In general, “stress” is the reaction of the body to mental and physical demands placed on it. Stress disrupts mental balance, and reduces the ability to work and function, which negatively affects the performance of duties. The aim of this study was to analyse the level of stress and ways of coping with it among nursing staff. The study covered 220 nurses employed at the Provincial Specialist Hospital in Włocławek. The research tool was the Perceived Stress Scale (PSS-10) and the Brief-COPE. The results of this survey showed the occurrence of average and high levels of experiencing stress in 36% and 40%of staff, respectively. Brief-COPE scale results show that substance use/gender (men) and use of emotional support/place of work (internal medicine department) are significant at p < 0.01. Considering the impact of the workplace on the use of psychoactive substances, it can be seenthat people working in the surgical ward are more likely to use psychoactive substances. Furthermore, nurses in the surgical ward find it easier to think and plan what to do when faced with a difficult life situation. Most often, the respondents with the highest work experience, i.e., the elderly, declared a return to religion. The results of the research indicate that the nursing community experiences stress to an average or significant degree. The strategies are mainly based on active coping and seeking emotional and instrumental support. Further research is needed in this field. This study was not pre-registered on a publicly accessibly registry.

The COVID-19 pandemic contributed to increased stress levels experienced by employees of the healthcare system during their professional activities. The aim of the study was to compare the stress-coping strategies used by nurses in two different systems of work (one shift/two shifts) in a Polish hospital in 2021. The study used the Polish adaptation of the Mini-COPE questionnaire and the authors’ data sheet. The results indicate that regardless of experience or the place and system of work, nurses more often chose problem-focused coping strategies. Conducting screening tests among nurses will help to establish effective strategies for coping with occupational stress, thus preventing professional burnout.

Previous studies have shown that sudden changes in the nature of nursing work and their work environment related to the COVID-19 pandemic have affected the professional experience of nurses, and consequently led to an increase in professional burnout in this professional group. Thus, the aim of the study was to measure occupational burnout among nurses working during the COVID-19 pandemic in Poland. A cross-sectional study was conducted with pediatric and surgery female nurses (N = 110, mean age 51 ± 6.92) from the Provincial Specialist Hospital in Włocławek, Poland. The participants completed the Link Burnout Questionnaire (LBQ) and the Socio-Demographic Questionnaire (SDQ). The data were analyzed using Spearman’s rank correlation and Mann–Whitney U test. The study showed that high burnout affected 6.4% of nurses. The level of professional burnout for the subscales of psychophysical exhaustion, relationship deterioration, professional inefficacy and disappointment was 28.2%, 26.4%, 11.8% and 13%, respectively (mean score: 19.85 ± 6.51, 18.03 ± 5.15, 13.74 ± 4.07 and 17.61 ± 5.85, respectively). The results show that surgical nurses were statistically more likely to experience professional burnout. In sum, burnout among nurses has become a serious problem, especially considering the COVID-19 pandemic, which is why it is so important to continue research in this area. Hospital management needs to take urgent action to address the systemic and professional issues that contribute to the suboptimal mental health of nurses.

Wstęp. Wraz z postępem cywilizacji wzrasta liczba zachorowań na udary mózgu, co stanowi wyzwanie współczesnej medycyny. Zmniejszenie wydolności pacjentów przekłada się na wszystkie aspekty życia pacjenta. Stan po udarze mózgu wymaga pomocy przy podstawowych czynnościach dnia codziennego (mycie, ubieranie, spożywanie posiłków, poruszanie i in.). Rodzina musi pogodzić się z faktem istniejących ograniczeń i konieczności nabycia wiedzy i wypracowania umiejętności wymaganych do opieki nad pacjentem unieruchomionym po udarze mózgu. Celem pracy jest wskazanie wybranych deficytów oraz problemów pacjenta po udarze mózgu. Opis przypadku. Opis przypadku odnosi się do pacjentki lat 82 z rozpoznaniem udaru mózgu. Stan pacjentki określa się jako średni, wymaga hospitalizacji oraz stałego monitoringu. Praca przedstawia wybrane problemy zaobserwowane u pacjenta po przebytym udarze. Przedstawiany pacjent stanowi jedynie Praca stanowi opis przypadku pacjenta teoretycznego. Dyskusja. Stan po udarze mózgu stanowi znaczne obciążenie dla pacjenta i jego rodziny. Problemy dotyczą zarówno sfery biologicznej, psychicznej i społecznej. Pomoc pacjentowi i jego rodzinie powinna rozpocząć się w momencie przyjęcia pacjenta do szpitala i po rozpoznaniu udaru mózgu. Problemy pielęgnacyjne pacjenta po przebytym udarze mózgu stanowią znaczne ograniczenia w funkcjonowaniu i powrocie do stanu sprzed choroby. Naukowcy w znacznej mierze analizują jakość życia we wszystkich wspomnianych wymiarach.Wnioski. Problemy pielęgnacyjne pacjentki obejmują aspekt fizyczny, psychiczny i społeczny. Pacjentka w obecnym stanie zdrowia wymaga całodobowej opieki i pełnej kompensacji podstawowych czynności dnia codziennego. Po wypisaniu pacjentki do domu będzie wymagała dalszego leczenia oraz zindywidualizowanej i całościowej opieki. (PNN 2017;6(1):28–32)

Wstęp. Według przeprowadzonych badań, obciążenie wykonywaną pracą wynika z ogólnego zaangażowania się w podjęte działania. Można zatem zauważyć, że im większe zaangażowanie tym dochodzi do większego obciążenia, a tym samym do większego wpływu na stan zdrowia zarówno ze strony fizycznej jak i psychicznej pielęgniarki/opiekuna. Należy zauważyć, iż wiele czynników ma wpływ na stopień obciążenia. Cel. Głównym celem przeprowadzonych badań była ocena stopnia obciążenia zespołów pielęgniarskich podczas sprawowania opieki nad osobami w wieku starszym z rozpoznaną chorobą neurologiczną. Materiał i metody. Badania przeprowadzono w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Włocławku na grupie 120 losowo wybranych osobach (pielęgniarkach/pielęgniarzach), sprawujących opiekę nad osobą starszą z chorobą neurologiczną. W badaniach zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, wykorzystując technikę ankietową. W celu uzyskania odpowiedzi na cel główny badań, skonstruowano kwestionariusz ankiety oraz wykorzystano standaryzowane narzędzia badawcze — ADL, IADL oraz Skalę Negatywnego Wpływu Opieki wchodzącą w skład kwestionariusza COPE-index. Wyniki. Przeprowadzone badania wykazały, że wraz ze wzrostem stażu pracy w pełnieniu roli pielęgniarki/opiekuna w opiece nad osobami w wieku starszym dochodzi do zwiększenia się obciążenia fizycznego, osłabienia stosunków z przyjaciółmi, znacznego wpływu na relacje rodzinne oraz zmniejszenia satysfakcji z pełnionej roli. Otrzymane dane wskazują, że w małym procencie zespoły pielęgniarskie wykorzystują sprzęt taki jak podnośnik, czy rolki do przenoszenia. Z przeprowadzonego badania wynika jasno, że stopień samodzielności osoby starszej z chorobą neurologiczną, ma istotny wpływ zarówno na zdrowie psychiczne, jak i fizyczne zespołów pielęgniarskich sprawujących opiekę nad nimi. Wnioski. Istnieje zależność pomiędzy stażem pracy a poczuciem satysfakcji z pełnionej roli. Osoby z największym stażem pracy nie odczuwają satysfakcji. Zespoły pielęgniarskie nie wykorzystują w pełni zasobów materialnych i ludzkich podczas wykonywania swej roli opiekuńczej nad osobami w wieku starszym, co może wynikać z różnych względów (braku wiedzy, braku umiejętności, małego dostępu do sprzętu, braku chęci współpracy i niesienia pomocy innych). Ma to wpływ na poziom obciążenia fizycznego i psychicznego pielęgniarek. Stopień samodzielności podopiecznego ma istotny wpływ na poziom obciążenia fizycznego i psychicznego pielęgniarki/pielęgniarza. Wraz ze wzrostem niesamodzielności podopiecznego wzrasta stopień obciążenia zespołów pielęgniarskich. (PNN 2022;11(4):167–173)

Introduction. Currently, back pain syndromes are considered to be widely known problems in the medical, but above all, social and economic aspects. The specific nature of the profession performed by nurses puts them among the people most at risk of spine dysfunction. Aim. The aim of this study is to assess the occurrence of pain in the lumbar spine pain among nurses working at the Provincial Specialist Hospital in Włocławek. Material and Methods. The research was conducted among 120 nurses working in hospital wards of the Provincial Specialist Hospital in Włocławek. The research used an own survey questionnaire and the Revised Oswestry Low Back Pain Disability Scale (ODI) — the Polish version. Consent to conduct the research was obtained from the Management of the Provincial Specialist Hospital in Włocławek and the Bioethics Committee of the State Academy of Applied Sciences in Włocławek. Results. The majority of respondents indicated that they connect back pain with work — 104 people (86.7%) and received the results of slight limitations — 60 people (50.0%). Most respondents indicated that they had experienced pain for 1–5 years — 42 people (35.0%). Respondents aged up to 45 years indicated that they had been experiencing pain for 1–5 years — 15 people (48.4%). In the group with 30–40 years of experience, the most respondents indicated that they had more than 10 years of experience — 19 people (34.5%). In the group with 30–40 years of experience, the majority indicated that often several times a month — 21 people (38.2%). The highest degree of disability was recorded at the age of 56–62, serious disruptions — 8 people (33.3%), and at the age of 51–55, serious disruptions — 6 people (14.03%). Conclusions. The work performed affects the occurrence of pain in the lumbar spine. Age groups up to 45 years and 46–50 years have been experiencing pain for 5–10 years. Pain is most often experienced by respondents with 30–40 years of work experience. The vast majority of respondents experience slight limitations. The highest rate of disability is experienced by nurses aged 51–55. (JNNN 2023;12(4):164–169) Wstęp. Obecnie zespoły bólowe kręgosłupa zaliczane są do powszechnie znanych problemów w aspekcie medycznym, ale przede wszystkim społecznym i ekonomicznym. Specyfika zawodu wykonywanego przez pielęgniarki stawia je w czołówce osób najbardziej narażonych na dysfunkcję kręgosłupa. Cel. Celem niniejszej pracy jest dokonanie oceny występowania dolegliwości bólowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa wśród pielęgniarek pracujących w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Włocławku. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 120. pielęgniarek pracujących w oddziałach szpitalnych Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Włocławku. W badaniach posłużono się kwestionariuszem ankiety własnej i Kwestionariuszem Revised Oswestry Low Back Pain Disability Scale (ODI) — wersja polska. Zgodę na przeprowadzenie badań uzyskano od Dyrekcji Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Włocławku oraz Komisji Bioetycznej Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we Włocławku. Wyniki. Większość respondentów wskazała, że łączy bóle kręgosłupa z pracą — 104 osoby (86,7%) oraz uzyskało wynik lekkich ograniczeń — 60 osób (50,0%). Najwięcej badanych wskazało, że dolegliwości bólowe odczuwa 1–5 lat — 42 osoby (35,0%). Respondenci w wieku do 45 lat najwięcej wskazali, że dolegliwości bólowe odczuwają 1–5 lat — 15 osób (48,4%). W grupie o stażu 30–40 lat najwięcej wskazało, że powyżej 10 lat — 19 osób (34,5%). W grupie o stażu 30–40 lat najwięcej wskazało, że często kilka razy w miesiącu — 21 osób (38,2%). Najwyższy stopień niepełnosprawności odnotowano w wieku 56–62 lata, poważne zakłócenia — 8 osób (33,3%), oraz w wieku 51–55 lat, poważne zakłócenia — 6 osób (14,03%). Wnioski. Wykonywana praca wpływa na występowanie dolegliwości bólowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Grupy wiekowe do 45 lat oraz w przedziale 46–50 lat odczuwają dolegliwości bólowe od 5–10 lat. Najczęściej dolegliwości bólowe odczuwają respondenci ze stażem pracy 30–40 lat. Badanie odczuwają w znacznej większości lekkie ograniczenia. Najwyższy wskaźnik niepełnosprawności odczuwają pielęgniarki w wieku 51–55 lat. (PNN 2023;12(4):164–169)