The aim of this overview study is to familiarize readers with the impact of changes to body image (BI) among patients treated for breast cancer. Body image is subjected to many changes during oncological treatment and every method of treatment (surgery, chemotherapy, radiotherapy, and hormone therapy) can have a negative impact on the way the treated patients perceive their bodies. The article differentiates the susceptibility of patients to a worsened self-image due to their pre-disease personality, socioeconomic factors, age, and declared sense of control during the oncological treatment. Herein, the areas of patients' lives which are the most affected by negative BI are discussed: quality of life and functioning in society, with particular emphasis on the return to work and sexuality. The ways of protecting patients' BI throughout treatment which have been proposed in the literature are presented in conclusions.

Zaburzenia funkcji poznawczych są częścią symptomatologii zaburzeń depresyjnych, ale mogą się również utrzymywać po osiągnięciu remisji objawowej. Dysfunkcje poznawcze jako przetrwały objaw depresji, prowadzą do upośledzenia funkcjonowania pacjenta na wielu płaszczyznach życia oraz istotnie pogarszają jego jakość. Dodatkowo zwiększają ryzyko wystąpienia chorób somatycznych oraz przyczyniają się do wzrostu świadczeń wydatkowanych ze środków pomocy publicznej. Ponadto, jest to czynnik negatywnie wpływający na rokowanie zaburzeń depresyjnych gdyż zwiększa ryzyko nawrotu depresji oraz zmniejsza podatność na farmakoterapię. Za przetrwanie deficytów poznawczych po leczeniu MDD odpowiedzialne są dysfunkcje sieci neuronowych oraz zmiany morfometrii w poszczególnych obszarach mózgu. Większość obecnie stosowanych tymoleptyków ma wpływ na remisję objawów depresyjnych, ale nie powoduje wycofania się deficytów kognitywnych. Obecnie jest coraz więcej dowodów, że stosowane w praktyce klinicznej leki przeciwdepresyjne mogą poprawiać funkcje poznawcze niezależnie od ich wpływu na komponentę afektywną. Celem niniejszej pracy jest omówienie neurobiologicznych mechanizmów zaburzeń czynności poznawczych w powiązaniu z objawami klinicznymi oraz przedstawienie możliwości terapeutycznych u pacjentów z przetrwałymi dysfunkcjami poznawczymi w przebiegu zaburzeń depresyjnych.

Background: Tryptophan metabolism via the kynurenine pathway is considered the link between the immune and endocrine systems. Dysregulation of serotonergic transmission can stem from the direct influence of interferon-α on the activity of serotonergic receptors 5-HT_1A and 5-HT_2A, and from its indirect effect on tryptophan metabolism. Induction of the kynurenine pathway increases the concentration of neurotoxic kynurenine metabolites, and the activity of kynurenine derivatives is linked to the onset of depression. The aim of our study was to evaluate the relationships between depressive symptoms and kynurenine, tryptophan, anthranilic acid and kynurenic acid concentrations, indolamine 2,3-dioxygenase (IDO) activity and tryptophan availability to the brain. Methods: The study followed a prospective longitudinal cohort design. We evaluated 101 patients with chronic hepatitis C who were treated with pegylated interferon-α2a, and 40 controls who were awaiting treatment. We evaluated the relationships between total score on the Montgomery–Åsberg Depression Rating Scale and kynurenine, tryptophan, anthranilic acid and kynurenic acid concentrations, IDO activity and tryptophan availability to the brain. A logistic regression model was adapted for the diagnosis of major depressive disorder at each time point, taking into account changes in parameters of the kynurenine pathway between a given time point and the baseline measurement. Results: Of the treated patients, 44% fulfilled the criteria for major depressive disorder at least once during the 24 weeks of treatment. Anthranilic acid concentrations were significantly increased compared to baseline for all time points except week 2. Tryptophan availability showed a significant decrease (β = −0.09, p = 0.01) only in week 12 of treatment. Over time, kynurenine, tryptophan and anthranilic acid concentrations, as well as IDO activity and tryptophan availability to the brain, were significantly associated with total score on the Montgomery–Åsberg Depression Rating Scale. A logistic regression model revealed that participants with decreased tryptophan availability to the brain at 12 weeks of treatment and participants with increased anthranilic acid concentrations at week 24 of treatment were at increased risk for diagnosis of major depressive disorder (odds ratios 2.92 and 3.59, respectively). Limitations: This study had an open-label design in a population receiving naturalistic treatment. Conclusion: The present study provides the first direct evidence of the role of anthranilic acid in the pathogenesis of inflammation-induced major depressive disorder during treatment for hepatitis C with pegylated interferon-α2a.

Cel pracy: Nadal istnieje zapotrzebowanie na nowe, efektywne biologiczne interwencje terapeutyczne w epizodach depresyjnych i zaburzeniu depresyjnym nawracającym. Krioterapia ogólnoustrojowa (WBC), będąca formą stymulacji ogólnoustrojowej temperaturami kriogenicznymi, jest coraz częściej stosowaną metodą leczniczą w schorzeniach neurologicznych oraz w reumatologii. Badanie miało na celu określenie skuteczności krioterapii ogólnoustrojowej jako augmentacji leczenia epizodu depresyjnego.Metoda: Do badania obserwacyjnego zrekrutowano 30 dorosłych pacjentów leczonych ambulatoryjnie z powodu epizodu depresyjnego. 21 osób (17 kobiet, 81%) ze średnią wieku 46,1 (±16,7) lat ukończyło badanie. Do określenia nasilenia objawów depresyjnych u badanych użyto Skali Depresji Hamiltona oraz Inwentarza Depresji Becka. Jakość życia oceniano WHOQoL-Bref a poziom anhedonii skalą SHAPS. W okresie 2 tygodni przeprowadzono 10 dwuminutowych sesji ekspozycji na skrajnie niskie temperatury (od -110 do -135 stopni Celsjusza).Wyniki: Po cyklu kriostymulacji ogólnoustrojowej stwierdzono znaczącą poprawę w postaci redukcji ogólnej punktacji w skalach oceniających objawy depresyjne HDRS między T1 (16,94±4,3) i T4 (4,50±4,2) (p<0.00001) oraz BDI (T1: 13,48±4,6; T4: 6,14±6.7, p<0,03), nasilenie anhedonii w skali SHAPS (p=0,011), oraz wyższe wyniki w skali jakości życia w domenach: poczucie zdrowia fizycznego (p=0,024), poczucie zdrowia psychicznego (p=0,016) oraz w domenie środowiskowej (p=0,003). Zauważono istotny wzrost samodzielnie ocenianego samopoczucia przy użyciu skali VAS przed i po przebytych zabiegach (p0,05).Wnioski: Krioterapia ogólnoustrojowa okazała się efektywną, bezpieczną oraz dobrze tolerowaną dodatkową interwencją terapeutyczną wśród pacjentów z epizodem depresyjnym. Dalsze randomizowane badania z grupą kontrolną powinny zostać przeprowadzone.