To investigate the effect of trunk training on trunk control, arm, and pulmonary function in children with Duchenne muscular dystrophy. A randomised controlled trial. Neuromuscular diseases clinic of university hospital. Twenty-six children with Duchenne muscular dystrophy aged 5–16 were included in the study. Participants were randomly allocated into two groups. The study group (N = 13) exercised with the trunk-oriented exercise program and the conventional exercise program, whereas the control group (N = 13) underwent the conventional exercise program for eight weeks. The primary outcomes were trunk control was assessed using the Trunk Control Measurement Scale, the arm function was assessed using Performance of Upper Limb, and respiratory function using the pulmonary function test. Data collection was conducted at baseline, and eighth week. The differences in trunk control scores, arm function scores, and respiratory function values before and after the training were calculated for the intergroup comparison. The mean age of the participants was 11.6 (2.6) in the study group and 10.6 (3.4) in the control group. The changes between trunk control score, arm function score (total and distal level score), and respiratory function value (Forced Vital Capacity, Forced Expiratory Volume in one second, and Peak Expiratory Flow Volume percentage values) were compared and significant differences were found after eight week periods in the study and control groups. Trunk-oriented exercise program in Duchenne muscular dystrophy might be effective for trunk control, arm, and respiratory function.

Objective: This study aimed to identify caregiver burden (CB) and contributing factors to CB for Parkinson’s disease (PD) patients under Subthalamic Nucleus Deep Brain Stimulation (STN-DBS) treatment, and investigation the factors, affecting the caregivers’ quality of life (QoL). Methods: Twenty-four PD patients under STN-DBS treatment and their caregivers participated in this study. Unified Parkinson’s Disease Rating Scale (UPDRS) was applied for the clinical assessment of the patients. Beck Depression Inventory-II (BDI), Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), and Minnesota Impulse Control Disorders Interview (MIDI) were used to screen for neuropsychiatric symptoms of the patients. CB was evaluated with the Caregivers Burden Inventory (CBI) and the Burden Scale for Family Caregivers (BSFC-s). The health-related QoL of caregivers was assessed with the Short Form Survey-36 (SF-36). Results: Mean total CBI and BSFC-s scores of caregivers were 32.53 ± 19.71 and 11.66 ± 8.86, respectively. Nineteen caregivers defined moderate or severe caregiver burden according to BSFC-s. Both CBI and BSFC-s scores were significantly associated with UPDRS-part-1 scores, but not with the age and gender of both the patients and their caregivers, disease duration, PDQ39, BDI, HADS, LARS scores, and scores of patients for other UPDRS parts. The presence of impulse control behaviors (ICBs) significantly increased the total CBI score and total BSFC-s (P < 0.01). The caregivers’ total and all domain scores of SF-36 were significantly affected by higher CBI and BSFC-s scores. Conclusions: The CB of the patients under STN-DBS treatment was severe. Non-motor symptoms, particularly impulsivity, significantly increased CB and worsened the caregivers’ mental and physical health.

Amaç: Bu çalışmada, ülkemizde yaşlılarda düşme ve denge konusunda yapılan araştırmaları, konu ve yöntem açısından özelliklerini ortaya koymak, çalışmaları tanımlamak ve sistematik olarak incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden doküman incelemesi tekniği kullanılmıştır. TUBİTAK Ulakbim Türk Tıp Dizini ve Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı Tez Merkezi (Yöktez) veri tabanlarından “yaşlı” ve “düşme” ve “denge” anahtar kelimeleri taranmıştır. 2000-2020 yılları arasında tamamına erişilebilen ve araştırmaya dahil edilme kriterlerine uygun toplamda 21 araştırma çalışma kapsamına alınmış ve incelenmiştir. Bulgular: İlgili alandaki çalışmaların son yıllarda artış gösterdiği saptanmıştır. Geriatrik bireylerde düşmenin; ilerleyen yaş, denge, fonksiyonel mobilite, alt ekstremite nöromüsküler fonksiyon, yaşam kalitesi, non- spesifik bel ağrısı, kırılganlık ve alt bileşenleri gibi faktörlerden etkilenmektedir. Ayrıca geriatrik bireylerde ilerleyen yaş, düşme korkusu, düşme hikayesi, geriatrik depresyon, ikamet edilen yer, kadın cinsiyet, inme, diyabet, kullanılan ilaç grubu, sosyal yönden zayıf olmak, non- spesifik bel ağrısı, engelli olmak, kırılganlık ve alt bileşenleri gibi faktörlerin denge performansını etkilemektedir. Düşme korkusuna sahip geriatrik bireylerin fiziksel aktivitelerinin, denge performanslarının, yaşam kalitelerinin etkilenmiş olduğu görülmektedir. Ayrıca diyabet, non-spesifik bel ağrısı varlığında, yaşlı inme hastalarında, düşme öyküsüne sahip kişilerde ve kadınlarda düşme korkusunun daha fazla olduğu görülmektedir. Sonuç: Yaşlı bireylerde düşmeyi önlemeye ve denge performansını iyileştirmeye yönelik daha fazla kanıta dayalı müdahalelere ihtiyaç vardır.

Tanımlayıcı tipteki bu çalışma afet sonrası deprem bölgesinde yaşayan postmenopozal dönemdeki 55 yaş ve üzeri kadınların genital hijyen, yaşam kalitesi ve üriner inkontinans farkındalığının incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışma 07.07.2023-20.01.2024 tarihleri arasında, Hatay iline bağlı Arsuz ilçesinde ikamet eden 55 yaş ve üzeri menopoza girmiş, dahil edilme kriterlerine uyan kadınlar ile gerçekleştirildi. Çalışmada katılımcıların değerlendirilmesinde sosyodemografik veri formu, Üriner İnkontinans Far-kındalık ve Tutum Ölçeği, Utian Yaşam Kalitesi Ölçeği ve Genital Hijyen Davranışları Ölçeği kullanıldı. Çalışmadaki katılımcıların yaş ortalaması 64,05± 8,04 idi. Katılımcıların %55’i okuma yazma bilmiyor-du ve %42’si ilkokul mezunuydu. Katılımcılardan %55’i afet öncesi inkontinans tanısı almıştı ve 31 (%9,68) katılımcı afetten sonra inkontinans sıklığının arttığını ifade etti. Çalışmada, katılımcıların yaşam kalitelerinin afet nedeniyle daha düşük düzeyde olduğu (X̄±SS=64,41±10,06), üriner inkonti-nansın bir sağlık problemi olarak farkında oldukları (X̄±SS=35,76±4,10) ve inkontinansa bağlı idrar kaçırma korkusu yaşadıkları (X̄±SS=10,76±2,95) bulundu. Ayrıca üriner inkontinans farkındalık değerlendirmesinde katılımcıların bir sağlık problemi olarak algıladıkları üriner inkontinans konusun-da sağlık motivasyonlarının yüksek olduğu gösterilmiştir. Ancak, bazı katılımcılar deprem sonrası üriner inkontinanslarında artış yaşadıklarını belirtmiştir. Bu durum özellikle, deprem sonrası yaşam koşullarının hijyen uygulamalarını olumsuz etkileyebileceği ve sağlık sorunlarına neden olarak bireyle-rin yaşam kalitesini düşürebileceğini düşündürmektedir. Bu nedenle afet durumlarında kadınların yaşadığı hijyen ve sağlık sorunlarının dikkate alınması gerekmektedir.