This paper presents the results of the archaeological campaign carried out in 2017 at the archaeological site of A Penaparda, a playing-card shaped Roman camp (ca. 10 ha) located on the border between A Fonsagrada (Lugo) and Santalla (Asturias). Following a previous archaeological survey of the Ouroso-Penouta Mountains where remote sensing techniques were used, this campaign comprised the integral survey of the archaeological structures -both on the surface and using remote sensing tools-, the artefact and metal surveying of some sections of the site, and the excavation of an exploratory trench to better characterise and date the sites' defences. These tasks, financed by the Concello da Fonsagrada, allowed us to validate our initial hypotheses about the site and to relate this enclosure with other camps located in Eastern Galicia and western Asturias.
2 January 2020 in SPAL. Revista de Prehistoria y Arqueología de la Universidad de Sevilla
El yacimiento de A Pousada, excavado en un contexto de arqueología de urgencia, es un despoblado altomedieval, cuyas fases posteriores suministraron un conjunto de materiales cerámicos vidriados adscribibles a época bajomedieval y moderna. En el presente trabajo se muestran los resultados del estudio de una parte de los mismos, centrándose principalmente en el estudio arqueométrico. Las características de sus pastas nos aportan información sobre sus técnicas de factura así como su posible fabricación exógena, datos de vital importancia para comprender el comercio cerámico del momento.
El presente artículo propone una aproximación al registro material del yacimiento de Castelo da Veiga (Culleredo, A Coruña), una fortificación de pequeñas dimensiones datada en el siglo X y ubicada en un emplazamiento conspicuo con gran control visual a larga distancia. El valor de su registro arqueológico radica en dos aspectos principales: en primer lugar, la (relativa) cantidad de materiales documentados, en contraposición a la habitual ausencia de evidencias materiales en el resto de los castillos roqueros excavados en el Noroeste. Este hecho permite, por primera vez, explorar las formas de ocupación de este tipo de fortificaciones con un mayor nivel de detalle. En segundo lugar, este registro cerámico proporciona una cantidad notable de formas cerámicas representativas del mundo altomedieval, con contextos fiables y dataciones radiocarbónicas rigurosas y coherentes, que permiten datar con mayor precisión algunas de las formas paradigmáticas del repertorio cerámico del norte peninsular, habitualmente identificadas bajo cronologías poco fiables o dataciones relativas. Este trabajo, por tanto, tiene como objetivo exponer una interpretación detallada del Castelo da Veiga. Se establece una secuencia cronológica fiable de su estratigrafía y su registro material, con datos relativos sobre las características del asentamiento, sus estrategias de ocupación y su configuración interna, para posteriomente contextualizarlo en el marco de las dinámicas de fortificación del paisaje altomedieval gallego. Posteriormente, se realiza una aproximación al registro material, especialmente el cerámico, aprovechando la fiabilidad del contexto arqueológico y la precisión de las dataciones para encuadrar determinadas producciones y tipologías habituales en un marco cronológico sólido, procurando proporcionar una base de estudio más sólida para futuras investigaciones.
13 October 2016 in Gallaecia: revista de arqueoloxía e antigüidade
No presente artigo damos a coñecer o achádego dunha cerámica de tipo “Bellarmino” de gres alemán, localizada no entorno do Castelo de San Sebastián (Vigo). Empregamos esta peza como punto de partida para analizar o comercio de gres na Idade Moderna e poñelo en relación con algunhas outras cerámicas deste tipo aparecidas en Galicia, resaltando a importancia que adquiriron como materiais diagnósticos para os séculos XVI a XVIII.