Making assessments regarding postural control and balance is very important for injury prevention in soccer. However, there has been no study that has associated postural control variables with branch-specific technical properties in a game. The aim of the present study was to determine the relationships between variables designating postural control levels and technical performance variables in different (1:1, 2:2 and 3:3) small-sided games (SSGs). Sixteen trained male amateur soccer players volunteered to take part in the study (age 17.2 ± 1.02 years, body height 176.25 ± 0.07 m, body mass 67.67 ± 13.27 kg). Following familiarization sessions, postural control was evaluated using one-leg and both-leg quiet-stance positions by measuring postural sway with a Tekscan HR Mat™ in anterior–posterior and medial–lateral directions. Later, 1:1, 2:2 and 3:3 SSGs were performed at two-day intervals and the technical variables specified for each game were analyzed. A Spearman’s rank-order correlation analysis demonstrated the relationship between postural control and soccer-specific technical variables in 1:1 (r-values ranging from 0.582 to 0.776), 2:2 (rvalues ranging from 0.511 to 0.740) and 3:3 (r-values ranging from 0.502 to 0.834) SSGs. In addition, a Wilcoxon signed rank test revealed differences between SSGs in terms of several variables. The results of the study showed that higher postural control levels are among the important variables that affect success in the performance of technical skills under rival pressure and suddenly changing conditions. Therefore, it is recommended that in addition to its use for injury prevention purposes, balance training should be conducted to improve branch-specific technical skills and to increase the levels of their successful performance in a game.

Artistic gymnastics (AG) is a sport that demands grace, strength, and flexibility, leading to a broad spectrum of injuries. The dowel grip (DG) is widely used by gymnasts to securely hold onto the high bar or uneven bars. However, incorrect usage of the DG can result in grip lock (GL) injuries. This systematic review aims to (1) identify studies that have investigated the risk factors related to GL injuries among gymnasts and (2) synthesize the key evidence. A comprehensive electronic search was conducted in the following databases: PubMed, ScienceDirect, Elsevier, SportDiscus, and Google Scholar, covering the period from their inception until November 2022. The data extraction and analysis were independently completed by two investigators. A total of 90 relevant studies were initially identified, out of which seven clinical trials met the eligibility criteria. For the quantitative synthesis, five studies were included. The details extracted from each article include: the sample characteristics (number, gender, age, and health status), the study design, the instrumentation or intervention used, and the final results. Our results revealed that the underlying causes of the risk factors of GL injuries were the irregular checking of the dowel grip and the mating surface of the bar, the tearing of the dowel of the leather strap, and the use of the dowel grip in different competition apparatuses. In addition, GL injuries may occur either as severe forearm fractures or mild injuries. Excessive flexion of the forearm and overpronation of the wrist during rotational movements, such as the swing or backward/forward giant circle, may increase the possibility of GL injury on the high bar. Future studies should focus on GL injury prevention strategy and rehabilitation protocol for GL injuries. Further high-quality research is required to establish the validity of these findings.

Sporun, özellikle gelişim çağındaki çocukların fiziksel ve psikolojik iyi oluşlarına katkısı olukça fazladır. Kırsal ve küçük yerleşim yerlerinde yaşayan çocukların büyükşehirlerde yaşayanlara kıyasla sportif aktivitelere katılma fırsatları daha kısıtlıdır. Masa tenisi, her yaştan insanın katılmasına olanak tanıyan, hareketli ve eğlenceli, raket ve top gibi temel malzemenin rahatlıkla sağlanabildiği bir spordur. Bu özellikleri sayesinde özellikle okullarda hem öğrenciler hem de öğretmenler için uygulanması birçok avantaj sağlamaktadır. Bu araştırmanın amacı 10-14 yaş grubu çocuklarda sekiz haftalık masa tenisi antrenmanlarının, çocukların öz-yeterlik ve problem çözme becerilerine yönelik algıları üzerindeki etkisini ortaya koymaktır. Araştırmaya, yaşları 10 ile 14 arasında değişen (x̄= 12,45, S=1,11) 20 çalışma – 20 kontrol grubunda olmak üzere toplamda 40 öğrenci (16 kız, 24 erkek) katılmıştır. Çalışma ve kontrol gruplarının ön-test ve son-test verileri Çocuk Öz-Yeterlik Ölçeği ve İlköğretim Düzeyindeki Çocuklar İçin Problem Çözme Envanteri kullanılarak elde edilmiştir. Çalışma grubu ön-test ölçümünü takip eden hafta itibariyle sekiz haftalık masa tenisi antrenmanlarına katılmıştır. Verilerin analizinde Mann-Whitney U testi kullanılmıştır. Çalışma ve kontrol gruplarının Çocuk Öz-Yeterlik Ölçeği ön-test verileri karşılaştırıldığında gruplar arasında fark olmamasına karşın, son-test verilerinde akademik ve duygusal öz-yeterlik altboyutlarında çalışma grubunun anlamlı olarak yüksek puan aldığı görülmüştür (p<.01). Gruplar arasında İlköğretim Düzeyindeki Çocuklar İçin Problem Çözme Envanterine yönelik karşılaştırmada ise öz-denetim altboyutunda ön-test sonuçlarında anlamlı farklılık olduğu, son-test sonuçlarında da gruplar arasındaki yüksek anlamlı farklılığın olduğu ortaya konmuştur (p<.01). Sonuçlar, sekiz haftalık masa tenisi antrenmanlarının çocukların öz-yeterlik algılarını olumlu yönde etkilediğini ortaya koyarken, problem çözme becerilerinde beklenen şekilde bir etki yaratmadığını göstermektedir.

Bu çalışmanın amacı sadece bölgesel olarak quadriceps-hamstring (BFR) ve tüm vücuda uygulanan (calf, hamstring, quadriceps, adductor ve latisimusdorsi) foam roller (TFR) uygulamalarının quadriceps ve hamstring (H:Q) 1 Tekrar maksimal (1TM) kuvvet üzerine etkilerini araştırmaktır. Çalışmaya Türkiye bölgesel amatör Liginde futbol oynayan toplam 14 gönüllü sporcu katılım gösterdi (Yaş: 20.8±3.9, Boy: 1.78±.054, Kg: 64.5±9.6, Vücut kütle indeksi: 20.2±2.5). Sporculara ilk aşamada BFR uygulamaları 2x30 saniye olacak şekilde H:Q kas gruplarına uygulatıldı ve ardından 1TM kuvvet ölçümleri tükeninceye kadar uygulatıldı. 3 gün sonra FR uygulaması tüm vücuda 2x30 saniye uygulandı ve ardından sporcular 1TM kuvvet testini tükeninceye kadar gerçekleştirildi. Çalışmanın istatistiksel analizlerinde verilerin normal dağılım uygunluğuna göre paired sample t-testi ve wilcoxon sıralı işaretler testi uygulanıp daha sonrasında etki büyüklüğü hesaplandı. Sonuç olarak; BFR uygulamalarına göre TFR uygulamalarının H:Q 1TM kuvveti üzerine olumlu etkisi ortaya çıkarttığı görülmüştür (p <0.05). Bu araştırmanın sonuçları antrenörlere sporcularının 1TM kuvvet ölçümleri öncesinde tüm vücuda uygulayacakları FR uygulamaları sonrasında maksimal kuvvet sonuçlarından daha fazla verim alabilmeleri konusunda bilgiler verebilmektedir.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye Kadın A-Milli Hentbol Takımı sporcularının konsantrik kasılma modunda diz ekstansiyon - fleksiyon ve omuz internal - eksternal izokinetik kuvvet farklılıklarını belirlemek ve izokinetik ölçümlerle sprint, çeviklik, dayanıklılık ve 5 tekrarlı bench press ve squat performansları arasındaki korelasyonu araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya Türkiye Kadın A-Milli Hentbol Takımında yer alan 15 sporcu gönüllü olarak katılmıştır. Çalışma süresince çeviklik, sürat, 5 tekrarlı maksimal squat ve bench press, izokinetik ölçümler ve 3000 m dayanıklılık değerlendirilmiştir. İlk test gününde T çeviklik testi ve 0-30 m sürat testi yapılmıştır. İkinci test gününde 5 tekrarlı maksimal squat ve bench press testleri gerçekleştirilmiştir. Üçüncü test gününde diz ekstansiyon-fleksiyon ve omuz internal-eksternal izokinetik kuvvet ölçümleri yapılmıştır. Son test gününde ise 3000 m dayanıklılık testi uygulanmıştır. Bulgular: İstatistiksel sonuçlara göre 600 ve 3000/sn açısal hızlardaki dominant-nondominant diz fleksiyon-ekstansiyon ve omuz internal zirve tork değerleri arasında anlamlı farklar belirlenmiştir (p0,05). Sadece 600/sn açısal hızlardaki dominant bacak diz fleksiyon zirve tork değerleri ile 3000 m dayanıklılık testi arasında ve 3000/sn nondominant omuz internal ile bench press arasında anlamlı korelasyon görülmüştür (p<0,05). Sonuçlar: Bu çalışmanın bulguları Türkiye Kadın A-Milli Hentbol Takımı oyuncuların daha fazla kuvvet antrenmanı yapmaları gerektiğini göstermektedir. Hentbolda izokinetik dominant-nondominant omuz ve bacak kuvveti ile çeviklik, sürat, 5 tekrarlı squat ve bench press ve dayanıklılık arasında bir korelasyon bulunamamıştır.

Developing technical and motor skills during adolescence is critical for long-term football performance. This study aimed to examine the relationships between passing skill, dribbling skill, and agility performance in elite young football players and to determine whether these relationships differ according to playing position and age group. A total of 242 male football players aged between U14 and U19, competing in the academy teams of four professional clubs, participated in the study. Dribbling performance and agility were assessed using the Illinois Dribbling Test (IDT) and Illinois Agility Test (IAT), respectively, while passing skill was evaluated using the Loughborough Passing Test (LPT). Analysis of variance, Pearson correlation, and regression analyses were used to analyze the data. Pearson correlation analysis revealed a moderate and significant relationship between dribbling performance and agility (r = .482, p < .001, 95% CI [0.38, 0.57]). In addition, dribbling performance was significantly and positively correlated with passing skill (r = .234, p < .001, 95% CI [0.11, 0.35]), and agility performance showed a low but significant positive correlation with passing skill (r = .154, p = .016, 95% CI [0.03, 0.27]). Multiple regression analysis demonstrated that dribbling and agility performances together explained a low but significant proportion of the variance in passing skill [F(2,239) = 7.207, p < .001, R² = 0.057].In conclusion, monitoring the development of elite youth football players using objective and quantitative performance indicators is of great importance for coaches and sports scientists. The findings indicate that passing, dribbling, and agility performances are significantly interrelated across all age categories, highlighting the integrated nature of technical and motor skill development in youth football. Based on these findings, incorporating passing, dribbling, and agility skills together within youth football training programs appears to be important for supporting holistic technical and motor skill development.