Background: Myocardial fibrosis is an important pathological feature of hypertrophic cardiomyopathy (HCM) and is associated with ventricular arrhythmias, disease progression, and adverse clinical outcomes. Cardiovascular magnetic resonance (CMR) with late gadolinium enhancement (LGE) is the reference non-invasive technique for myocardial fibrosis assessment; however, its availability may be limited. Global longitudinal strain (GLS) derived from transthoracic echocardiography (TTE) has emerged as a sensitive marker of myocardial dysfunction and may provide complementary information regarding myocardial involvement. Aim: The aim of our study was to evaluate the diagnostic value of transthoracic echocardiography (TTE) with 2D global longitudinal strain (GLS) to detect the degree of myocardial fibrosis (LGE) in patients with LV hypertrophy (LVH). Methods: A total of 95 consecutive patients referred for cardiovascular magnetic resonance (CMR) because of suspected hypertrophic cardiomyopathy or left ventricular hypertrophy were screened for eligibility. After applying exclusion criteria and excluding patients with alternative diagnoses or inadequate image quality, 83 patients were included in the final analysis. All the participants underwent both CMR and transthoracic echocardiography with GLS assessment. Results: The final study population included 83 patients (57.5 ± 13 years; 66% males). CMR confirmed HCM in 58 (70%) patients, including 23 with left ventricular outflow tract obstruction (LVOTO). The remaining patients demonstrated varying degrees of left ventricular hypertrophy that did not fulfill established diagnostic criteria for hypertrophic cardiomyopathy. Cardiovascular magnetic resonance studies (58 cases; 69%) showed a non-ischemic LGE in LV (23% of segments with LGE). GLS in patients with LGE was significantly lower than those without LGE (−13.9 ± 3.6 vs. −15.9 ± 2.7%, p = 0.01). The mean GLS was −14.52 ± 3.5% and showed a moderate positive correlation with the extent of myocardial fibrosis (LGE%LV; r = 0.45, p < 0.01). This relationship remained significant in multivariable regression analysis (standardized coefficient = 0.683; p < 0.05). Moreover, the transthoracic echocardiography GLS showed a significant association for LV LGE (−14.3%; AUC 0.658; p = 0.01, sensitivity 39%, specificity 90%) with a better diagnostic performance for LGE in more than four LV segments (−12.1%; AUC 0.867; p < 0.001, sensitivity 72%, specificity 87%). Conclusions: GLS was independently associated with myocardial fibrotic burden assessed by CMR. Although it cannot replace CMR for tissue characterization, GLS may provide adjunctive information and may help identify patients with greater fibrotic burden. Prospective studies are needed to validate its clinical utility.

Wstęp: Choroby układu krążenia, powodowane głównie miażdżycą i jej powikłaniami, są najczęstszą przyczyną chorobowości i śmiertelności na świecie. Miażdżyca rozwija się już we wczesnym wieku dziecięcym, a u około 50% młodych osób występują cechy miażdżycy tętnic wieńcowych. W związku z tym podejmuje się wiele działań zmierzających do wczesnego jej wykrywania i identyfikacji osób o podwyższonym ryzyku powikłań sercowo-naczyniowych, u których wdrożenie zasad prewencji może zapobiegać progresji choroby oraz rozwojowi powikłań. Subkliniczna miażdżyca to wczesny etap rozwoju choroby z obecnością niewielkich zmian w ścianie tętnic wieńcowych. Wykazano związek wczesnej miażdżycy ze zwiększonym ryzykiem choroby wieńcowej i występowaniem powikłań w postaci zgonów z przyczyn wieńcowych, zawałów serca niezakończonych zgonem oraz objawowej dławicy piersiowej. Celem pracy była obserwacja odległa osób z wczesną miażdżycą tętnic wieńcowych.Materiał i metody: Z pierwotnej grupy 45 chorych (100%) we wczesnym etapie zaawansowania miażdżycy tętnic wieńcowych – obejmującej pacjentów, u których w koronarografii uwidoczniono prawidłowy obraz tętnic wieńcowych lub jedynie drobne zmiany przyścienne, natomiast w 64-rzędowej tomografii komputerowej wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych był dodatni (CACS powyżej 0) – obserwacji odległej poddano 29 osób (64,5%).Wyniki: W analizowanej grupie 29 chorych w 48-miesięcznej obserwacji stwierdzono dobre rokowanie ogólne. Nie występowały zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych ani poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe niezakończone zgonem. Ponadto chorzy dobrze współpracowali w zakresie procesu terapeutycznego, stosowali się do zaleceń oraz kontrolowali choroby współistniejące. U większości badanych doszło do poprawy w zakresie objawowości niedokrwienia mięśnia sercowego.Wnioski: Uzyskane dane pozwalają uznać subpopulację pacjentów we wczesnym etapie zaawansowania miażdżycy tętnic wieńcowych za obarczoną pośrednim ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Background/Objectives: Although cardiac resynchronization therapy (CRT) plays an established role in the management of heart failure, a significant proportion of patients do not respond despite appropriate candidate selection. The optimization of CRT pacing is one strategy to enhance response. Fusion pacing algorithms aim to synchronize intrinsic right ventricular (RV) conduction with paced left ventricular (LV) activation, resulting in a more physiological ventricular depolarization pattern. This approach may improve electrical synchrony and enhance left ventricular contraction compared to conventional simultaneous biventricular pacing. The aim of this study was to compare the acute, beat-to-beat effects of standard biventricular pacing versus fusion pacing on myocardial function, using both conventional and speckle-tracking echocardiography in heart failure patients with left bundle branch block (LBBB). Methods: In total, 27 heart failure patients (21 men and 6 women) with reduced ejection fraction (EF < 35%), left bundle branch block (QRS > 150 ms), and newly implanted CRT-D systems (Abbott) underwent echocardiographic assessment immediately after device implantation. Echocardiographic parameters—including left atrial strain, left ventricular strain, TAPSE, mitral and tricuspid valve function, and cardiac output—were measured at 5 min intervals under three different pacing conditions: pacing off, simultaneous biventricular pacing, and fusion pacing using Abbott’s SyncAV^® algorithm. Results: In our study, CRT led to a significant shortening of the QRS duration from 169 ± 19 ms at baseline to 131 ± 17 ms with standard biventricular pacing, and further to 118 ± 16 ms with fusion pacing (p < 0.05). Despite the electrical improvement, no significant changes were observed in global longitudinal strain (GLS: −9.15 vs. −9.39 vs. −9.13; p = NS), left ventricular stroke volume (67.5 mL vs. 68.4 mL vs. 68.5 mL; p = NS), or left atrial parameters including strain, area, and ejection fraction. However, fusion pacing was associated with more homogeneous segmental strain patterns, improved aortic valve closure time, and enhanced right ventricular function as reflected by tissue Doppler-derived S’. Conclusions: Immediate QRS narrowing observed in CRT patients—particularly with fusion pacing optimization—is associated with a more homogeneous pattern of left ventricular contractility and improvements in selected measures of mechanical synchrony. However, these acute electrical changes do not translate into immediate improvements in stroke volume, global LV strain, or left atrial function. Longer-term follow-up is needed to determine whether the electrical benefits of CRT, especially with fusion pacing, lead to meaningful hemodynamic improvements.