Introduction, Tuberous sclerosis complex (TSC) is an autosomal-dominant disorder caused by mutations inactivating TSC1 or TSC2 genes and characterized by the presence of tumors involving many organs, including the brain, heart, kidneys, and skin. Subependymal giant cell astrocytoma (SEGA) is a slow-growing brain tumor almost exclusively associated with TSC. State of the Art: Despite the fact that SEGAs are benign, they require well-considered decisions regarding the timing and modality of pharmacological or surgical treatment. In TSC children and adolescents, SEGA is the major cause of mortality and morbidity. Clinical Implications: Until recently, surgical resection has been the standard therapy for SEGAs but the discovery of the role of the mTOR pathway and the introduction of mTOR inhibitors to clinical practice changed the therapeutic landscape of these tumors. In the current paper, we discuss the pros and cons of mTOR inhibitors and surgical approaches in SEGA treatment. Future Directions: In 2021, the International Tuberous Sclerosis Complex Consensus Group proposed a new integrative strategy for SEGA management. In the following review, we discuss the proposed recommendations and report the results of the literature search for the latest treatment directions.

Obesity is a chronic metabolic disease currently holding status of an epidemic. Number of patients suffering from this condition has been steadily increasing for over 50 years. Complications and comorbidities related to obesity, such as hypertension, diabetes mellitus type 2, coronary artery disease and dyslipidemia are currently the main causes of death in Europe. Therefore, effective anti-obesity treatment as a pharmacological support for weight loss is highly recommended in overweight and obese patients as a therapeutic and preventive measure. This review focuses on selected therapeutic options available for clinicians in Europe.

Rhinophyma jest rzadką formą trądziku różowatego prowadzącą do deformacji nosa i pogorszenia jakości życia pacjenta. W poniższym artykule przedstawiono przypadek kliniczny 70-letniego pacjenta z zaawansowaną guzowatością, który zgłosił się z zaczerwienieniem, zgrubieniem i deformacją nosa, co znacznie wpływało na jego funkcjonowanie społeczne i psychologiczne. Po wnikliwej ocenie klinicznej zdecydowano się na chirurgiczne usunięcie nadmiernie zgrubiałej tkanki. Po operacji pacjent osiągnął znaczną poprawę estetyki twarzoczaszki oraz doświadczył redukcji objawów z zakresu układu oddechowego. Pomimo rzadkości tego schorzenia, chirurgiczne leczenie rhinophyma może być skuteczną metodą terapeutyczną w przypadkach zaawansowanych zmian nosa, przyczyniającą się do poprawy jakości życia i zadowolenia z wyglądu.

W ostatnich czasach płat mięśniowo-skórny mięśnia najszerszego grzbietu jest coraz częściej stosowany w rekonstrukcji piersi po mastektomii. Technika ma na celu wykorzystanie uszypułowanego mięśnia latissimus dorsi z wyspą skórną i tkanką tłuszczową w celu wytworzenia pełnowartościowego pokrycia tkankowego oraz uzyskania zwiększonej objętości rekonstruowanej piersi. Łącząc tę metodę z zastosowaniem urządzeń protetycznych, takich jak implanty lub ekspander tkankowy, można osiągnąć zadowalający efekt. W pracy przedstawiono przegląd literatury dotyczący przeszczepu płata mięśniowo-skórnego mięśnia najszerszego grzbietu oraz opis przypadku 43-letniej pacjentki, która została poddana rekonstrukcji z wykorzystaniem płata z mięśnia latissimus dorsi po przebytej chorobie nowotworowej. Pacjentka w przeszłości przeszła mastektomię z jednoczasową rekonstrukcją piersi z użyciem implantów. Zabieg został powikłany zakażeniem loży implantu, w efekcie czego konieczne było jego usunięcie. Rekonstrukcję piersi z użyciem płata latissimus dorsi zastosowano w połączeniu z ekspanderem tkankowym w celu późniejszej zamiany na implant. Prezentowany przypadek wskazuje, że płat latissimus dorsi może być skutecznym i bezpiecznym sposobem rekonstrukcji piersi po mastektomii, kiedy mniej zaawansowane techniki rekonstrukcyjne zawiodą.

Wprowadzenie i cel: Ostre zapalenie ucha środkowego jest jedną z najczęstszych chorób zapalnych wieku dziecięcego. Celem pracy była analiza etiologii ostrych ropnych zapaleń ucha środkowego z perforacją u pacjentów pediatrycznych, hospitalizowanych w latach 2023–2024.Materiał i metody: Analizie retrospektywnej poddano dane pacjentów hospitalizowanych z powodu ostrego ropnego zapalenia ucha środkowego z perforacją, u których wykonano wymaz z przewodu słuchowego i posiew uzyskanego materiału.Wyniki: U dzieci, u których wykonano posiew ropnej wydzieliny z objętego zapaleniem ucha wyizolowano następujące patogeny: Haemophilus influenzae, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Staphylococcus epidermidis.Wnioski: W przypadku perforacji błony bębenkowej i wycieku ropnej wydzieliny ocena posiewu z antybiogramem jest kluczowa w doborze celowanej i skutecznej antybiotykoterapii.

Gruźlica jest chorobą zakaźną, wywoływaną przez bakterię Mycobacterium tuberculosis. Może dotyczyć każdego narządu, ale najczęstszą postacią jest gruźlica płuc. Pomimo obowiązku powszechnych szczepień przeciwko gruźlicy zdarzają się przypadki zachorowań, zwłaszcza u nieszczepionych dzieci. W niniejszym artykule opisano przypadek 17-letniej pacjentki, która została przyjęta do szpitala z objawami zapalenia płuc. Chora zgłosiła się z kaszlem, gorączką i osłabieniem. Wykonano badanie radiologiczne klatki piersiowej, które wykazało zmiany charakterystyczne dla gruźlicy płuc. Wnikliwa ocena kliniczna oraz badania dodatkowe potwierdziły rozpoznanie. Pacjentka miała wątpliwą historię szczepienia przeciwko gruźlicy, co stanowiło czynnik ryzyka zachorowania. Rozpoczęto leczenie przeciwprątkowe i po kilku miesiącach obserwowano poprawę stanu jej zdrowia. Badania kontrolne wykazały regresję zmian w płucach, co potwierdziło skuteczność terapii. Przypadek ten podkreśla sens szczepień przeciwko gruźlicy oraz konieczność monitorowania dzieci nieszczepionych w celu szybkiego wykrycia i leczenia choroby.