Wstęp: Przewlekły kaszel jest częstą dolegliwością, która może pogarszać jakość życia chorych oraz wywoływać liczne powikłania. J edną z częstych jego przyczyn jest choroba refluksowa przełyku (GERD). Do metod diagnostycznych stosowanych w celu potwierdzenia diagnozy kaszlu związanego z GERD należy pH-metria przełyku. Celem badania była ocena przydatności pH-metrii przełyku oraz określenie, który z parametrów mierzonych w czasie jej wykonywania jest najczulszy w diagnostyce kaszlu związanego z GERD. Materiał i metody: U 204 chorych z przewlekłym kaszlem wykonano 24-godzinną pH-metrię przełyku. Kobiety stanowiły 65% pacjentów, a mediana wieku wyniosła 59 lat. Epizod kwaśnego refluksu rozpoznawano, gdy nagły spadek pH poniżej 4 trwał co najmniej 12 sekund. Rozpoznanie GERD opierało się na całkowitym czasie pH poniżej 4, czasie pH poniżej 4 w pozycji stojącej lub leżącej oraz wskaźniku DeMeester. Kaszel związany z GERD diagnozowano, jeżeli epizody kaszlu odnotowane przez pacjentów pojawiały się nie później niż 2 minuty po epizodzie refluksu. Z wiązek pomiędzy epizodem refluksu i wystąpieniem kaszlu oceniono za pomocą następujących parametrów: symptom index (SI ≥ 50%) lub symptom association probability (SAP ≥ 95%). Wyniki: Na podstawie wyników pH-metrii przełyku u 135 chorych (135/204, 66%) wysunięto podejrzenie GERD. U większości z nich (117/135, 87%) diagnozę postawiono na podstawie wskaźnika DeMeester. Wśród pacjentów z GERD 61 osób (61/135, 45%) spełniło kryteria kaszlu związanego z GERD, co stanowiło 30% wszystkich pacjentów. U 36 pacjentów (36/61, 59%) kaszel związany z GERD zdiagnozowano na podstawie parametru SAP, u 12 chorych (20%) na podstawie parametru SI, natomiast u 13 (21%) na podstawie obu parametrów. Współczynnik korelacji Spearmana dla SAP ≥ 95% i SI ≥ 50% wyniósł 0.46 (p < 0.05). Wnioski: Na podstawie wyników pH-metrii GERD został zdiagnozowany 2-krotnie częściej niż kaszel związany z GERD. Parametr SAP jest bardziej czuły niż SI w diagnozowaniu kaszlu związanego z GERD.

The new 2019 ERS guidelines on the diagnosis and treatment of chronic cough (CC) reported the lack of evidence on the role of blood eosinophil count (BEC) as a predictor of treatment response. The study was aimed to assess a relationship between BEC and the efficacy of CC treatment. Data on 142 non-smoking patients with CC and a normal chest x-ray, prospectively observed between 2014 and 2019, were analyzed. At least a 20 mm decrease in CC severity measured in visual analogue scale (VAS) was classified as good response to CC treatment. Receiver operating characteristic (ROC) curve was constructed to evaluate usefulness of BEC for prediction of treatment response. Correlation between BEC and reduction of CC severity was analyzed using Spearman9s rank correlation coefficient. Asthma, rhinitis and gastroesophageal reflux were diagnosed in 49.3%, 41.6% and 47.9% of patients, respectively. Causative treatment was applied to all these patients. A weak positive correlation was found for reduction in CC severity and BEC in all patients (r=0.2276, p=0.006). Area under the ROC curve was 0.614 ([95% CI] 0.52–0.71) with the optimal BEC cut off level for predicting treatment response set at 237/µL (Youden Index 0.23). Patients with elevated BEC ([≥237/µL], 29.6%) had a greater improvement in quality of life in Leicester Cough Questionnaire (LCQ) and a greater decrease in CC severity (3.9 points vs 2.2 points in LCQ, p=0.03 and 36 mm vs 13 mm in VAS, p=0.01) compared to those with low BEC (<237/µL). However, the two groups did not differ in terms of CC characteristics or other clinical features (bronchial responsiveness severity, FeNO). BEC is a poor predictor of response to therapy in patients with CC.

Background: the sensitivity of cough reflex is an important factor influencing cough severity and response to treatment, irrespective of the underlying cause of chronic cough (CC). Objective: to analyze factors influencing cough reflex sensitivity measured by capsaicin inhalation cough challenge in patients with cough variant asthma (CVA). Methods: the study included 34 patients with CVA. Cough reflex sensitivity was measured by capsaicin inhalation cough challenge in all patients. Clinical characteristics, duration of cough, Leicester Cough Questionnaire (LCQ) and VAS score, severity of bronchial hyperresponsiveness (PC20), FeNO, induced sputum (IS) cellular composition and blood eosinophil count were analyzed in relation to cough reflex sensitivity (measured as C2 and C5). Results: we found a negative correlation between C2 or C5 and Reflux Index Score (RSI) (r=-0.51, p=0.015 and r=-0.48, p=0.023, respectively). Cough reflex sensitivity correlated neither with bronchial hyperresponsiveness (PC20) nor with blood or IS eosinophilia. When patients with higher (C5≤7.84 µM) and lower (C5>7.84 µM) cough reflex sensitivity were compared, a longer cough duration (102 vs 48 months, p=0.035) and a higher incidence of GER symptoms (62% vs 19%, p=0.031; RSI 17 vs 14 points, p=0.021) were found in the first group. There were no differences between these groups in demographic data, cough severity, cough reasons and efficacy of anti-asthmatic therapy. Conclusions: in patients with CVA, high cough reflex sensitivity was related to coincidence of GER and duration of CC, but not to bronchial hyperresponsiveness.