Quality of life studies in medicine, particularly in oncology, have become a basic tool used to assess patient’s performance in different types of cancer and different modalities of treatment. The aim of this study was a subjective evaluation of the quality of life in cervical cancer patients treated with radiotherapy. The study has a longitudinal character and comprises four stages: before treatment, at the end of treatment, 5 months and 5 years after treatment. Standardized questionnaires such as EORTC QoL C30, HADS (European Organisation for Research and Treatment of Cancer Quality of life C30 Hospital Anxiety and Depression Scale) and the authors demographic–clinical assessment survey were the study tools. Physical functioning was assessed as the highest before treatment and depreciated to the lowest value 5 years after treatment. Emotional functioning was the lowest before treatment and then decreased again in the fourth stage of the assessment. Global quality of life was the lowest in the fourth stage of the study. Memory and concentration were fairly good at every stage of the study, with the highest score at the end of the treatment. At stages 3 and 4, the respondent’s social functioning was the best, followed by the ability to fulfil their social role. General health and quality of life were assessed by the respondents on a level slightly above average, though five years after treatment the score was slightly below average.

Złośliwe nowotwory osłonek nerwów obwodowych (ang. malignant peripheral nerve sheath tumor, MPNST, dawniej określane jako malignant schwannoma) są rzadkimi mięsakami tkanek miękkich o agresywnym przebiegu. Cechuje je najwyższy odsetek lokalnych nawrotów spośród mięsaków oraz znacząca skłonność do naciekania okolicznych tkanek i przerzutowania. Stanowią około 5% wszystkich mięsaków i najczęściej występują w obrębie kończyn oraz tułowia. Dotychczas odnotowano jedynie nieliczne przypadki MPNST dotyczące jamy nosowej, zatok przynosowych czy podstawy przedniego dołu czaszki. Obraz kliniczny MPNST zlokalizowanego w jamach nosa i zatokach przynosowych obejmuje niespecyficzne objawy, takie jak niedrożność nosa i wyciek z nosa, które mogą utrzymywać się przez lata przed postawieniem rozpoznania. Za najlepszą metodę obrazowania, pozwalającą ocenić rozmiar i stopień naciekania guza, uznaje się rezonans magnetyczny. Rozpoznanie MPNST opierasię na badaniu histopatologicznym wspartym analizą immunohistochemiczną; najczęściej używanym markerem jest białko S-100, występujące aż w 50–90% przypadków MPNST, przy czym nie jest ono swoiste dla tych nowotworów. Wybór między biopsją a postępowaniem polegającym na usunięciu zmiany pozostaje dyskusyjny. W praktyce klinicznej biopsja może być stosowana, jednak ostateczne rozpoznanie często ustala się na podstawie oceny całego preparatu operacyjnego. Leczenie MPNST polega na radykalnej resekcji guza. W przypadku niepełnej resekcji należy rozważyć reoperację i/lub zastosowanie radioterapii i/lub chemioterapii uzupełniającej. Dokonane w ostatnich latach postępy w zrozumieniu biologii tych nowotworów mogą przyczynić się do opracowania nowych strategii terapeutycznych. Jako że to wywiad i badanie otorynolaryngologiczne mogą nasuwać podejrzenie procesu nowotworowego, szczególnie istotne jest zachowanie wzmożonej czujności onkologicznej, zwłaszcza w obliczu niespecyficznych objawów tych nowotworów. Celem pracy jest omówienie rzadkiego przypadku MPNST w obrębie jamy nosa i zatok przynosowych.