Bu çalışmada Avrupa Birliği ülkeleri ve Türkiye’de 65 yaş ve üzeri yaşlı nüfus yoksulluğu çeşitli boyutları ile incelenmektedir. Analizlerde Gelir ve Yaşam Koşulları Anketlerinin 2017-2018 verileri incelenmiştir. Analiz sonuçlarına göre, AB ülkelerinde yaşlı nüfusun %88’i, Türkiye’de ise %70’i sosyal transferlerden önce %60 medyan gelir sınırına göre yoksulluk sınırı altında kalmaktadır. Emekli maaşları dahil olmak üzere sosyal transferlerden sonra AB ülkelerinde yaşlı yoksulluk oranı %14,4’e Türkiye’de ise %16,6’ya düşmektedir. 65 yaş ve üzeri yaşlı nüfusun emeklilik maaşları ve yoksulluk sınırı karşılaştırıldığında, Türkiye’de emekli maaşı alan 65 yaş ve üzeri yaşlıların sadece %5’i yoksulluk sınırı altında kalmaktadır. AB ülkelerinde ise emekli maaşı alan yaşlıların %15’i yoksulluk sınırı altındadır. Baltık ülkelerinde emeklilerin yarısı yoksulluk sınırı altındadır. AB’nin sosyal dışlanma ve yoksulluk riski ölçümlerinde gelir yoksulluğu ve kalıcı yoksulluk ölçütlerine göre Türkiye’de yaşlılar AB ortalaması içinde yer almaktadır. Ancak, maddi yoksunluk boyutunda dokuz ihtiyaç kaleminden en az dördünü karşılayabilme oranında ise kısıtlılıklar söz konusudur.

Antiretroviral treatment (ART) appropriately and regularly used decreases the human immunodeficiency virus (HIV) viral load in the bloodstream, preventing HIV-infected people from spreading the infection to others. Disparities in ART adoption persists in East and Southern Africa, with low HIV-positive status knowledge being the primary factor. We investigated individual and household characteristics of HIV-positive status awareness among adults with long-term HIV infection in four East and Southern African countries: Eswatini, Malawi, Tanzania, and Zimbabwe. The study analyzed data from surveys conducted in Eswatini, Malawi, Tanzania, and Zimbabwe in 2015–2016. Only individuals who tested positive for HIV through rapid tests were included in the analysis. Those who already knew they were HIV-positive were categorized as aware, while those who reported being negative, never tested, or didn’t know their status were categorized as unaware. Statistical models were used to examine various factors related to HIV awareness. Pooled and country-specific odds ratios were computed. The percentage of people who knew they had HIV ranged from 58% (Tanzania and Malawi) to 87% (Eswatini). After adjusting for other variables, young persons in all countries were less likely to be aware of their HIV-positive status. Gender, marital status, education, working status, household wealth, and urbanization level of households were also associated with HIV-positive status awareness but inconsistent across countries. HIV-positive status awareness in these four East and Southern African nations remained unsatisfactory as compared to the United Nations’ 95% guideline, indicating that testing and knowledge of HIV testing in this region still has a lot of potential for improvement. The observed variations among nations may be attributable to differences in HIV pandemic culture and policies. The findings of this study will assist governments determining which subpopulations to target to boost adoption of HIV testing services, as well as in designing and development of policies.

Avrupa Birliği’ne yeni üyelerin katılımı, ekonomik gelişmeler ve küreselleşmenin dar gelirli kesimlere olan negatif etkisi AB’nin sosyal yapısını değiştirmiştir. Birlik içinde meydana gelen bu gelişmeler yoksulluk olgusuna olan bakış açısının da güncellenmesine yol açmıştır. AB 2000’li yılların başında belirlediği Lizbon Stratejisi ile yoksulluğun tanımı, teşhisi ve ölçülmesinde yeni usuller belirlemiştir. Göreli yoksulluk ölçümlerini daha dinamik bir boyuta taşıyarak yoksulluk algısını sosyal dışlanma ve yoksulluk riski temelinde inşa etmiştir. Bu çalışmada AB Bölgesinde yer alan toplam 34 ülkede yoksulluk ve sosyal dışlanma ile ilgili verilerin ülkelere göre dağılımı incelenmiştir. Yoksulluk riski sınırının altında kalan kişiler temel ihtiyaçlarını karşılayabilmekte fakat ortalama refah düzeyinin altında kaldıkları için topluma sosyal katılımları kısıtlanan bireyleri kapsamaktadır. Bu çalışmada analiz edilen yoksulluk riski ve sosyal dışlanma sonuçlarına göre Türkiye’de nüfusun %18,4’ü %60 medyan gelirin altında bir gelir elde etmekte, %24,5’i ciddi maddi yoksunluk ve %5’i ise düşük iş yoğunluğu kategorisinde yer almaktadır. Nüfusun bir diğer %6’sı ise üç mahrumiyet biçiminden iki ya da üçü ile karşı karşıyadır. Düşük iş yoğunluğu ve medyan gelir açısından AB ile Türkiye arasında fazla bir fark yoktur. Ancak, Türkiye’de maddi yoksunluk oranının yüksekliği yoksulluk riski ve sosyal dışlanma oranının da artmasına neden olmaktadır.

We investigated the prevalence and distribution of depressive symptoms in individuals aged 15 and older, as well as the relationship between depressive symptoms and sociodemographic characteristics, chronic diseases, health status and health behaviors. The analysis of data collected from the Türkiye Health Surveys conducted by Turkish Statistical Institute (TURKSAT) in 2016 and 2019 involved using the Chi-Square independence test. Effect sizes were evaluated using Phi or Cramer's V coefficients. Patient Health Questionnaire-8 (PHQ-8) module was used to scan the depressive symptoms. The adult population's point of prevalence of depressive symptoms was 4.7%±0.24 in males and 8%±0.19 in females, with a population total of 6.3%±0.21. The yearly prevalence of depressive symptoms was 6.1%±0.45 in males, 13.2%±0.53 in females and a population total of 10%±0.49. Age, gender, income, education, social support, health status, disability, and chronic illnesses were found to be significant predictors of the incidence of depressive symptoms (p<0,05). The results indicated that the rate of people with depression getting help from psychologists, psychotherapists, and psychiatrists was low. Age, gender, income, education, marital status, self-rated health status, social support, number of chronic illnesses, and disability were the most important risk factors for depressive episodes. In addition to such self-reported research completed before the pandemic and Kahramanmaraş earthquakes in Türkiye, further studies based on structured diagnostic interviews are required.

The limitations encountered by aging individuals 65+ in Turkey in their basic and instrumental activities of daily living were examined according to gender and age i.e., specifically for 65-74 and 75+ age groups. Microdata from the Turkey Health Survey implemented by the Turkish Statistical Institute (TurkStat) in 2019 were used in the analyses. According to the findings of this country-wide research, the results indicated that of the 2457 people aged 65+ living in their own homes, 11.2% were limited in activities of daily living (ADL), and 45.8% were limited in their instrumental activities of daily living (IADL). The ADL and IADL limitations also increased significantly according to age and gender. The prevalence of ADL limitations across Turkey was 4.5%, 1.9% in men aged 65-74, and 7.2% in women aged 65-74. In elderly individuals aged 75+, the prevalence of ADL limitations was found to be 13.7% in men and 21.7% in women. Based on the results of the Instrumental Activities of Daily Living module (IADL) results, 46.9% of men between the ages of 65-74 were limited in IADL, while this rate was found to be 72% for women. In both activities, the prevalence of limitations in women was more than twice as high as in men. The prevalence of ADL and IADL limitations differed significantly by gender and age groups (p<0.05).