Background: The quality of life in osteoporosis is studied for men rather than for women. Aim of the study was to determine how bone mass density (BMD) relates to life quality components and the severity of pain felt by men affected by osteoporosis. Methods: Presented research is a cross-sectional study. The cohort of 62 men aged 65 to 85 years was divided into a group with osteoporosis (N = 27) and a group without osteoporosis (N = 35). The participants’ quality of life was measured with the Qualeffo41 Questionnaire, BMD was quantified by densitometry, and pain intensity was assessed on the Visual Analogue Scale. Results: We found that lower BMD was strongly correlated to participants’ quality of life (r = −0.72), especially the quality of leisure and social activities (r = −0.66), general health perception (r = −0.59), and mobility (r = −0.57). Pain significantly affected general health perception in older men with osteoporosis. General health assessment and pain were highly correlated with each other (r = 0.888). Conclusion: BMD and the overall quality of life of the study participants were related to each other. The strongest relationship occurred between reduced BMD and leisure and social activities component. The pain significantly affected participants’ general health perception. The results may be employed to create new prophylactic strategies to improve life quality in men with osteoporosis.

Type-2-diabetes mellitus (T2DM) is a global problem of medical, social and economic consequences. Physical activity is a vital therapy in patients with T2DM, but some of them cannot exercise for various reasons. The purpose of our pilot study was to determine whether a combination of neuromuscular electrostimulation (NMES) and insulin therapy could improve the management of T2DM patients with hemiplegia caused by an ischemic stroke. Fifteen immobile patients with T2DM on insulin therapy were enrolled in the study. NMES was applied to their lower limbs for 60 min, 5 days a week, over a period of 12 weeks. The intervention caused statistically significant reductions in the blood concentrations of glycated hemoglobin, total cholesterol and low-density cholesterol in the participants. Furthermore, systolic and diastolic blood pressure levels were significantly lower. More randomized clinical trials are needed to accurately measure the effect of NMES on T2DM treatment and to determine whether it can be an alternative for physical activity for immobile patients with T2DM.

Increasing physical activity is a widely-known method of rehabilitation of patients with chronic heart failure (CHF) and chronic obstructive pulmonary disease (COPD). However, what kind of procedure is to be applied if a patient suffers from advanced heart or respiratory failure, cannot undertake...

Research conducted in recent years suggests that neuromuscular electrical stimulation of the lower limb muscles (NMES) may be an alternative to physical training in patients with chronic heart failure (CHF). Through stimulating the work of the muscles, NMES raises the exercise tolerance, muscle mass and endurance in patients with CHF. A beneficial effect of NMES on muscle blood flow, aerobic enzymes activity, vascular endothelial function, decrease in pro-inflammatory cytokines and improvement of quality of life has been indicated. It must be emphasized that NMES procedures are comfortable for patients with CHF due to lower exercise load and therefore less intense symptoms of dyspnea. Moreover, these procedures may be conducted at home (after prior training). The possible side effects include temporary muscle soreness and skin impairment resulting from improper placement of electrodes (patients in ambulatory conditions).

Prowadzone badania wykazały, iż polimorfizm insercja/delecja (I/D) genu ACE ma wpływ na osoczową i tkankową aktywność ACE. Z tego powodu wpływ polimorfizmu I/D genu ACE był badany w chorobach, w których układ RAAS odgrywa istotną rolę w ich patogenezie, przebiegu i leczeniu, takich jak: choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze i przewlekła niewydolność serca. W prowadzonych badaniach wykazano, iż genotyp DD i sam allel D polimorfizmu I/D genu ACE może być czynnikiem ryzyka CAD i zawału mięśnia sercowego. Jednakże są doniesienia, w których takiej zależności nie obserwowano. Ponadto nie wykazano istotnego związku między polimorfizmem I/D genu ACE a ryzykiem restenozy w stencie oraz stosowanym leczeniem farmakologicznym w celu zapobiegnięcia zdarzeniom sercowo-naczyniowym (zgon, zawał mięśnia sercowego). Natomiast w pojedynczych badaniach wykazano wpływ genotypu II na skuteczność rehabilitacji kardiologicznej u pacjentów po przebytym zawale serca. Aktywność osoczowa i tkankowa ACE oraz układ RAAS odgrywają także dużą rolę w patogenezie nadciśnienia tętniczego. W prowadzonych badaniach wykazano związek między genotypem DD i allelu D a zachorowaniem na nadciśnienie tętnicze i jego przebieg. Związek ten zależał od grupy etnicznej badanych. Wykazano, że skuteczność leczenia farmakologicznego była większa u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym będących nosicielami genotypu DD polimorfizmu I/D genu ACE. Jednakże duże badania kliniczne (PROGRESS, GenHat) takich zależności nie potwierdziły. Choroba wieńcowa i nadciśnienie tętnicze są najczęstszymi przyczynami niewydolności serca. Prowadzone badania wykazały, że czynnikiem ryzyka rozwoju niewydolności serca u chorych po przebytym zawale mięśnia sercowego lub z nadciśnieniem tętniczym jest genotyp DD. Są również doniesienia, w których związku pomiędzy polimorfizmem I/D genu ACE a niewydolnością serca nie obserwowano. Wstępne wyniki badań farmakogenetycznych wskazują, że polimorfizm I/D genu ACE (genotyp DD) może być markerem odpowiedzi na leczenie farmakologiczne (inhibitorami ACE i β-blokerami) niewydolności serca, który zależy od pochodzenia etnicznego badanych. Podsumowując, niejednoznaczność wniosków nad wpływem polimorfizmu I/D genu ACE na patogenezę, przebieg i leczenie CVD wynika prawdopodobnie z różnic etnicznych badanych populacji i liczebności grup badanych. Stąd istnieje potrzeba dalszych badań.