Kentleşme ile birlikte çevresel problemlerin ortaya çıkması, kentsel yeşil alanların önemini artırmaktadır. Özellikle, kent parkları toplumsallaşmanın oluştuğu, kültür, ırk, sosyoekonomik sınıf gibi yönlerden çeşitlenen farklı sosyo-kültürel yapıdaki insanların bir araya geldiği kamusal alanlardır. Bu nedenle farklı uluslardan gelen ya da etnik olarak farklılaşan çeşitli kültürlere sahip insanları bir araya getirerek toplumsal uyumun sağlanmasında önemli bir rol üstlenirler. Diğer yönden, sosyal ayrışmanın kamusal alanlarda kendini göstermesi sonucu, özellikle etnik gruplar bu alanlarda kendi sınırlarını da oluşturmaktadır. Bu çalışmanın amacı, dünyanın farklı coğrafyalarındaki farklı kültürlere sahip göçmenlerin, kentsel yeşil alanların tasarımı ve yer verilen rekreasyonel etkinliklere bağlı olarak ortaya çıkan kullanım biçimlerini literatüre dayalı olarak inceleyerek; kentsel yeşil alanların mekânsal niteliklerinin ve tanımlanan rekreasyonel etkinliklerinin kullanıcı davranışlarının biçimlenmesinde ve aidiyet duygusunun gelişmesinde nasıl bir rol oynadığını belirlemek, bununla birlikte tasarımda yer verilen sembolik unsurların ve güvenlik durumunun kullanıcıların algısı üzerindeki etkisini irdelemektir. Yapılan araştırma sonucunda, göçmenlerin kent parkları üzerinde gelişen davranış biçimleri ve mekânsal algılarındaki farklılıkların, bireylerin göç etmeden önceki davranış-algı şemaları ile doğrudan ilişkili olduğu görülmektedir. Özellikle, rekreasyonel etkinliklerin ve mekânsal niteliklerin, davranışları biçimlendiren unsurlar olduğu belirlenmiştir. Etnik grupların genellikle sembolik alanlara ilgi duydukları ve kent parklarında kendi kültürlerine yakın hissettikleri alanları tercih ettikleri tespit edilmiştir. Bu noktada, farklı kültürlerin göz önünde bulundurularak, insanların mekân ile ilişkisini güçlendiren planlama ve tasarım kararlarının alınması önem taşımaktadır. The emergence of environmental problems with urbanization have increased the importance of urban green spaces. Especially, urban parks are public spaces where socialization occurs, where people from diverse social classes such as culture, race, socioeconomic class come together. Thus they play a significant role in ensuring social cohesion by bringing together people from different nationalities or diverse ethnic cultures. However, as a result of social segregation manifesting itself in public spaces, in particular ethnic groups form their borders in these spaces. The purpose of this study is to determine how the spatial qualities of urban green spaces and identified recreational activities play a role in shaping user behaviors and developing a sense of place, and to examine the effect of the symbolic elements in the design and security situation on the perception of the users by examining the design of urban green spaces and the usage patterns of immigrants from different cultures in different geographies of the world, based on the literature. As a result of the research, it is seen that the differences in the behavioral patterns and spatial perceptions of immigrants in urban parks are directly related to the behavior-perception schemes of individuals before migration. Particularly, it has been specified that recreational activities and spatial qualities are factors that affect behavior patterns. It has been determined that ethnic groups are generally interested in symbolic areas and prefer areas in urban parks where they feel close to their own culture. At this point, it is important to make planning and design decisions that strengthen the relationship of people with space, considering different cultures.

The urban heat island effect, which is caused by rapid population growth, uncontrolled urbanisation activities and uncontrolled use of natural resources, is one of the issues that should be addressed as a priority not only because of meteorological changes, but also because it reduces the quality of life of urban people and threatens public health. In this context, the study aims to address the importance of urban open green spaces in creating cities compatible with climate change and to reveal what kind of methods should be used to reduce the urban heat island effect. In this context, the relevant academic literature has been examined in detail, practices developed to minimise the urban heat island effect at national and international level have been evaluated and descriptive analysis method has been used. As a result, suggestions are made on which adaptation and adaptation policies can be developed to increase urban resilience.

Mekân, mimarlık disiplininin bilgi ve üretim alanı olarak tanımlanmakta ve insan ile etkileşimi sonucu yer haline dönüşmektedir. Mekân fiziksel boyut üzerinden tanımlanırken, yer zihinsel ve eylemsel pratikleri de kapsamaktadır. Yer kavramı, barındırdığı anlamlar, kimlik ve kültür açısından zengin ve bağlama uygun bir yaklaşımı tariflemektedir. Diğer yönden, günümüzde küresel pazara girmek amacıyla odak noktası haline getirilmek istenen yerler, yer kaybı ile karşı karşıya kalmakta, kurgusal bir bağlam üzerine oturtulmak istenen veya tarihe öykünen alanlara dönüşmektedir. Çalışmanın amacı, mekân ve yer kavramlarının anlamsal ve bağlamsal açıdan incelemek, mekânın yere dönüşme sürecini tartışmak ve yer’in kurulamadığı alanlarda yer kayıplarının nasıl meydana geldiğini, bu kayıplara nelerin sebep olduğunu vurgulamaktır. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden biri olan betimsel analiz yöntemi kullanılarak literatür araştırması yapılmıştır. Yapılan araştırma sonucunda, irdelenen mekân-yer kavramları arasındaki farklar ortaya çıkarılmış, mimarlık disiplininde yer’i oluşturmak için teori ve pratik arasındaki dengenin kurulması gerektiği belirlenmiştir. Yer’in kurulamadığı alanlarda yer kaybının ortaya çıktığı, buna bağlı olarak kimliğin, anlamın ve zamanın göz ardı edildiği görülmüştür. Yer ile kurulan bu problemli ilişkinin çözümüne yönelik birtakım öneriler getirilmiştir.

Endüstri Devrimi ve hızlanan teknoloji ile, tercihen su kaynakları ve demiryolu yakınlarına konumlanan sanayi tesisleri, 1950’li yıllarda gelişen ve değişen üretim sistemleri ve insanların tercihleri sebebiyle terk edilmeye başlamıştır. Günümüzde, yoğun kent dokusu arasında yer alan; ancak âtıl, kullanılmayan, çöküntü haline gelmiş ve tahrip olmuş endüstriyel alanlar, kentsel yenileme projelerinin en yoğun yaşandığı alanlar olarak nitelendirilmektedir. Endüstriyel alanların yenilenmesinde hem kamusal yararı hem de kentlinin yaşam kalitesini arttırmaya yönelik projelerin gerçekleştirilmesi; sosyal ve kültürel yaşam anlayışını yeniden şekillendirmekte, endüstriyel mirası korumakta, rekreasyon ve endüstriyel turizmin gelişmesiyle daha sürdürülebilir kentsel mekânların yaratılmasına imkân tanımaktadır. Bu bağlamda, endüstriyel alanlardaki kentsel yenileme süreçlerinin, ekolojik bir yaklaşımla yürütülmesi önemlidir. Bu çalışmanın amacı, kent dokusu içinde sıkışan ve kayıp mekânlar olarak görülen eski endüstri alanlarının, kentsel ekolojik yenileme kapsamında ele alınması gerektiğini, bu süreçte kentsel peyzajın potansiyellerinin ortaya çıkarılmasını, eksik noktaları eleştirmeyi ve sanayi alanlarının yaşam kalitesini iyileştirmeye yönelik adımlar atılması gerektiğini savunmaktadır. Çalışmada, Ruhr Bölgesi’nde yer alan Emscher Park projesi seçilmiştir. Ekolojik bir yenileme olan bu projede, ne tür konuların ele alındığı, hangi uygulamaların gerçekleştiği ve projenin kapsamına ilişkin değerlendirmeler yapılmıştır. Böylelikle, kentlerin ve kentlilerin geçmişinde iz bırakan eski endüstriyel alanların aslında fonksiyonlarını tamamlamış olsalar dahi yeniden kentlere kazandırılabilme potansiyellerinin olduğu görülmektedir.

Climate change intensifies multidimensional environmental threats in urban areas, including flooding, drought, heatwaves, and biodiversity loss, making urban resilience a critical challenge. Developing climate-resilient cities therefore requires data-driven and integrative approaches in landscape design beyond conventional engineering solutions. In this context, artificial intelligence (AI), in combination with nature-based solutions (NBS), introduces new opportunities for the planning, implementation, and management of urban landscapes. The aim of this study is to investigate how AI-based decision support systems transform landscape design practices for climate change adaptation and ecological resilience. Using a descriptive content analysis method, selected national and international case studies focusing on plant selection, water management, green infrastructure optimization, and urban ecosystem monitoring were examined. The findings show that AI-supported plant selection models improve drought and heat tolerance while reducing irrigation demand; AI-based optimization of green infrastructure networks enhances stormwater management and significantly reduces urban flood risk; and sensor-based monitoring systems integrated with machine learning enable continuous assessment of ecosystem health and early detection of environmental stress. The study’s original contribution lies in demonstrating the integrated use of digital twins, machine learning algorithms, and environmental sensors at the landscape scale, providing a structured and transferable framework for climate-responsive design decisions. Overall, the results confirm that AI-supported urban landscape approaches not only increase resilience to climate change but also support the development of more sustainable, healthy, and livable urban environment.

The aim of this study is to develop a scale to identify the effects of the physical and social transformation of Hacıbayram Square after urban on the residents, employees and visitors from different districts of Ankara. In the scale development process, firstly, a literature review was conducted, and no scale was found for the purpose of the study and the research question. In this context, it was decided to develop a scale for determining the physical and social qualities of the place. In this context, deductive method was used, literature review and expert opinions were taken into consideration. Thus, an item pool of 37 items was created. In the scale development study, a 5-point Likert-type scale was used. Initially, Exploratory Factor Analysis (EFA) and Confirmatory Factor Analysis (CFA) were applied to determine the construct validity of the scale. The factorization structure was determined with EFA and it was decided that the KMO (0.851) and Bartlett’s test chi-square value (2933,668) were appropriate. With CFA, it was tested whether a previously defined and delimited structure was confirmed as a model. The 8 items with low factor loadings and incompatibilities under the dimensions were removed from the data set. According to the results of the construct validity analysis of the scale, it was determined that the “Environmental Attributes Scale” consists of 22 items and four dimensions. As a result of the analyzes, it was determined that the scale had an adequate fit index. Chi-square degrees of freedom ratio (1.51) was at the expected level, RMSEA value (0.055) was at the expected level, CFI value (0.98) was at the expected level, NFI value (0.93) was at the expected level and GFI value (0.86) was slightly below the expected limit. According to the results of the reliability analysis of the scale, Cronbach's Alpha internal consistency coefficient was founded as 0.89 for the whole scale. Cronbach's Alpha internal consistency coefficient was .768 for “comfort and visual image” dimension, .815 for “access and linkages” dimension, .840 for “use and activities” dimension, and .712 for “socialization” dimension. As a result of these findings, it was determined that the “Environmental Attributes Scale” developed to identify the attitudes of users towards the physical and social characteristics of Hacıbayram Square and its environment is a valid and reliable measurement tool.