Bu çalışmada, bir eğitim programının değerlendirilmesine dönük, alan yazında yer alan program değerlendirme yaklaşımlarından bazıları ele alınmıştır. Bir eğitim programının taslak, uygulama ve ürün olarak hedeflenen düzeye ne kadar ulaştığı, ulaşmamış ise eksik veya hatanın nerede olduğunu belirlemeye dönük yapılan çalışma, program değerlendirme olarak ifade edilebilir. Bu süreç, program geliştirmede bir zorunluluktur çünkü bir eğitim programı yeni gelişme, değişme, bilgi, anlayış, teknoloji gibi durumlardan etkilenen ve bu durumlara göre kendisini yeniden inşa etmek ya da güncellemek zorunda olan dirik bir yapıdır. Bu çerçevede, bir eğitim programının değerlendirilmesi, program geliştirme uzmanlarına, bilim uzmanlarına, öğretmenlere, yöneticilere, eğitim politikaları üretenlere, ailelere ve sivil toplum kuruluşları gibi pek çok paydaşa dönüt vermesi açısından önemli olduğu düşünülmektedir. Derleme yöntemi ile gerçekleştirilen çalışmada, alan yazında yer alan on program değerlendirme yaklaşımının temel özelliklerine yer verilmiştir.
30 July 2015 in Sakarya University Journal of Education
Din eğitimi, bireylerin din, ahlak ve değerlerle ilgili doğru bilgi, tutum ve davranışları kazanmalarını amaçlar. Ayrıca din eğitiminde öğretmenlerin rehberliğinde bireylerin doğru bilgi üzerinde eleştirel ve esnek bir düşünme tarzı geliştirmeleri beklenir. Çünkü din eğitiminin konusu olan İslam, aklın geliştirilmesine ve kullanılmasına büyük önem verir. İslam'da araştırma, düşünme ve tartışma yoluyla elde edilen bilginin, sadece duyum ve/veya geleneksel aktarım yoluyla elde edilen bilgiden daha değerli olduğu kabul edilir. Din eğitimi, bireylerin kendi varlıklarını, değerlerini, içinde yaşadıkları dünyayı, hayatı, ölümü ve ötesini anlamlandırma sürecinde etkilidir. Aynı zamanda bireyler yaşamlarına yön verecek ahlaki değerler ve erdemler kazanırlar. Bu süreçte din eğitiminde özellikle bireylerin düşünme becerileri geliştirilmeli ve sorgulama yapmaları teşvik edilmelidir. Çünkü bireylerin körü körüne iman sahibi olmalarından ziyade bilgiyle, bilinçle, düşünmeyle ve sorgulamayla kendi tercihleri ile ulaştıkları bir imana sahip olmaları istenmektedir. Din eğitiminin hedeflediği bu özelliklerin öğrencilere kazandırılması sürecinde Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) öğretmenlerinin ve ortaokul-lise düzeyindeki İmam Hatip Okulları meslek dersleri öğretmenlerinin rolü önemlidir. Nitelikli bir din öğretimi öğretmeni, öğrenme-öğretme sürecinde karşılaştığı sorunları çözebilmek ve farklı sorunlara farklı çözümler üretebilmek için bilişsel esnekliğe sahip olmalıdır. Ayrıca din öğretimi öğretmenlerinden, öğrencilerin öğrenme sürecine aktif katılımları için araştırma, keşfetme, problem çözme, farklı çözüm ve yaklaşımları paylaşma ve tartışma fırsatlarının sağlandığı öğrenme ortamları oluşturarak tüm bu becerilerin kazanılmasında öğrencilere rehberlik etmesi beklenmektedir. Öğretmenlerin din eğitimi ve öğretimi ile ilgili bilgi, beceri ve yeterliklerin yanı sıra bilişsel esneklik (BE) ve eleştirel düşünme (ED) becerilerine sahip olmalarının önemli olduğu düşünülmektedir. Bu araştırmada din öğretimi öğretmen adaylarının BE düzeyleri ile ED eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca araştırmada din öğretimi öğretmen adaylarının BE ve ED eğilimlerinin ne düzeyde olduğu belirlenmiş ve bazı demografik özelliklere göre bu düzeylerin farklılık gösterip göstermediği incelenmiştir. Betimsel tarama yöntemi ile gerçekleştirilen araştırmanın örneklem grubunda İlahiyat Fakültesi’nde ve Pedagojik Formasyon Eğitimi Sertifika Programının İlahiyat Alanında öğrenim gören 373 öğretmen adayı yer almıştır. Araştırmada din öğretimi öğretmen adaylarına Bilişsel Esneklik Düzeyleri ve Eleştirel Düşünme Eğilimleri ölçekleri uygulanarak veriler elde edilmiştir. Verilerin analizinde parametrik analizler kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre din öğretimi öğretmen adaylarının BE düzeylerinin orta düzeyde ve ED eğilimlerinin yüksek düzeyde olduğu belirlenmiştir. Bu araştırmanın diğer bir sonucuna göre din öğretimi öğretmen adaylarının BE düzeyleri ile ED eğilimleri arasında pozitif yönde ve yüksek düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Araştırmada öğretmen adaylarının BE düzeyleri ve ED eğilimlerinin cinsiyet, sosyo-ekonomik durum ve mezun olunan lise türüne göre farklılaşmadığı tespit edilmiştir. Ancak din öğretimi öğretmen adaylarının yaşlarına göre ED eğilimleri, eleştirel katılım boyutu ve BE düzeylerinde anlamlı bir farklılık olduğu tespit edilmiştir. Bu araştırma sonuçlarına göre din öğretimi öğretmen adaylarına, ilahiyat fakültesinde ve pedagojik formasyon eğitimi sertifika programındaki eğitim-öğretim sürecinde hem bilişsel esneklik hem de eleştirel düşünme özelliklerini kapsayan uygulamaların yer aldığı etkinlikler düzenlenebilir. Özellikle DKAB ve ortaokul-lise düzeyindeki İmam Hatip Okulları meslek dersleri öğretmenliğine hazırlanan din öğretimi öğretmen adaylarının bu derslerde öğrencilerine düşünme becerilerini kazandırmada...
1 January 2018 in Journal of Higher Education and Science
This study examines the role of student-teacher relations on science self-efficacy and science anxiety in face-to-face and distance education. The sample consisted of 309 students attending eighth grade in four different public lower-secondary schools in Turkey and was analyzed using a descriptive model. Student-teacher relation (STR), science self-efficacy (SSE), and science anxiety (SA) questionnaires were administered in both face-to-face and distance education. Gathered quantitative data were analyzed using descriptive statistics, Pearson moment correlation, and a one-sample t-test. The results show that the mean scores of the STR and SSE in face-to-face education are higher than in distance education. The Pearson moment correlation analysis indicates that STR has a significant and positive association with SSE, and a significant negative association with SA, in face-to-face and distance education. In addition, the one-sample t-test found statistically significant differences between the mean scores of the STR and SSE in face-to-face and distance education. This difference is in favor of face-to-face education. Furthermore, the mean scores of SA in distance education are significantly higher than in face-to-face education.
The study aimed to examine the mediating effect of teachers’ curriculum literacy between 21st-century teaching skills and professional self-efficacy. The study was conducted with the relational survey model. The study group consisted of 463 teachers. In the study, the data were collected using the “Use of 21st Century Teaching Skills Scale,”“Teacher Self-Efficacy Perception Scale” and “Curriculum Literacy Scale.” In the analysis, descriptive statistics and normality assumptions of the variables were tested. After this stage, Pearson product-moment correlation coefficients indicating the relationships of the variables considered within the scope of the structural equation model (SEM) were calculated and it was concluded that the necessary assumptions for the model were met. The SEM was conducted in two steps: measurement and structural modeling. In the study, a positive and moderately significant relationship between teachers’ 21st-century teaching skills, curriculum literacy and professional self-efficacy was determined. Moreover, it was found that curriculum literacy played a mediating role between teachers’ 21st-century teaching skills and teacher self-efficacy. In the context of this research, curriculum literacy can be considered a key competency in the acquisition of 21st-century teaching skills and the formation of teacher self-efficacy perceptions.