Over the past few years, virtual assistant solutions used in Contact Center systems are gaining popularity. One of the main tasks of the virtual assistant is to recognize the intentions of the customer. It is important to note that quite often the actual intention expressed in a conversation is also directly influenced by the emotions that accompany that conversation. Unfortunately, scientific literature has not identified what specific types of emotions in Contact Center applications are relevant to the activities they perform. Therefore, the main objective of this work was to develop an Emotion Classification for Machine Detection of Affect-Tinged Conversational Contents dedicated directly to the Contact Center industry. In the conducted study, Contact Center voice and text channels were considered, taking into account the following families of emotions: anger, fear, happiness, sadness vs. affective neutrality of the statements. The obtained results confirmed the usefulness of the proposed classification—for the voice channel, the highest efficiency was obtained using the Convolutional Neural Network (accuracy, 67.5%; precision, 80.3; F1-Score, 74.5%), while for the text channel, the Support Vector Machine algorithm proved to be the most efficient (accuracy, 65.9%; precision, 58.5; F1-Score, 61.7%).

W artykule, który ma charakter przeglądowy, autorka wykorzystuje badania Stephena Levinsona i Judith Holler, Sławomira Wacewicza i Piotra Żywiczyńskiego, Michaela Tomasella, Giacomo Rizolatti’ego, Michaela Arbiba oraz Marcela Jousse’a, aby na ich podstawie podjąć próbę odpowiedzi na pytanie, jak w procesie filogenezy języka pojawiły się u ludzi oraz ich ewolucyjnych przodków zachowania intencyjne. Najważniejsze tezy zostały sformułowane następująco: 1) Język ludzki powstał na tle systemów sygnałów: gestowych i dźwiękowych; 2) Istnieje spór dotyczący pierwszeństwa gestów nad komunikacją głosową lub równoczesności gestu i wokalizy w procesie powstawania języka; 3) Zmiany na poziomie zachowania oraz biologiczno-neurologicznym w rozwoju ludzkiej komunikacji stanowią klucz do zrozumienia teorii umysłu będący zalążkiem komunikacji społecznej; 4) Refleksja nad pochodzeniem języka prowadzi do roli języka w interakcji oraz w świecie kultury.

Echolalia is a natural phenomenon in the development of child speech. After 30 months of age, echolalia becomes a pathological phenomenon, most often associated with deficits in the ability to initiate and sustain social interaction. Researchers argue about the role of echolalia in the acquisition of language and communication skills of people with autism spectrum disorder. They are trying to answer the question of whether echolalia is an inhibiting factor in language acquisition or whether it can also be one of the main predictors of further speech development. The distinguishing of echolalia and echolalic speech in the communication of people with autism, proposed by Jacek Błeszyński, makes it necessary to revise the existing definitions of echolalia and present this phenomenon from the perspective of communication theories, among others, in the context of the concept formulated by Dan Sperber and Deirdre Wilson.

Badania prezentowane w artykule objęły grupę 33 uczniów Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w Kielcach (23 chłopców, 10 dziewcząt), w wieku od 3 do 19 lat. U wszystkich badanych zdiagnozowano mózgowe porażenie dziecięce oraz niepełnosprawność intelektualną. Cel badań stanowiło określenie poziomu komunikacyjnego osób z niepełnosprawnością intelektualną i motoryczną, a także wpływ tych niepełnosprawności na ich jakość życia. Wyniki pokazały, że głównym czynnikiem zakłócającym proces komunikacji jest niepełnosprawność intelektualna. Dysfunkcje motoryczne będące bazowym objawem mózgowego porażenia dziecięcego, wpływają przede wszystkim na sposób komunikacji, ale nie na jej jakość. Diagnoza komunikacyjna (CFCS) zorientowana na realizację funkcji pragmatycznych w komunikacji osób z niepełnosprawnościami sprzężonymi umożliwia takie zaplanowanie terapii osób z mózgowym porażeniem dziecięcym, aby równocześnie poprawić i kontrolować jakość ich życia.

Zaprezentowany artykuł dotyczy diagnozy i terapii dyzartrii w przebiegu stwardnienia zanikowego bocznego (łac. sclerosis lateralis amyotrophica – SLA, choroba Charcota), jednej z nieuleczalnych chorób neurodegeneracyjnych. Na przykładzie 46-letniej pacjentki przeanalizowano charakterystyczne objawy choroby w odniesieniu do literatury logopedycznej. Artykuł został zaprezentowany w formie studium przypadku ze względu na małą liczbę pacjentów, u których występuje stwardnienie zanikowe boczne. Zapadalność na sporadyczną postać stwardnienia zanikowego bocznego (SSLA) wynosi średnio 1,9 na 100 000 na rok zarówno w Europie, jak i w Ameryce Północnej. Częstość występowania SLA szacuje się na około 7 na 100 000 w populacji ogólnej. W badaniu wykorzystano „Ocenę stanu dyzartrii” Izabeli Gatkowskiej, uzupełnioną o wywiad z respondentką i analizę dokumentacji medycznej, a następnie zaproponowano plan terapii.