Misophonia is an underexplored condition that significantly decreases the quality of life of those who suffer from it. It has neurological and physiological correlates and is associated with a variety of psychiatric symptoms; however, a growing body of data suggests that it is a discrete disorder. While comorbid diagnoses among people with misophonia have been a matter of research interest for many years there is no data on the frequency of misophonia among people with psychiatric disorders. This could be the next step to reveal additional mechanisms underlying misophonia. Until recently, the use of a variety of non-validated questionnaires and the dominance of internet-based studies have been also a major obstacles to a proper definition of misophonia. A total of 94 inpatients diagnosed with depression were assessed for misophonia with face-to-face interviews as well as with MisoQuest—a validated misophonia questionnaire. The prevalence of misophonia among these patients and the congruence of MisoQuest with face-to-face interviews were evaluated. Additionally, the patients filled in a series of questionnaires that measured a variety of psychiatric symptoms and psychological traits. Anxiety, depression, impulsivity, somatic pain, vegetative symptoms, post-traumatic stress disorder (PTSD) symptoms, gender, and age were analyzed in relation to the severity of symptoms of misophonia. Between 8.5 to 12.76% of inpatients with depression were diagnosed with misophonia (depending on measurement and inclusion criteria). MisoQuest accuracy was equal to 92.55%, sensitivity-66.67% and specificity-96.34%. Severity of misophonia symptoms was positively correlated to the greatest extent with anxiety. Moderate positive correlation was also found between severity of misophonia symptoms and depressive symptoms, intrusions, and somatic pain; a weak positive correlation was found between severity of misophonia and non-planning impulsivity, motor impulsivity, avoidance, and vegetative symptoms. There was no relationship between the severity of misophonia symptoms and attentional impulsivity or the age of participants.

Social distancing plays a leading role in controlling the spread of coronavirus. However, prolonged lockdown can lead to negative consequences in terms of mental health. The goal of the research is to examine the relationship between anxiety and general psychosomatic functioning during the COVID-19 pandemic; the impact of psychological flexibility and mindfulness is also considered. Variables were measured with self-report questionnaires and symptom checklists. The sample included 170 people (M = 27.79, SD = 8.16). Pearson’s correlation, stepwise regression, and path analysis were conducted. The results showed a significant positive relationship between state anxiety and somatic and psychological responses to the pandemic. Path analysis revealed that mindfulness had a direct negative impact on and decreased the level of state anxiety (b = −0.22, p = 0.002), whereas psychological flexibility influenced the variable indirectly (b = 0.23, p = 0.002) by enhancing psychosomatic functioning (b = −0.64, p < 0.001). Psychological flexibility and mindfulness may mediate the development of mental disorders and facilitate achieving overall wellbeing. The study points to the usefulness of mindfulness practice as a form of self-help with anxiety symptoms; this is crucial during the pandemic because contact with clients is restricted.

Many studies have shown that the COVID-19 pandemic can have a great influence on mental health. However, there is still not enough research to fully understand how people suffering from schizophrenia experience crisis situations such as a pandemic. This qualitative study aims to explore this subject. Ten outpatients suffering from schizophrenia were interviewed in a semi-structured format using an interview designed by the authors for the purpose of this study. The interviews were transcribed, and a conventional qualitative content analysis was conducted. The general themes identified in the content analysis were organized into four categories: first reactions to information about the pandemic; subjective assessment of the pandemic’s impact on patients’ mental health; patients’ attitudes towards the temporary limitations and lockdowns; psychiatric treatment and psychotherapy during the pandemic. A variety of different experiences were observed, but the general conclusion arising from the study suggests that the majority of the interviewed patients coped quite well with the pandemic and that the observed reactions were similar to the reactions of other groups described in the literature. The study also confirmed the importance of the continuity of psychiatric care for patients with schizophrenia.

Purpose An assessment of the subjective experience of admission and first days of hospitalization at a psychiatric hospital and an analysis of its associations with socio-demographic and clinical factors. Methods Analyses comprised data on 297 subjects. Diagnoses comprised the whole spectrum...

Cel pracy: Aktualne badania kliniczne wskazują na wiele czynników mogących mieć wpływ zarówno pozytywny, jak i negatywny na występowanie kolejnych epizodów choroby u pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii. Głównym celem tej pracy była wstępna analiza związku pomiędzy poczuciem koherencji i wpływu na przebieg choroby a jakością życia uwarunkowaną aktualnym stanem zdrowia osób chorych na schizofrenię.Metoda: Badanie przeprowadzone zostało wśród 50 chorych, u których zdiagnozowano schizofrenię zgodnie z kryteriami ICD-10, i którzy na przestrzeni 2 lat od ostatniej hospitalizacji doświadczyli/ bądź nie kolejnego epizodu schizofrenii. W celu dokonania oceny aktualnego poczucia koherencji, wpływu na przebieg choroby i jakości życia uczestnicy poproszeni zostali o wypełnienie: Kwestionariusza Orientacji Życiowych (SOC-29), Krótkiej Skali Poczucia Wpływu na Przebieg Choroby – Wersja dla Schizofrenii i Kwestionariusza Poczucia Jakości Życia.Wyniki: Analiza statystyczna wykazała brak istotnych różnic pod względem poczucia koherencji, wpływu na przebieg choroby, czy jakości życia pomiędzy osobami z nawrotem i pozostającymi w remisji. Równocześnie w obu porównywanych grupach zaobserwowano występowanie związku pomiędzy poczuciem koherencji i jakością życia. W grupie osób z nawrotem choroby odnotowano także korelację jakości życia w sferze metafizycznej (duchowej) z poczuciem wpływu na przebieg choroby.Wnioski: Przeprowadzone badanie pilotażowe nasuwa przypuszczenie, że niezależnie od aktualnego stanu zdrowia, u pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii to poczucie koherencji w sferze zaradności i sensowności może być ściśle powiązane z psychofizyczną, psychospołeczną i podmiotową sferą jakości ich życia.

Artykuł jest opisem procesu zdrowienia osoby z głębokimi zaburzeniami psychotycznymi, pisanym z perspektywy trzech osób — pacjenta, terapeutki indywidualnej i lekarza prowadzącego. Pacjent opisując swój życiorys skupia się na istotnych czynnikach: zarówno prowadzących do pojawienia się zaburzeń, jak i doświadczeniach prozdrowotnych. Perspektywa lekarza prowadzącego i terapeutki indywidualnej dotyczy w większym stopniu relacji terapeutycznej i przebiegu terapii, z uwzględnieniem głębokości i przewlekłości doświadczanych objawów psychotycznych. Zawiera refleksję nad czynnikami leczącymi, kluczowymi wydarzeniami, decyzjami, które miały wpływ na rozpoczęcie i kontynuację procesu zdrowienia. Proces ten jest osadzony w kontekście systemu leczenia środowiskowego, ze szczególnym uwzględnieniem roli Środowiskowego Domu Samopomocy. Opisane są zmiany w funkcjonowaniu społecznym pacjenta — podjęcie pracy, poprawy relacji rodzinnych, towarzyskich. Dzięki zaangażowaniu w zajęcia sportowe do zmian dochodzi także w obszarze somatycznym. Na poziomie teoretycznym artykuł odnosi się do koncepcji recovery. Wskazuje korzyści, jakie dla pacjenta i jego otoczenia niesie uruchomienie jego zasobów, odkrycie perspektyw rozwojowych, wejście w relację terapeutyczną opartą na zaufaniu.