsiveness rate of 80.6%) from randomly selected medical institutions of the Lodz Region. The study was conducted using the Maslach Burnout Inventory (MBI) and Coping Inventory for Stressful Situations (CISS) by Endler and Parker. Demographic and job-related data on the respondents were also collected. Task-oriented coping correlated negatively with DEP, EE, and low PA, in contrast to emotion-oriented coping. No correlation was found between avoidance-oriented coping and burnout symptoms. Similarly, no interactive correlations between coping styles and particular burnout symptoms were confirmed. Coping styles correlate independently with professional burnout, without any mutual correlations. Physiotherapists employing a wider spectrum of task-oriented strategies are slightly more satisfied with their job. The incidence of burnout syndrome in the analyzed group is similar to that observed in other medical professions and requires the adoption of preventive measures.

Simulation sessions can produce high-fidelity emergency situations that facilitate the learning process. These sessions may also generate a complex stress response in the learners. This prospective observational study assessed psychological, physiological, immunological, and humoral levels of stress during high-fidelity simulation training. Fifty-six undergraduate medicine students who took part in a medical simulation session were assigned team roles (physician, nurse or assistant). Subsequently, each participant was assessed before the scenario (T₀), after the procedure (T₁), and two hours later (T₂). Psychological stress and anxiety were measured at T₀ and T₁, using the State-Trait Anxiety Inventory (STAI) and Dundee Stress State Questionnaire (DSSQ). Cortisol, testosterone, secretory immunoglobulin class A (sIgA), alpha-amylase, and oxygen saturation level were measured at T₀, T₁, and T₂, as was the physiological response indicated by heart rate (HR) and blood pressure (BP). It was found that the onset of task performance was related to increased anticipatory worry and higher oxygen saturation. The participants reported decreased worry, followed by increased emotional distress after the simulation training (T₁). Participants trait anxiety predicted the intensity of worry, distress and task engagement. In contrast, no clear relationships were found between trait anxiety and biological stress markers. Testosterone levels were growing significantly in each phase of measurement, while physiological responses (BP, HR) increased at T₁ and declined at T₂. The levels of stress markers varied depending on the assigned roles; however, the trajectories of responses were similar among all team members. No evidence for prolonged cortisol response (T₁, T₂) was found based on psychological stress at the onset of simulation (T₀). Regression analysis followed by receiver operating characteristics analyses showed uncertain evidence that initial state anxiety and worry predicted the levels of sIgA. Medical students are relatively resilient in terms of stress responses to medical simulation. The observed stress patterns and interrelationships between its psychological, physiological, hormonal, and immunological markers are discussed in accordance with theoretical concepts, previous research work, and further recommendations.

This study evaluates the potential value of eudaimonic well-being in assessing pro-preventive orientation towards suicide and recognizing suicide as a solution. The aim was to integrate positive and negative conceptualizations of mental health for predicting attitudes towards suicide, and towards suicide prevention, among students of the helping professions. The study participants (166 women and 73 men, mean age 22.84 ± 5.15) answered a set of questionnaires, including a Questionnaire on Attitudes Towards Suicide, Goldberg Health Questionnaire (GHQ-28), Psychological Well-Being Scale (PWB-42) and Centrality of Religiosity Scale. Multiple regression analysis showed that environmental mastery, purpose in life and positive relationships, controlled for religiousness and psychological problems related to general mental health, predicted the variability of attitudes towards suicide and pro-preventive orientation. Sociodemographic variables were not related to attitudes towards suicide. Our findings suggest that positive mental health, represented jointly by low mental health problems and eudaimonic components of happiness, plays a role in predicting pro-preventive attitudes. Therefore, improving positive mental health among students in the helping professions, these being the future gatekeepers, could be considered an auxiliary strategy for suicide prevention.

The Questionnaire on Attitudes Towards Suicide (ATTS) is widely used to evaluate the views of an individual regarding acceptability of suicide and orientation towards suicide prevention. However, recent findings suggest that it requires some revision. The present study examines the factor structure of the ATTS questionnaire in two Polish samples, consisting of 239 students (sample one) and 128 students (sample two) of the helping professions. The previously-established 10-factor model was not supported by confirmatory factor analysis (CFA). Theoretical revaluation of the scale followed by factor analysis suggested that the best fit was provided by a five-factor model accounting for 48.2% of the variance. The adapted Polish ATTS questionnaire showed satisfactory reliability and validity; however, the factor loading patterns and factor structure varied from earlier studies. These improvements in the ATTS theoretical base and construct validity may enhance the utility of the revised scale.

Cel pracy: Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) i astma oskrzelowa stanowią wyzwanie dla zdrowia publicznego, ze względu na rozpowszechnienie i negatywne skutki. Czynniki psychiczne mają wpływ na stan zdrowia i zachowanie osób z chorobami obturacyjnymi. Celem pracy była ocena poziomu lęku, cech osobowości i radzenia sobie ze stresem u osób chorych i porównanie z grupą osób zdrowych.Metoda: Badanie przeprowadzono na grupie 150 osób – z astmą, z POChP i zdrowymi (śr wieku = 56,0±16,00). W badaniu wykorzystano ankietę socjodemograficzną, Inwentarz Osobowości NEO-FFI, Inwentarz Stanu i Cechy Lęku oraz Inwentarz do Pomiaru Radzenia Sobie ze Stresem Mini-COPE. Wykorzystując regresję logistyczną oceniono, które z badanych zmiennych najlepiej różnicowały badanych zdrowych i chorych.Wyniki: Osoby z astmą i POChP charakteryzowały się istotnie niższym sumienności, otwartości na doświadczenia, aktywnego radzenia sobie oraz planowania oraz wyższym poziomem neurotyczności, lęku-cechy oraz większą tendencją do zaprzestawania działań. Zmienne: cecha lęku, otwartość na doświadczenia, pozytywne przewartościowanie, akceptacja, poczucie humoru i zaprzestanie działań okazały się najlepiej odróżniać osoby z chorobami pulmonologicznymi od osób zdrowych.Wnioski: Uzyskane wyniki wskazują na konieczność podjęcia działań interwencyjnych w zakresie funkcjonowania psychicznego badanych grup chorych.

Cel pracy: Umiejscowienie chorobowych zmian skórnych może mieć znaczenie dla doświadczania choroby dermatologicznej i wpływać na stan psychiczny pacjentów. W badaniu dokonano oceny zależności między lokalizacją zmian skórnych a nasileniem objawów psychopatologicznych. W analizach uwzględniono także wpływ takich zmiennych jak tendencja do celowego ukrywania zmian oraz subiektywne odczucie stygmatyzacji ze strony otoczenia.Metoda: W badaniu wzięło udział 150 osób w wieku 18-80 lat (M=46,14; SD=17,28) leczących się z powodu różnych chorób skóry. Pacjenci zostali przydzieleni do 3 równolicznych grup wg kryterium lokalizacji zmian – na całym ciele, zasłoniętych i odsłoniętych częściach ciała. Nasilenie objawów psychopatologicznych mierzono skalą SCL-90. Dane socjodemograficzne oraz związane z doświadczaniem choroby skóry (m.in. tendencja do celowego ukrywania zmian oraz subiektywne odczucie stygmatyzacji ze strony otoczenia) zebrano za pomocą ankiety skonstruowanej na potrzeby badania.Wyniki: Stwierdzono zależność między lokalizacją zmian skórnych a nasileniem niektórych objawów psychopatologicznych, szczególnie wśród pacjentów nie leczących się z powodu pozadermatologicznych dolegliwości. Wykazano także, że na stan psychiczny pacjentów pośredniczący wpływ może mieć obecność tendencji do celowego ukrywania zmian oraz subiektywnie odczuwana niechęć ze strony otoczenia z powodu choroby skóry.Wnioski: Zgodnie z przewidywaniami najwyższe wyniki w zakresie nasilenia objawów psychopatologicznych uzyskiwali pacjenci ze zmianami na całym ciele. Pacjenci ze zmianami na odsłoniętych częściach ciała charakteryzują się wyższym nasileniem „nadwrażliwości interpersonalnej” w porównaniu z badanymi ze zmianami na zasłoniętych częściach ciała. W odniesieniu do pozostałych zmiennych SCL-90 prawidłowość ta jest odwrotna. Ten ostatni rezultat może skłaniać do kształtowania dalszego kierunku poszukiwań badawczych uwzględniających udział czynników psychospołecznych w funkcjonowaniu pacjentów z chorobami skóry.