In this paper, we revisit the relation between institutional factors and foreign direct investment (FDI) inflows in developing countries by employing a dynamic panel methodology, which enables us to deal with the persistency of FDI flows and endogeneity issues. We also contribute to the literature by using various measures of institutions to identify which aspects of institutional quality affect FDI in the developing world. Our empirical findings based on 113 developing countries over the period 2002–2012 show evidence that some institutional factors matter more than others in attracting more FDI flows. We also found that the financial crisis in 2008 and 2009 had a negative impact on FDI flows.

İlişkililik ve bölgesel çeşitlenme konusu son 15 yılda ekonomik coğrafya ve bölgesel kalkınma alanında en çok tartışılan konuların başında gelmektedir. Bu iki kavram, bir yandan bölgelerin büyümesinin ve farklı ekonomik faaliyetlere çeşitlenmesinin kaynaklarını açıklarken, öbür yandan endüstriyel gelişmenin bölgelerde nasıl ortaya çıktığını ve zaman içerisinde nasıl değiştiğini ve dallandığını ortaya koymaktadır. Bu kapsamında çalışma evrimsel ekonomik coğrafya literatüründe ön plana çıkan İlişkililik konsepti bağlamında Türkiye’de illerin ilişkili çeşitlilik ve bölgesel çeşitlenme dinamiklerinin incelenmesini amaçlamaktadır. 2012-2017 döneminde illere ait ürün bazında ihracat verilerinin kullanıldığı çalışmada entropi yöntemiyle ilişkili ve ilişkisiz çeşitlilik endeksleri hesaplanmıştır. Analiz sonuçlarına göre ilişkili ve ilişkisiz çeşitlilik değerleri bakımından iller arasında önemli heterojenlik gözlemlenmekle birlikte metropollerin hem ilişkili hem de ilişkisiz çeşitlilik bakımından yüksek değerlere sahip olduğu görülmektedir. Ayrıca bölgelerin ihracat portföyünün çeşitlenme karakteristiği incelendiğinde, illerin ağırlıkla mevcut üretken yapısı ile ilişkili ürünlere doğru çeşitlenme eğilimi olduğuna yönelik ampirik bulgular elde edilmiştir. Çalışmanın sonuçları, Türkiye’nin bölgesel kalkınma politikası ve akıllı uzmanlaşma stratejileri için önemli ipuçları sağlamaktadır.

This paper attempts to re-examine the finance-trade nexus and tests whether higher levels of financial development can reduce trade openness. Using static and dynamic panel threshold regression techniques based on 64 countries over the period of 1970-2014, this study shows that financial development fosters trade openness until a certain level of threshold is achieved and beyond that threshold level, further increases in financial development lead to decline in trade openness. The results of this study suggest that there is a need for developing alternative and new trade financing channels to increase trade openness as well as it provides a strong empirical support for trade-limiting effects of financial development. Hence, this study is possibly encouraging for policy makers to redesign trade enhancing policies.

Doğrudan yabancı yatırım girişleri, 1980’lerin ortalarından bu yana gelişmekte olan ülkelerde uluslararası ekonomik aktiviteleri hızla artırmaktadır. Ayrıca, doğrudan yabancı yatırım girişleri bu ülkelerde teknoloji transferinin ve sermaye birikiminin bir dış kaynağı olarak görülmektedir. Dolayısıyla doğrudan yabancı yatırım girişlerinin yurtiçi yatırımlar üzerindeki etkilerinin incelenmesi önem kazanmaktadır. Bu çalışma, doğrudan yabancı yatırım girişleri ile yurtiçi yatırımlar arasındaki ilişkiyi Türkiye için 1984-2018 dönemini kapsayan veriler kullanarak doğrusal olmayan ARDL yaklaşımı ile analiz etmektedir. Çalışmanın sonuçları, doğrudan yabancı yatırım girişleri ile yurtiçi yatırımlar arasında uzun dönemde asimetrik bir tamamlayıcılık ilişkisi olduğunu göstermektedir. Çalışmada doğrudan yabancı yatırım girişlerindeki pozitif bir değişimin (artışın) yurtiçi yatırımlar üzerindeki uzun dönem etkisinin, negatif bir değişimin (azalışın) etkisinden daha büyük olduğu bulunmuştur. Bu sonuçlar, yurtiçi yatırımların artırılması için politika yapıcıların yatırım ortamını iyileştiren ve doğrudan yabancı yatırımları daha çok çekmeyi sağlayan politikalar geliştirmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.

Over the last two decades, the current accounts in the European Union (EU) have diverged substantially. This divergence has raised concerns about the sustainability of the core countries' current account surpluses since the peripheral countries' financing of their significantly rising levels of current deficits depends on them. In this study, by applying both linear and nonlinear unit root tests and taking into account structural breaks in the datagenerating process, we examine the current account sustainability of the main core countries with large external surpluses. We find that the current accounts of Austria, Denmark and Germany are not on sustainable paths, which suggests that the core economies might not continue to run surpluses to finance the peripheral countries' external deficits. The results of this study imply that the policymakers in peripheral countries might take proactive measures against possible borrowing problems and capital outflow risk in the future.

This study examines whether global liquidity and risk matter for the international reserve accumulation in 46 countries characterized as Emerging Market Economies (EMEs) by the International Monetary Fund (IMF) from 2000 to 2019. By using panel data techniques and a broad dataset based on Lane and Milesi-Ferretti's (2022) External Wealth of Nations II database and various data sources for global factors, this paper first shows that global liquidity is positively associated with international reserve holdings. Second, in consideration of greater reliance on financial factors, it tests the joint effects of capital inflows, capital controls, and global factors and provides evidence that countries tend to accumulate larger international reserves as (i) external liabilities grow in periods of abundant global liquidity and (ii) capital control policy tightens in periods of high confidence loss. Finally, this work questions which type of capital inflow has a greater impact on international reserve holdings and whether the drivers of reserve accumulation evolved over the sample period. The results suggest that countries respond to FDI inflows more than other inflows, and the impacts of global liquidity and risk become more apparent between 2008 and 2019.