Introduction: Cancer is a disease that changes a person’s expectations about death and life. The needs of elderly cancer patients differ according to other age groups. This study aims to reveal the relationship between psychological symptoms and death anxiety and anger expression in elderly patients diagnosed with cancer. Methods: Scales assessing anxiety, depression, death anxiety, and anger were administered to patients over 65 years of age diagnosed with cancer. Patients were asked about the type of cancer, when it was diagnosed, and what treatment they received. They were also asked with whom they lived and with whom they came to check. Results: Of the 201 patients included, 18.9% were diagnosed with anxiety disorder and 17.9% with depression. A high positive statistically significant correlation existed between anxiety and depression symptoms (r=0.755, p<0.001). There was a moderately positive and statistically significant correlation between anxiety symptoms and death anxiety (r=0.599, p<0.001) and state anger (r=0.504, p<0.001). A one-unit increase in state anger score increases the risk of developing depressive symptoms by 11%, while a one-unit increase in death anxiety increases the same risk by 10.6%. When we analyzed according to cut-off values, 124 (61.7% of the whole sample), participants had high death anxiety. Conclusion: Psychological symptoms in elderly cancer patients seem to be associated with death anxiety and anger. Death anxiety should not be considered a natural consequence of getting cancer. Screening for mental symptoms during stressful times can help identify psychological needs and provide targeted psychological support for the elderly. Keywords: Mental Health; Aged; Anger; Neoplasms.

Yeni bir koronavirüs hastalığı (COVID-19) pandemisi sadece fiziksel sağlığı değil; bireysel, toplum-sal tutum ve davranışları değiştirerek küresel boyutta günlük hayatı kesintiye uğratmaktadır. Bu koşul-larda iş, sosyal hayat ve eğitimin devamı için video konferans uygulamaları dünya genelinde ana akım haline gelmektedir. Video konferanslar ve sohbetler bize çalışma odalarını, sınıfları uzaktan bağlamak, uzun mesafeleri ilişkileri sürdürmek ve COVİD-19 günlerinde birliktelik duygusunu teşvik etmek için yardımcı oldu ancak bir veya 2 sanal toplantıya katıldıktan, bir veya iki çevrimiçi web seminerini din-ledikten ve belki de konuşmacı olduktan sonra kişiler bitkin ve gergin hissettiklerini ifade etmeye baş-lamaktadırlar. Böylece video konferans platformlarının aşırı kullanımından kaynaklanan, popüler bir uygulamanın da adını taşıyan yeni bir terim ortaya çıktı: ’Zoom Yorgunluğu’. Zoom yorgunluğu vi-deo konferans aracı üzerinden yapılan bir toplantı sonrası yorgun hissetme olarak tanımlanmaktadır. Yorgunluğun normal iş yorgunluğundan farklı ve spesifik olduğu görülmektedir. Zoom yorgunluğuna neden olabilecek mevcut video konferans uygulamalarına özgü, mekanizmalar öne sürülmektedir. İlk mekanizmada, video konferanslarda kendi kendine bakış tarafından tetiklenebilen ayna kaygısından bahsedilmektedir. İkinci mekanizma, kamera görüş alanı içinde kalma ihtiyacı nedeniyle kapana kı-sılmış olma duygusudur. Diğer mekanizma, bu yeni iletişim ortamında sözel olmayan davranışları yönetmenin artan bilişsel yükü ile ilgilidir. Video konferanslarda sözlü olmayan iletişim dilini hem üretmek hem de yorumlamak için bilinçli çaba ve dikkat gerekmektedir. COVID-19 uzun zamandır olması tahmin edilen uzaktan çalışma eğilimini arttırmaktadır. Halen sosyal mesafeli tavsiyeler hafifle-tilse, yüz yüze toplantılar tekrar güvenli hale gelse bile video konferans uygulamaları üretkenliği art-tırmaya ve enerji tasarrufu sağlamaya devam etme potansiyeline sahip gibi görünmektedir.

Objective: This study aims to asess alexithymia, anger and its expression, sensitivity to bodily sensations, personality, and their relationship with the severity of the disease in patients with Restless Legs Syndrome. Method: The study included 63 patients diagnosed with Restless Legs Syndrome and 63 age, gender and education matched controls. All participants were given, Toronto Alexithymia Scale, Somatosensory Amplification Scale, The State Trait Anger Scale and Temperament and Character Inventory. The severity of Restless Legs Syndrome was evaluated using the Restless Legs Syndrome Severity Rating Scale. Results: The trait anger score (p=0,001), sensitivity to bodily sensations (p<0,001), and the total score of alexithymia (p<0,001) were significantly higher in the patient group Reward dependence in patient group was significantly higher (p=0,008). Restless Legs Syndrome severity positively correlated with trait anger level (r=0,360; p=0,015) and alexithymia total score (r=0,373; p=0,003). Restless Legs Syndrome severity negatively correlated with self-directedness (r=-0,323; p=0,010). Conclusion: We demonstrated that alexithymia, sensitivity to body sensations, and anger was high in restless leg syndrome in Restless Legs Syndrome. Restless Legs Syndrome is linked to physical and mental symptoms and certain personality traits.

Objective Mental illnesses are a significant public health problem worldwide. This study aims to determine university students' attitudes toward mental illnesses and examine their relationship with empathy. Material and Method A cross-sectional study was conducted in Turkey between September 2022 and April 2023 through an online survey. In the 2022-2023 academic year, six hundred sixty-six university students completed the questionnaire, including the Sociodemographic Data Form, Beliefs Towards Mental Illness Scale, and Empathy Scale. It was questioned whether the participants had taken a course on mental illness and whether they would share it with someone if they had a mental illness. Results According to gender, the median Empathy Scale score of females was statistically significantly higher than that of males (p=0.085, p=<0.001, respectively). The Beliefs about Mental Illness Scale and Empathy Scale scores did not differ according to the department of study (p=0,097, p=0,150, respectively). Among the medical faculty students, the Beliefs Towards Mental Illness Scale score was statistically significantly higher in students who did not take a psychiatry internship than in those who did (p=0.025). There was a low significant negative correlation between the total score of the Beliefs about Mental Illness Scale and the Empathy Scale score (rho=-0,097; p=0,012). Conclusion University students' attitudes towards mental illnesses differed according to the year of education and the status of taking courses on mental illnesses. It seems that planning training sessions on mental illnesses may positively change attitudes. Amaç Ruhsal hastalıklar dünya çapında önemli bir halk sağlığı sorunudur. Bu araştırmada üniversite öğrencilerinin ruhsal hastalıklara yönelik tutumlarını belirlemek ve bunun empati ile ilişkisini incelemek amaçlanmaktadır. Gereç Yöntem Türkiye’de Eylül 2022 ile Nisan 2023 tarihleri arasında çevirimiçi anket aracılığıyla kesitsel bir çalışma gerçekleştirildi. 2022-2023 eğitim öğretim yılında üniversiteye devam eden 666 üniversite öğrencisi Sosyodemografik Veri Formu, Ruhsal Hastalıklara Yönelik İnançlar Ölçeği ve Empati Ölçeğini içeren anketi tamamladılar. Katılımcıların ruhsal hastalıklar ile ilgili ders alıp almadıkları ve kendilerinde bir ruhsal hastalık olduğunda bunu biriyle paylaşıp paylaşmayacakları sorgulandı. Bulgular Cinsiyete göre kadınların Empati Ölçeği ortanca puanı erkeklere göre istatiksel düzeyde anlamlı olarak daha yüksek saptandı (sırasıyla p=0,085, p=<0,001). Öğrencilerin öğrenim gördüğü bölüme göre Ruhsal Hastalığa Yönelik İnançlar Ölçeği ve Empati Ölçeği toplam puanlarının farklılık göstermediği belirlendi (sırasıyla p=0,097, p=0,150). Tıp fakültesi öğrencileri arasında psikiyatri stajı almayan öğrencilerin stajı alanlara göre Ruhsal Hastalığa Yönelik İnançlar Ölçeği toplam puanı istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksekti (p=0,025). Ruhsal Hastalığa Yönelik İnançlar Ölçeği toplam puanı ile Empati Ölçeği puanı arasında negatif yönde düşük düzeyde anlamlı bir korelasyon bulundu (rho=-0,097; p=0,012). Sonuç Üniversite öğrencilerinin ruhsal hastalıklara karşı tutumları eğitim yılı ve ruhsal hastalıklara yönelik ders alma durumlarına göre farklılık göstermektedir. Ruhsal hastalıklara yönelik eğitim oturumlarının planlanması tutumları olumlu yönde değiştirebilir görünmektedir.