Prostate cancer (PCa) is a low tumor mutational burden (TMB) cancer with a poor response to immunotherapy. Nonetheless, immunotherapy can be useful, especially in metastatic castration-resistant PCa (mCRPC). Increased cytotoxic T lymphocytes (CTLs) density is correlated with a shorter overall survival (OS), an early biochemical relapse, and a generally poor PCa prognosis. An increased number of CCR4+ regulatory T cells (CCR4 + Tregs) relates to a higher Gleason score or earlier progression. The same therapeutic options are available for renal transplant recipients (RTRs) as for the population, with a comparable functional and oncological outcome. Radical retropubic prostatectomy (RRP) is the most common method of radical treatment in RTRs. Brachytherapy and robot-assisted radical prostatectomy (RARP) seem to be promising therapies. Further studies are needed to assess the need for prostatectomy in low-risk patients before transplantation. The rate of adverse pathological features in RTRs does not seem to differ from those observed in the non-transplant population and the achieved cancer control seems comparable. The association between PCa and transplantation is not entirely clear. Some researchers indicate a possible association between a more frequent occurrence of PCa and a worse prognosis in advanced or metastatic PCa. However, others claim that the risk and survival prognosis is comparable to the non-transplant population.

Cel pracy: Celem pracy była analiza zmian w liczbie samobójstw, sposobie ich popełnienia, strukturze wiekowej i płci osób dokonujących samobójstwa w okresie pandemii COVID 19 w stosunku do okresu sprzed pandemii. Materiały i metody: Dane do pracy pochodziły z odręcznie tworzonej księgi, w której rejestrowane są zwłoki kierowane do Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM). Pierwszy etap pracy wymagał ręcznego przepisania księgi do programu Excel. Wstępna analiza dotyczyła wszystkich zarejestrowanych zwłok w roku 2019 (rok przed pandemią) i 2020 roku (rok wybuchu pandemii) – n=2939. Szczegółowej analizie poddano przypadki zgonów samobójczych. Znamienność statystyczna była badana testem Chi-Kwadrat i Proportion Test. Wyniki: Ogólna liczba samobójstw w roku 2020 była nieco wyższa (n=208) w porównaniu z rokiem 2019 (n=197), przy czym najwyraźniejszy przyrost dotyczył samobójstw dzieci i młodzieży (grupa 0-19 lat) – 2019 r. n=6, 2020 r. n=14, ale nie były to różnice znamienne statystycznie (p>0,05). Zaobserwowano natomiast znamienny statystycznie przyrost zgonów samobójczych, gdzie przyczyną zgonu było zamierzone zatrucie (2019 r. n=5, 2020 r. n=17). W okresie pandemii zaobserwowano niewielki wzrost liczby samobójstw u mężczyzn (2019 r. n=152, 2020 r. n=162), przy praktycznie stabilnym poziomie liczby samobójstw kobiet (2019 r. n=45, 2020r n=46). Wnioski: W pierwszym roku pandemii w Warszawie i okolicach nie zaobserwowano istotnego zwiększenia liczby samobójstw, ale w sposób wyraźny wzrosła liczba osób w najmłodszej grupie wiekowej. Zmiana w liczbie samobójstw nie dotyczyła kobiet. Istotna zmiana miała związek z wyborem metody samobójstwa – wzrosła liczba zamierzonych zatruć śmiertelnych.