Turkey is situated in the temperate zone as the macro climate zone. The fact that it remains under the influence of different air masses in every season due to its mathematical position causes differences are experienced in terms of the climate types. Besides its mathematical position, its special position also causes this influence grows stronger and the differences become clear much more. The fact that it is surrounded with seas from three sides, there are high mountain ranges in its northern and southern, its altitude increases from the west to the east, the roughness is high due to the tectonic effects and river erosion cause different climate types are dominant. The distribution of the dispersion areas of these climate types can be made by means of various climate classifications. Köppen-Geiger climate classification is a classification which is used at most in the world and which is used in the comparison of the past environmental conditions and the current environmental conditions and in the comparison of the future climate differences with our present day. Even if the dispersion areas of the climate types are shown according to Köppen-Geiger climate classification by different researchers at global scale, these classifications cannot reflect the diversity in Turkey in the exact manner due to the lack of data and scale problem. In this study, the monthly average temperature and monthly average total precipitation data of 249 meteorological station associated to the General Directorate of Meteorology and the global monthly average temperature and monthly average total precipitation data of the model printouts having 30-minute (approximately 1 km) resolution were used for the purpose of revealing the climate types which are dominant in Turkey according to Köppen-Geiger climate classification. Two different Köppen-Geiger climate types distribution maps were created depending on these two different data set. According to Köppen-Geiger climate classification, it was revealed that there are 13 different Köppen-Geiger climate zones in Turkey. According to this classification, the Mediterranean coasts were revealed to be in the "temperate-dry-hot summer climate- Csa" class, Konya Region and the southern of the Southeast Anatolia was revealed to be of the "dry-hot and cold steppe climate - Bsh-k" type and ET, that's tundra areas were designated in the Northeast Anatolia and Ararat Mountain. Köppen-Geiger climate zones of Turkey which were produced at low resolution in the previous studies were detailed much more in this study.Extended English summary is in the end of Full Text PDF (TURKISH) file. ÖzetTürkiye, makro iklim bölgesi olarak ılıman kuşakta yer almaktadır. Matematik konumu nedeniyle her mevsimde farklı hava kütlelerinin etkisi altında kalması iklim tipleri bakımından farklılıkların yaşanmasına neden olmaktadır. Matematik konumu yanında özel konumu da bu etkinin kuvvetlenmesine ve farklıkların daha da belirginleşmesine neden olur. Üç tarafının denizlerde çevrili olması, kuzey ve güneyinde yüksek dağ sıralarının bulunması, yükseltisinin batıdan doğuya doğru artması, tektonik etkiler ve akarsu aşındırması nedeniyle engebenin fazla olması kısa mesafelerde farklı iklim tiplerinin hüküm sürmesine neden olmaktadır. Bu iklim tiplerinin yayılış alanlarının dağılışı, çeşitli iklim sınıflandırmaları ile yapılabilmektedir. Köppen-Geiger iklim tasnifi, dünyada en fazla kullanılan, geçmiş ortam şartları ile günümüz ortam şartlarının karşılaştırılmasında ve gelecekteki iklim farklılıklarının günümüzle karşılaştırılmasında kullanılan bir sınıflandırmadır. Küresel ölçekte farklı araştırmacılar tarafından Köppen-Geiger iklim sınıflandırmasına göre iklim tiplerinin yayılış alanları gösterilse bile bu sınıflandırmalar veri yetersizliği ve ölçek problemi nedeniyle Türkiye’deki çeşitliliği tam yansıtamamaktadır. Bu çalışmada Köppen-Geiger iklim sınıflandırmasına göre Türkiye’de hüküm süren ikim tiplerini ortaya koymak amacıyla Meteoroloji Genel Müdürlüğü’ne ait 249 meteoroloji istasyonuna ait aylık ortalama sıcaklık ve aylık ortalama toplam yağış verileri ile 30 dakikalık (yaklaşık 1 km) çözünürlüğe sahip model çıktılarına ait küresel aylık ortalama sıcaklık ve aylık ortalama toplam yağış verileri kullanılmıştır. Bu iki farklı veri setine bağlı iki farklı Köppen-Geiger iklim tipleri dağılışı haritası oluşturulmuştur. Köppen-Geiger iklim sınıflandırmasına göre Türkiye’de 13 farklı Köppen-Geiger iklim bölgesi olduğu ortaya konulmuştur. Bu sınıflandırmaya göre Akdeniz kıyıları “ılıman-kurak-sıcak yaza sahip iklim - Csa” sınıfında çıkarken, Konya Bölümü ve Güneydoğu Anadolu’nun güneyi “kurak-sıcak ve soğuk step iklim- Bsh-k” tipinde, Kuzeydoğu...

It is possible to see different climatic types together in Turkey having very different habitats, ecosystems and environmental media by the mathematical and special position where it is located in. The creation of large-scale weather maps and databases to reflect this diversity is necessary for the clarification of the elements that are affected by this diversity. This diversity could not be reflected sufficiently due to the reason that the weather maps which have been created so far today are not large-scale. In this study, it is aimed to create a map and a database concerning Turkey, which is detailed, in which the topographical effects are reflected, which shows the ecosystem differences and which is digitally accessible. For this purpose, the Thornthwaite climate classification in which the sub-climatic types can be digitally separated was preferred. First of all, the monthly average precipitation and temperature data were arranged at 805.000 points of Turkey and then this data was analyzed according to the Thornthwaite climate classification method. The results obtained were submitted as grid data at the resolution of 1 km in 4 different categories and an integrated climate class map by the combination of them. According to the results of the analysis, it was determined that there are 8 different precipitation effectiveness index classes, 8 different temperature effect index classes, 6 different drought and moistness index classes and 8 different potential evaporation index classes in Turkey. It was seen that the number of the integrated index classes created by the combination of them is 233. Accordingly, it is possible to say that there are 233 different environmental conditions in Turkey. ÖzetBulunduğu matematiksel ve özel konum itibariyle çok farklı habitat, ekosistem ve çevresel ortam barındıran Türkiye’de farklı iklim tiplerini bir arada görmek mümkündür. Bu çeşitliliği yansıtacak büyük ölçekli iklim haritalarının ve veri tabanlarının oluşturulması, bu çeşitlilikten etkilenen ögelerin açıklanması için gereklidir. Günümüze kadar yapılan iklim haritalarının büyük ölçekli olmamaları nedeniyle bu çeşitlilik yeteri kadar yansıtılamamıştır. Bu çalışmada, Türkiye’ye ait ayrıntılı, topografik etkilerin yansıtıldığı, ekosistem farklılıklarını gösteren ve sayısal olarak ulaşılabilecek bir harita, veri tabanını üretmek amaçlanmıştır. Bu amaçla, alt iklim tiplerinin sayısal olarak ayrılabildiği Thornthwaite iklim sınıflandırması tercih edilmiştir. Önce, Türkiye’de 805.000 noktasında aylık ortalama yağış ve sıcaklık verileri düzenlenmiş, ardından bu veriler Thornthwaite iklim sınıflandırma yöntemine göre analiz edilmiştir. Elde edilen sonuçlar 4 farklı kategoride 1 km çözünürlükte grid verisi olarak sunulmuş ve bunların birleştirilmesi ile tümleşik iklim sınıfı haritası oluşturulmuştur. Analiz sonuçlarına göre Türkiye’de 8 farklı yağış etkinlik indisi, 8 farklı sıcaklık tesiri indisi, 6 farklı kuraklık ve nemlilik indisi ve 8 farklı potansiyel buharlaşma indis sınıfının olduğu belirlenmiştir. Bunların birleştirilmesi ile oluşturulan tümleşik indis sınıflarının ise 233 olduğu görülmüştür. Buna bağlı olarak Türkiye’de 233 farklı çevresel koşul olduğunu söylemek mümkündür.

Türkiye’de 2000’li yıllarda otomatik meteoroloji gözlem istasyonları (OMGİ) kurulmaya başlanmış ve istasyon sayısı yıllar içerisinde artmıştır. Bu istasyonlar, ya halihazırda manuel ölçümlerin yapıldığı istasyonlarla aynı yerde faaliyete geçerek, ya da daha önce hiç ölçüm yapılmayan yeni yerlerde kurularak işlerlik kazanmıştır. Geçmiş dönemde manuel ölçümlerin yapıldığı istasyonların bir kısmında OMGİ’ler bir süre eşzamanlı çalıştırıldıktan sonra manuel ölçümler sonlandırılmış, bir kısmında ise günümüze dek devam ettirilmiştir. OMGİ’lerin kurulmasından sonra, insan tarafından yapılan ölçümler ile makine ölçümleri şeklinde iki farklı ölçüm oluşmuş, çoğu zaman bu iki ölçüm birbirinden farklı değerler göstermiştir. Bu da iklim ve iklim değişimi çalışmaları için önemli bir problem olarak ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada, Türkiye’de yağış ölçümü yapılan istasyonların bir envanteri yapılmış, OMGİ ve manuel ölçüm yapılan istasyonlardaki (MANUEL) eşzamanlı ölçümler değerlendirilmiştir. İki ölçümün eşzamanlı yapıldığı aylık toplam yağışlar incelenmiş, iki veri arasındaki ilişkiler doğrusal regresyon ile analiz edilmiştir. Analizler neticesinde, regresyon sabitinin değerlendirilmesi ile düşük yağışlarda, OMGİ istasyonlarının MANUEL istasyonlara göre daha hassas olduğu görülmüştür. Regresyon katsayısı değerlendirildiğinde ise, yağış miktarı arttığında MANUEL istasyonların daha fazla yağış kaydettiği ve OMGİ’lerde daha düşük yağışlar ölçüldüğü görülmüştür. Neticede, OMGİ ve MANUEL istasyon kullanılarak yapılacak analizlerde veri düzenlemesinin yapılması gerektiği, iki veri hassasiyetinin farklı olduğu ortaya çıkmıştır.

Her geçen gün daha da hızla değişen ve gelişen şehirlerimizde, arazi örtüsü ve arazi kullanımı da aynı hızla değişmektedir. Bu değişimden etkilenen en önemli parametrelerden biri de yüzey sıcaklığıdır (YS). Bu çalışmada MODIS uydusunun verileri kullanılarak İzmir ve Manisa çevresinin 2002-2022 yılları arasındaki aylık ortalama YS ve eğilimleri belirlenmiş ve arazi örtüsü ile bu parametreler arasındaki ilişki ortaya konulmuştur. Elde edilen bulgulara göre YS’yi etkileyen en önemli faktörlerin denizellik-karasallık, arazi örtüsü ve yükselti olduğu anlaşılmıştır. Çalışma sahasındaki dağlık alanlar, su yüzeyleri ve orman sahaları düşük YS’ye sahipken, tarım arazileri, sanayi bölgeleri ve şehirsel alanlarda YS’nin yüksek olduğu görülmüştür. YS’nın en düşük olduğu yerler Manisa Dağı ve Bozdağlar gibi yükseltinin fazla olduğu yerlerde ve terselme etkisiyle Gediz Depresyonunda, ocak ayı gecelerinde tespit edilmiştir. En yüksek YS’ler ise temmuz ve ağustos aylarında, yine Gediz Depresyonunda ve Çal Dağı yamaçlarında belirlenmiştir. Özellikle İzmir ve Manisa şehir merkezlerinin yılın büyük bölümünde hem gündüzleri hem de geceleri yüzey ısı adası özelliği gösterdiği tespit edilmiştir. Mann-Kendall eğilim analizine göre; ocak, haziran, temmuz ve ağustos aylarının gündüzlerinde istatistiksel olarak anlamlı YS azalışları; şubat, temmuz, ağustos ve eylül aylarının gecelerinde ise istatistiksel olarak anlamlı YS artışları olduğu görülmüştür. Yaz ayları, gündüzleri anlamlı azalış, geceleri ise anlamlı artışlar göstermesiyle diğer aylara göre daha değişken bir özellik sunmuştur.

Turkey is located in the temperate zone; thus, it is influenced by regionally different air masses during summers and winters, resulting in different precipitation regimes. Often, systems with varying masses of air repeatedly affect Turkey; however, at times, these periods are disrupted and difficult to predict. This study analyzes whether a certain periodicity exists in the seasonal and annual total precipitation of 74 meteorological stations in Turkey using periodograms. The analyses conducted herein showed more than one period in the series; therefore, this study was extended, and the first six periods were examined. As a result, we found 2-, 3-, 4-, and 5-year precipitation cycles (PCs) in the short term; 6-, 7-, and 8-year PCs in the medium term; and 11-, 12-, 14-, 17-, and 21-year PCs in the long term in Turkey’s PC. While seasonal distributions exhibited similarities, there were significant differences in the seasonal frequencies owing to seasonal variations in the systems affecting Turkey. The cycles vary by region, and some of these cycles can be found in each region. Three cycles have been identified in Turkey according to frequency and length, namely: (1) short-term cycle across Turkey; (2) Eastern and Central Anatolia, the Black Sea, and Aegean regions; and (3) borders of Central Anatolian and the eastern Mediterranean region. A cluster identifies unrelated locations as the affected local factors. Cycles are connected to the NAO, whereas solar activity is observed throughout Turkey. The analysis showed that certain cycles were repeated and were not dominant in each period, with the best example of this cycle as the 7–14–21 consecutive cycles.

Bu çalışmada, CCSM4 ve ERA-Interim model verileri kullanılarak, Türkiye’de Son Buzul Maksimumu (SBM)’de ve günümüzdeki Holdridge ekolojik bölgeleri (HEB) oluşturulmuş-karşılaştırılmış, CCSM4 verilerine göre SBM’deki iklim özellikleri ortaya koyulmuştur. Analiz sonuçlarına göre SBM’deki sıcaklıkların günümüze göre farkları Karadeniz çevresinde düşükken, Türkiye’nin güneyine ve karasal iç bölgelerine doğru artmaktadır. SBM’deki yağışlar, yüksek dağlık alanlarda (Güneydoğu Toroslar hariç) günümüze göre yüksek, Doğu Anadolu Bölgesi ve deniz kıyıları ile alçak alanlarda düşüktür. HEB sınıflandırmasına göre Türkiye’de SBM’de alçak irtifa koşulları ortadan kalkmakta, dağlık, alpin ve karlı kat genişlemektedir. SBM’de Türkiye’de daha nemli (buharlaşma yağış oranı) koşullar oluştuğu, bu nemliliğin hem sıcaklık düşüşüne bağlı buharlaşma azalmasından hem de yağış artışından kaynaklandığı anlaşılmıştır. SBM’de Türkiye’de günümüzde bulunan çöl çalılığı ve dikenli çalılık biyomları görülmezken, dikenli step, step ve kurak orman biyomu alanları daralmış, diğer biyom alanları genişlemiştir. Çalışma sonucunda CCSM4 verilerinin, Türkiye’nin doğu yarısı için tutarlı, batı yarısı için yarı-tutarlı olduğu görülmüştür.