Sugars and organic acids not only have a significant impact on taste balance and sensory acceptance by consumers but also play a crucial role in the chemical equilibrium of grape juices and wines. Therefore, this study aimed to quantify the content and composition of sugars and organic acids in 17 grape varieties over two consecutive years using high-performance liquid chromatography. The variability in all the parameters studied was strongly influenced by both the grape cultivars and specific years (p ≤ 0.05). In grape berries, the primary sugars identified were fructose and glucose, which ranged from 6.50 to 11.10 g/L and from 5.83 to 12.12 g/L, respectively, over the two years. However, sucrose was not detected in any of the grape varieties examined. For the two respective years, the highest titratable acidity (TA) was found in Tekirdağ Çekirdeksizi (TeCe) (0.89 and 0.90 g/L), while the lowest was detected in Victoria (Vi) (0.48 and 0.51 g/L). Total soluble solids (TSS) peaked in Horoz Karası (HoKA) (21.90 °Brix), whereas it reached its lowest point in Big Perlon (BiPe) (14.1 °Brix). The tartaric acid content in the grape berries, ranging from 1.48 to 10.33 g/L for the two years, exhibited similar characteristics to malic acid, which ranged from 1.09 to 9.62 g/L and from 1.03 to 9.68 g/L for the two respective years. The succinic, malic, tartaric, citric, and oxalic acid contents were notably higher in the Kyoho (Ky) variety than in the other varieties. When examining the dendrogram of the contents of organic acid and sugar for similarities, it was evident that 16 out of the 17 grape varieties had a high degree of similarity, except for Alphonse Lavallée (AlLa) and HoKa. The similarity levels among the varieties ranged from 99.49% to 72.36%. The highest similarity (99.49%) was observed between the AlLa and Barış (Ba) varieties. The lowest similarity was observed among the AlLa, HoKa, and Ky varieties. In summary, this study underscores that certain table grape varieties grown in Ankara exhibit significant variations in valuable organic acids and sugars, which are associated with potential health benefits when considering human consumption.

Bu çalışma, stoma yoğunluğu ve boyutları üzerine çeşidin, kullanılan yöntemlerin (kalıp alma/saydamlaştırma), yaprakların alınma konumlarının (gölge/güneş) ve yaprak yüzeyinin farklı bölgelerinden örnek almanın (uç, orta, dip) etkilerini ortaya koymak ve çeşitlerin toplam klorofil, klorofil a, klorofil b, karotenoid miktarları ile SPAD değerlerini tespit etmek amacıyla 2017 yılında Hizan yöresinde yetiştirilen 28 yerel üzüm çeşidi üzerinde yürütülmüştür. Çalışmada çeşit, yöntem ve yaprağın alındığı konumun stoma yoğunluğu üzerine olan etkisinin önemli olduğu ancak yaprak yüzeyinin farklı bölgelerinden örnek almanın stoma yoğunluğu üzerine etkisinin önemsiz olduğu tespit edilmiştir. Aynı şekilde, çeşit ve yöntemin stoma boyutları üzerine olan etkilerinin önemli olduğu ancak yaprağın alınma konumunun ve yaprak yüzeyinin farklı bölgelerinden örnek almanın stoma boyutları üzerine olan etkisinin önemsiz olduğu belirlenmiştir. Tüylü ve yüzeyi pürüzlü asma yapraklarında daha iyi bir stomatal değerlendirmenin yapılmasında saydamlaştırma yönteminin tercih edilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır. Çalışmada çeşidin toplam klorofil, klorofil a, klorofil b ve karotenoid miktarları ile SPAD değerleri üzerine olan etkisinin önemli olduğu ve çeşitler arasında bu değerler bakımından önemli farklılıklar olduğu belirlenmiştir. Güneşte olan yaprakların SPAD değerlerinin gölgede olan yapraklara göre daha yüksek olduğu gözlemlenmiştir.

BACKGROUND: Berry skin tissue is important in viticulture and enology due to the storage of phenolic compounds. Changes in the berry metabolism and environmental factors may lead to changes in skin structure and composition. OBJECTIVE: We aimed to determine the effects of kaolin-based particle film (PF) treatment on histological properties of anthocyanin accumulation in the berries of cv. Beauty Seedless and Tekirdag Seedless in two growing seasons. METHODS: PF treatment was applied 3 times beginning from the berry set. Histological structure of berries was observed with optical and transmission electron microscopy. Accumulation of anthocyanins in berry skin cells was determined microscopically and spectrophotometrically. RESULTS: In Beauty Seedless, total anthocyanin content was 512.93–605.90 mgkg ^–1 in control (C) and it raised to 606.98–666.44 mgkg ^–1 in PF treated vines. Total anthocyanin content was determined as 72.50–81.43 mgkg ^–1 (C) and 79.55–84.72 mgkg ^–1 (PF) in Tekirdag Seedless. 3 cell types were observed regarding anthocyanin localization: cells with no anthocyanin (type 1), cells with vacuolar storage (type 2) and cells with granular storage (type 3). CONCLUSION: We concluded that the PF treatment could be used for increasing anthocyanin concentration with cultivar-specific skin color in Beauty Seedless and Tekirdag Seedless grown in the semi-arid regions.

This study was carried out to determine the relationships between stomatal density and type and some leaf morphological traits in 10 grapevine varieties (Vitis vinifera L.). The study was performed during the vegetation period of 2022-2023 in the vineyards of the Research Station for Viticulture of Ankara University Faculty of Agriculture in Kalecik-Ankara. ‘Lival’, ‘Tekirdağ Seedless’, ‘Beauty Seedless’, ‘Michele Palieri’, ‘Cabernet Sauvignon’, ‘Narince’, ‘Syrah’, ‘Kalecik Karası’, ‘Alphonse Lavallée’ and ‘Hasandede’ varieties, grafted on 5BB rootstock, were evaluated as experimental materials in the study. The results revealed that there have been significant variations among varieties in terms of stomatal density, distribution of stomatal types, the proportion of trichomes, and leaf thickness. In general, stomatal density ranged from 168.17 to 268.27 stomata mm-2 in the varieties. The presence of the three different stomatal types (same level, raised above, and sunken) was detected by SEM images. The percentage of stomatal types varied between 39-59 for the same level, 25-42 for the raised above and 10-26 for the sunken. The percentage of the same level stomatal type was found to be higher than the other two types in all varieties. In addition, the same level stomatal type exhibited negative correlations with the raised above and the sunken stomatal types. In terms of leaf characteristics, the proportion of trichomes showed a negatively significant correlation (r = -0.309; p<0.01) with stomatal density. However, the relationship between leaf thickness and stomatal density was not significant.

Yapraktan deniz yosunu (Ascophyllum nodosum) ve maya (Saccharomyces cerevisiae) ekstraktı uygulamalarının Nero D’Avola (Vitis vinifera L.) çeşidinde yarattığı bazı değişimler, tuz stresi etkisinde ve tuz stresi olmaksızın incelenmiştir. Yaprak su potansiyelindeki düşüşü önleyen en etkili uygulama tuz stresine karşı deniz yosunu kullanımı olmuştur. Toplam fenolik bileşik, EC50, ABTS, katalaz, süperoksid dismütaz seviyeleri en yüksek tuz stresi altında deniz yosunu uygulanmış bitkilerde sırasıyla 8 048 mg GAE kg-1, 0.201 mg mL-1, 0.745 mg mL-1, 0.077 mmol g-1 dakika-1, 56.7 U g-1 olarak ölçülmüştür. Karetonoid, klorofil-a, klorofil-b düzeyleri sadece deniz yosunu uygulaması ile sırasıyla 1.313 mg g-1, 3.373 mg g-1, 1.077 mg g-1 değerlerinde en yüksek seviyede saptanmıştır. Sonuçlar tuz stresi altında koruyucu etki gösteren antioksidan bileşiklerin, deniz yosunu uygulaması ile en yüksek seviyeye ulaştığını göstermiştir. Temel bileşen analizi ile TFB, CAT ile ABTS parametreleri ve ayrıca fotosentetik pigment parametreleri ile bağıl su içerikleri yakın ilişkili olarak belirlenmiştir. Araştırmada çalışılan iki farklı biyostimülanttan Ascophyllum nodosum’un tuz stresine karşı daha yüksek potansiyel koruma sağlayabileceği sonucuna varılmış, Saccharomyces cerevisiae’ nın fotosentetik pigment, fenolik içerik ve antioksidan aktivite ve enzimler de artış yaratarak savunma mekanizmasını güçlendirdiği tespit edilmiştir.