Konfrontacja ze stresorem jakim jest wybuch pandemii COVID-19, wywołanej przez wirusa SARS-CoV-2, ujawniającej się w postaci ciężkiej ostrej niewydolności oddechowej, skutkuje również obniżeniem sprawności i odporności psychicznej na niespotykaną skalę i o trudnych do oszacowania konsekwencjach [1]. Bardziej istotne niż natężenie zaburzeń jest ich rozpowszechnienie. Gdy porównamy naszą dzisiejszą wiedzę o wpływie pandemii na rozwój zaburzeń psychicznych z wnioskami jakie uzyskano z badań nad ostrym zaburzeniem stresowym - ASD i zaburzeniem stresowym pourazowym - PTSD w okresie ostatnich 40 lat, może okazać się, że są one odmienne, spektrum objawowe zaburzeń psychicznych różni się, a możliwości skutecznej terapii są mocno ograniczone. Nie możemy wykluczyć, że w najbliższym czasie pojawi się nowa kategoria diagnostyczna dla specyficznych zaburzeń psychicznych będących następstwem pandemii COVID-19. W pracy przedstawiono zakres wpływu pandemii na rozwijanie się psychicznej niestabilności oraz aktualne możliwości diagnostyczne. Określono obszary populacyjne nieodzowne do zaplanowania krótko terminowej interwencji w obszarze organizacyjnym, informacyjnym i medycznym. Zaproponowano psychiatryczny przewodnik natychmiastowego wsparcia i pomocy.

Forensic psychiatry in Europe is a specialty primarily concerned with individuals who have either offended or present a risk of doing so, and who also suffer from a psychiatric condition. These mentally disordered offenders (MDOs) are often cared for in secure psychiatric environments or prisons. In this guidance paper we first present an overview of the field of forensic psychiatry from a European perspective. We then present a review of the literature summarising the evidence on the assessment and treatment of MDOs under the following headings: The forensic psychiatrist as expert witness, risk, treatment settings for mentally disordered offenders, and what works for MDOs. We undertook a rapid review of the literature with search terms related to: forensic psychiatry, review articles, randomised controlled trials and best practice. We searched the Medline, Embase, PsycINFO, and Cochrane library databases from 2000 onwards for adult groups only. We scrutinised publications for additional relevant literature, and searched the websites of relevant professional organisations for policies, statements or guidance of interest. We present the findings of the scientific literature as well as recommendations for best practice drawing additionally from the guidance documents identified. We found that the evidence base for forensic-psychiatric practice is weak though there is some evidence to suggest that psychiatric care produces better outcomes than criminal justice detention only. Practitioners need to follow general psychiatric guidance as well as that for offenders, adapted for the complex needs of this patient group, paying particular attention to long-term detention and ethical issues.

Background: The relationship between schizophrenia and violence is complex. The aim of this multicentre case–control study was to examine and compare the characteristics of a group of forensic psychiatric patients with a schizophrenia spectrum disorders and a history of significant interpersonal violence to a group of patients with the same diagnosis but no lifetime history of interpersonal violence.Method: Overall, 398 patients (221 forensic and 177 non-forensic patients) were recruited across five European Countries (Italy, Germany, Poland, Austria and the United Kingdom) and assessed using a multidimensional standardised process.Results: The most common primary diagnosis in both groups was schizophrenia (76.4%), but forensic patients more often met criteria for a comorbid personality disorder, almost always antisocial personality disorder (49.1v.0%). The forensic patients reported lower levels of disability and better social functioning. Forensic patients were more likely to have been exposed to severe violence in childhood. Education was a protective factor against future violence as well as higher levels of disability, lower social functioning and poorer performances in cognitive processing speed tasks, perhaps as proxy markers of the negative syndrome of schizophrenia. Forensic patients were typically already known to services and in treatment at the time of their index offence, but often poorly compliant.Conclusions: This study highlights the need for general services to stratify patients under their care for established violence risk factors, to monitor patients for poor compliance and to intervene promptly in order to prevent severe violent incidents in the most clinically vulnerable.

Cel pracy: Wyniki badań wskazują, że w wielu krajach europejskich wzrasta liczba pacjentów ośrodków psychiatrii sądowej oraz wydłuża się czas pobytu pacjentów w tych ośrodkach. Psychiatria sądowa funkcjonuje w szczególnych uwarunkowaniach społeczno-kulturowych. Obserwowana tendencja do wydłużania się czasu pobytu pacjentów sądowych nie może być jedynie tłumaczona charakterystyką tej grupy pacjentów. Prezentujemy wyniki pierwszego badania dotyczącego wpływu czynników zewnętrznych na czas pobytu w ośrodkach psychiatrii sądowej.Metoda: Przedstawiciele 16 krajów europejskich, w ramach projektu COST poświęconego psychiatrii sądowej, używając ustrukturyzowanego narzędzia, dokonali retrospektywnej oceny systemów psychiatrii sądowej. Dane analizowano z zastosowaniem analizy tematycznej.Wyniki: Zidentyfikowano i opisano cztery grupy czynników wpływających na czas pobytu: rodzaje terapii i opieki, zasoby, rozwiązania prawne i systemowe oraz wymiana doświadczeń.Wnioski: Wyniki analizy wskazują na potrzebę wielospecjalistycznego podejścia do problemu wydłużania się czasu pobytu pacjentów w ośrodkach sadowych. Konieczne są dalsze badania nad opracowaniem opartych na dowodach naukowych europejskich standardów postępowania, mających na celu poprawę jakości opieki nad pacjentami w grupie ryzyka długoterminowego pobytu (ang. „long-stay”) w ośrodkach psychiatrii sądowej.

Celem pracy było podsumowanie informacji dotyczących skuteczności i tolerancji palmitynianiu paliperidonu, atypowego leku przeciwpsychotycznego o przedłużonym działaniu. Paliperidon jest 9-hydroksy metabolitem risperidonu, ale w porównaniu z risperidone charakteryzuje się nieco odrębnym profilem receptorowymi istotnymi różnicami dotyczącymi farmakokinetyki. Przedstawiono dane dotyczące skuteczności palmityniamu paliperidonu w porównaniu do placebo oraz do aktywnego komparatora. Wyniki badań klinicznych wskazują, że palmitynian paliperidonu jest skuteczny w leczeniu zaburzeń psychotycznych, głównie schizofrenii, wykazując znaczną efektywność zarówno w leczeniu ostrych objawów psychotycznych, jak i w leczeniu długoterminowym. Skuteczność palmitynianu paliperidonu u chorych na schizofrenię była podobna, a w niektórych badaniach większa w porównaniu z długo działającymi preparatami risperidonu i olanzapiny. W badaniach farma ko-ekonomicznych palmitynian paliperidonu wykazywał nieco lepsze wskaźniki cost-effectiveness w porównaniu z risperidonem i olanzapiną. Badania oceniające tolerancję leczenia palmitynianem paliperidonu wykazały, że lek był dobrze tolerowany, w porównaniu z placebo. Częstość i nasilenie takich objawów niepożądanych jak objawy pozapiramidowe, hiperprolaktynemia oraz przyrost masy ciała była podobna lub mniejsza od występujących przy leczeniu innymi atypowymi lekami pzeciwpsychotycznymi, w tym preparatami o przedłużonym działaniu.