Glutamatergic dysfunction is implicated in schizophrenia pathoaetiology, but this may vary in extent between patients. It is unclear whether inter-individual variability in glutamate is greater in schizophrenia than the general population. We conducted meta-analyses to assess (1) variability of glutamate measures in patients relative to controls (log coefficient of variation ratio: CVR); (2) standardised mean differences (SMD) using Hedges g; (3) modal distribution of individual-level glutamate data (Hartigan’s unimodality dip test). MEDLINE and EMBASE databases were searched from inception to September 2022 for proton magnetic resonance spectroscopy (1H-MRS) studies reporting glutamate, glutamine or Glx in schizophrenia. 123 studies reporting on 8256 patients and 7532 controls were included. Compared with controls, patients demonstrated greater variability in glutamatergic metabolites in the medial frontal cortex (MFC, glutamate: CVR = 0.15,p < 0.001; glutamine: CVR = 0.15,p = 0.003; Glx: CVR = 0.11,p = 0.002), dorsolateral prefrontal cortex (glutamine: CVR = 0.14,p = 0.05; Glx: CVR = 0.25,p < 0.001) and thalamus (glutamate: CVR = 0.16,p = 0.008; Glx: CVR = 0.19,p = 0.008). Studies in younger, more symptomatic patients were associated with greater variability in the basal ganglia (BG glutamate with age:z = −0.03,p = 0.003, symptoms:z = 0.007,p = 0.02) and temporal lobe (glutamate with age:z = −0.03,p = 0.02), while studies with older, more symptomatic patients associated with greater variability in MFC (glutamate with age:z = 0.01,p = 0.02, glutamine with symptoms:z = 0.01,p = 0.02). For individual patient data, most studies showed a unimodal distribution of glutamatergic metabolites. Meta-analysis of mean differences found lower MFC glutamate (g = −0.15,p = 0.03), higher thalamic glutamine (g = 0.53,p < 0.001) and higher BG Glx in patients relative to controls (g = 0.28,p < 0.001). Proportion of males was negatively associated with MFC glutamate (z = −0.02,p < 0.001) and frontal white matter Glx (z = −0.03,p = 0.02) in patients relative to controls. Patient PANSS total score was positively associated with glutamate SMD in BG (z = 0.01,p = 0.01) and temporal lobe (z = 0.05,p = 0.008). Further research into the mechanisms underlying greater glutamatergic metabolite variability in schizophrenia and their clinical consequences may inform the identification of patient subgroups for future treatment strategies.

Objective: The aim of the study was the evaluation of risperidone effect on metabolite measures in the frontal lobe, temporal lobe and thalamus in schizophrenic patients on the basis of proton magnetic resonance spectroscopy (¹H MRS). Methods: A group of 14 patients with the diagnosis of schizophrenia, according to DSM-IV, were examined in the study. The patients were examined twice, once after a period of at least 7 days without neuroleptics and for the second time at least 4 weeks after stable risperidone doses. Results: The significant differences in the metabolite levels before and after the treatment were observed only in thalamus: an increase in myoinositol (mI) and N-acetylaspartate (NAA) levels. Positive symptoms before the treatment correlated positively with NAA level in the frontal lobes and negatively in the temporal lobes. Negative symptoms before the treatment correlated positively with Glx (a common signal for GABA, glutamine and glutamate) level in the temporal lobes. Conclusion: Our results seem to confirm the influence of risperidone on the brain metabolism, specifically in the region of thalamus.

Introduction: Proton magnetic resonance spectroscopy (¹H MRS) enables the observation of brain function in vivo. The aim of our study was to evaluate the effects of antipsychotic medication on metabolite levels in the brain of schizophrenic patients based on a ¹H MRS examination. Methods: We examined 42 patients previously diagnosed with chronic schizophrenia twice: firstly, after the neuroleptic wash-out (baseline) and secondly, under stable medication (follow-up, after treatment). The study had a naturalistic design and several different neuroleptic medications were used during the treatment phase. The clinical evaluation, MRI and MRS procedures were performed. The group of 26 healthy controls were also examined to compare MRS results. Results: We found a significantly lower NAA/Cr (N-acetylaspartate/creatine) ratio in the frontal lobe and thalamus in patients (after the wash-out) as compared to controls. After treatment a significant decrease of the Glx/Cr ratio in the temporal lobe and a trend for an increase of the NAA/Cr ratio in the thalamus were observed. Conclusion: >Our results confirm that antipsychotic medication modifies brain metabolism measured by means of ¹H MRS. The pattern of the changes suggests a neuroprotective action of antipsychotic medication in schizophrenia.

Cel pracy: Narodzenie dziecka stanowi ważne wydarzenie w życiu kobiety oraz w diadzie małżeńskiej/partnerskiej. Zmiany, które zachodzą wymagają przeorganizowania dotychczasowych stylów radzenia sobie i rozwinięcia nowych sposobów adaptacji, co nie zawsze przebiega łagodnie. W niniejszym badaniu oceniano, w jakim stopniu rozwinięcie objawów depresji poporodowej u kobiet jest związane z ich satysfakcją w zakresie funkcjonowania relacji.Metoda: Badaniem objęto 100 kobiet w pierwszym miesiącu po porodzie. Ankietowane udzieliły odpowiedzi na temat danych socjodemograficznych oraz wypełniły kwestionariusze dotyczące depresji poporodowej (Postpartum Depression Screening Scale) i jakości relacji małżeńskiej/partnerskiej (Kwestionariusz Dobranego Małżeństwa).Wyniki: Wystąpił statystycznie istotny związek pomiędzy poziomem doświadczania depresji poporodowej a jakością relacji w związku. Większe nasilenie objawów depresji poporodowej (kłopoty ze snem/jedzeniem, niepokój/niepewność, wahania nastroju, chaos psychiczny, poczucie utraty własnego JA, poczucie winy/wstydu, myśli samobójcze) występowało u osób mniej zadowolonych ze swego związku, to jest takich, które doświadczały mniejszego poczucia intymności, samorealizacji i podobieństwa oraz większego poczucia rozczarowania. Kobiety, które deklarowały większe zadowolenie ze swego związku, ujawniały jednocześnie lepsze samopoczucie psychiczne po narodzeniu dziecka. Nie zaobserwowano związku pomiędzy występowaniem objawów depresji poporodowej a zmiennymi socjodemograficznymi (wiek, wykształcenie, miejsce zamieszkania) i zmiennymi związanymi z historią położniczą kobiety (liczba dzieci, liczba ciąż, występowanie poronień, planowanie ciąży, wcześniejsze występowanie depresji, rodzaj porodu, stan dziecka po porodzie, sposób karmienia).Wnioski: U pacjentek niezadowolonych z jakości relacji w związku obserwowano większe nasilenie objawów depresyjnych po porodzie. Większe zadowolenie ze związku deklarowały kobiety żyjące w związkach formalnych.