Heat affects the mechanical properties of steel and the bearing capacity of steel structures, with joints being a crucial factor in determining their behavior. Steel can regain its mechanical properties that are lost owing to heat if the temperature remains below 600 °C, allowing for the possibility of reusing steel after cooling. In such cases, it becomes essential to assess the damage caused by heat exposure to decide whether to demolish the structure or continue using it. However, continuing its usage requires anticipating the potential negative effects of heat. To achieve this, it is necessary to determine the behavior of steel joining tools experimentally or numerically after exposure to heat. This study aims to ascertain the post-fire behavior of various end-plated beam and column connections, providing a cost-effective alternative to expensive fire experiments. Three different end-plated combination models were heated to a specified temperature, and steel frames were constructed after the elements cooled. Six three-point bending tests were conducted, and the experimental data obtained were validated using finite element models. The results indicate that the temperature causes a reduction in the bearing capacity of the joint, and the length of the end plate has a significant effect on the connection behavior. The finite element model validated by experiments is expected to facilitate numerical studies with different characteristics.

Bu çalışmada, Yalova ilinde inşa edilmiş olduğu varsayılan binaların deprem performansları, TBDY-2018 ve DBYBHY-2007 tasarım yönetmeliklerine göre değerlendirilmiştir. Çalışma kapsamında, binaların döşeme sistemi, kat sayısı ve yerel zemin sınıfları değiştirilerek, yapıların davranışları ve depreme karşı performansları STA4CAD betonarme yapısal analiz paket programı ile değerlendirilmiştir. Bu analizler sonucunda, elde edilen veriler ışığında yapıların doğal titreşim periyotları, taban kesme kuvvetleri ve etkin göreli kat ötelemeleri gibi parametreleri karşılaştırılmış ve beton ve donatı miktarlarındaki değişim incelenmiştir. Ortak bir mimari plan kullanılarak, yapıların tasarımında zemin sınıfı, kat sayısı ve döşeme sistemlerindeki değişiklikler göz önünde bulundurulmuş ve TBDY-2018 ve DBYBHY-2007’deki sınırlar dikkate alınarak yapıların davranışları incelenmiştir. Yapılan analizler sonucunda TBDY-2018’de zorunlu hale getirilen etkin kesit rijitliklerinin, yapıların davranışını önemli ölçüde değiştirdiğini ortaya koymuştur. Bu değişiklikler, yapıların daha rijit hale gelmesine ve dolayısıyla depreme karşı daha güvenli olmasına yol açmıştır. Bu doğrultuda, TBDY-2018’e göre tasarımı yapılan yapıların, DBYBHY-2007’ye göre çok daha fazla donatı ve betona ihtiyaç duyduğu görülmüştür. Ayrıca, DBYBHY-2007’ye göre tasarlanmış binaların deprem performanslarının, TBDY-2018’in belirlediği performans kriterlerini karşılamadığı tespit edilmiştir.

The Winkler method, which is widely used today, assumes that the soil behaves elastically and does not take into account the soil shear stress values, it is insufficient to reflect the actual soil behavior. Especially in the earthquake calculations of rigid and massive structures such as high-rise buildings, dams, suspension bridges, viaducts, it is necessary to consider soil as a dynamic system that changes shape and affects the behavior of the structure in terms of inertia. In response to the effect of soil on the structure, the structure also affects soil both kinematically and dynamically. Thus, in the absence of the structure, the earthquake data, which is only a result of the dynamic behavior of the soil in its internal structure, now acquires a more complex soil motion characteristic that is also affected by the presence of the structure. The observations made in some earthquakes show that the changes between the records taken simultaneously on the building foundation and at soil surface not a point far from foundation, show that the structure also affects soil therefore soil motion in response to the effect of the earthquake on the structure. In this study, the effect of soil types on the nonlinear seismic behavior of reinforced concrete structures was investigated. For this purpose, 7-storey building models with different plans and rigidities were created. The behavior of these models under 11 different earthquake loads for the ZA, ZB, ZC, ZD, ZE soil types specified in the Turkish Building Earthquake Code has been investigated. Analyzes were made using the time history method with the help of the SAP2000 program. As a result of the analysis, the displacements, plastic hinge formation, Effective inter-storey drift and period values obtained for different models were compared.

This study has been conducted to find out how Turkish Seismic Code 2007 is effective in providing the Life Safety (LS) and Performance Level (PL) of T shaped plan irregularities reinforced concrete multi-story buildings; with special lateral loads bearing moment frame systems. For this purpose, a set of 12 multi-story residential buildings: 3- rectangular plans as reference and their respective 9- different T shaped plans of 3-, 6- and 8- stories were considered in the North Anatolian Fault Zone (NAFZ) Turkey and were designed based on the code. Then, a modal and a static non-linear pushover analysis were conducted for all buildings. Base shear forces and roofs displacement for each building were computed. Besides, the formation trend of plastic hinges and their respective distribution in the entire buildings were inspected for evaluating the seismic performances. Results show that for some buildings the expected performance level which is LS has been overreached and even in some cases buildings reach the collapse prevention level. Based on this, it seems that the code provisions still require further upgrading to create enough confidence in the civil engineering community.

Reinforced concrete buildings, which constitute most of the building stock in Turkey, should be examined in terms of earthquake resistance. Many studies have been carried out to increase the seismic resistance of reinforced concrete (RC) structures against earthquakes. In this study, a single-story, single-span RC frame stiffened with chevron steel braces was chosen as a reference frame and laterally loaded to failure. In the first step, the experimentally obtained static lateral load-deflection curve was verified by non-linear finite element (FE) analysis. Then, the uniaxial tensile properties of the selected glass fiber reinforced polymer (GFRP) materials were verified using FE analysis with the results found in the literature. In the second step, three different GFRP box braces with different axial stiffnesses were investigated and the results were compared with those of the steel chevron braces. Finally, the lateral load performance and expected buckling failure of the GFRP box braces in an RC moment frame have been presented and discussed in this study. Considering the lightweight of the GFRP sections, the lateral load capacity of the RC frame with GFRP braces was improved as much as the steel braces, and the maximum gain was about 47% more when the equal axial stiffness of steel brace was provided to GFRP brace. Ductility and story drift of the considered braced moment frames are presented.

Son yıllarda birçok sebebe bağlı olarak büyük şehirlere olan göçler oldukça yüksek seviyelere ulaşmıştır. Nüfustaki bu artış, istihdam, barınma ve iş sahası açısından yüksek katlı yapı yapma ihtiyacını doğurmuştur. Bu ihtiyaç karşısında gelişen teknolojiyle birlikte yüksek katlı binaların önemi artmıştır. Günümüzde yüksek katlı yapılara olan ihtiyaç ve artan ilgi, taşıyıcı sistemlerde perdenin önemini arttırmıştır. Perdeli sistemler, yapı taşıyıcı sisteminde tek başlarına kullanılabildikleri gibi, çerçevelerle birlikte de kullanılabilmektedir. Perde çerçeve karşılıklı etkileşimiyle yapıya kazandırılan dayanım ve süneklikten dolayı daha çok tercih edilmektedir. Bu çalışmada konut amaçlı kullanılacak 5 katlı ve 11 katlı iki farklı yapı için, perde yerleşim düzenleri değiştirilerek hazırlanan yapı modellerinde oluşan yapısal davranışlar incelenmiştir. Beton kalitesi, kat alanı ve zemin sınıfı sabit tutulan yapılarda, çerçeveli sistem, referans sistem olarak kabul edilmiştir. Referans plan üzerine, eşit miktarda ve aynı ebatlarda perdeler eklenmiştir. Perde en kesit alanı sabit tutulup, referans plan üzerinde perde yerleşim düzenleri değiştirilerek 6 farklı sistem türü oluşturulmuştur. Yapılan çözümleme sonucunda sistemlerin göreli kat ötelemeleri, kat deplasmanları, yapı periyotları, tabanda meydana gelen kesme kuvveti, perde kesme kuvvetinin toplam taban kesme kuvvetine oranı, A1 burulma düzensizliği, B1 zayıf kat düzensizliği ve B2 yumuşak kat düzensizliği sonuçları incelenmiştir. Sonuçlar birbirleriyle karşılaştırılarak taşıyıcı sistemlerin farklılıklarının yapı davranışını ne oranda etkilediği araştırılmıştır.