Günümüzde işyerinde çalışan ilişkileri, son salgının da dayattığı yeni yaşam biçimleri ile yönetilmesi oldukça zor ve karmaşık bir hal almıştır. Çalışanların iş yaşam dengesi sağlamalarında iş dışı unsurların ağırlıkları gittikçe artmaktadır. Özellikle salgın sonrasında sağlık çalışlarında yaşam doyumu düzeyi, iş yaşam dengesi ve sessiz istifa düzeyleri merak konusudur. Bu çalışma vardiyalı ve uzun çalışma saatlerinin olduğu sağlık çalışanlarının iş yaşam dengesi, tükenmişlik düzeyi, yaşam doyumu ve sessiz istifa durumlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu araştırmada nicel yöntemlerden faydalanılarak tasarlanmıştır. Araştırmada kullanılan veriler sıklıkla kullanılan yöntemlerden biri olan anket yöntemi kullanılarak elde edilmiştir. Araştırmanın birinci kısmında kavramsal çerçeve, ikinci kısımda literatüre ve son bölümde ise araştırmanın modeli ve bulgulara yer verilmiştir. Araştırmanın verileri SPSS kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmanın bulgularında Sessiz istifa, işe bağlı duygusal tükenmişlik ve iş yaşam dengesi ölçeklerinde yer alan puan ortalamaları incelendiğinde her ölçek türünde en yüksek iki maddeye ilişkin puan ortalamaları korelasyon analizi ile gösterilmiştir. Sessiz istifa, işe bağlı tükenmişlik ve iş yaşam dengesi ile orta düzeyde pozitif yönde ilişki tespit edilmiştir ve %99 güven düzeyinde istatistiksel olarak anlamlı olup orta düzeyde pozitif yönde ilişki tespit edilmiştir.

Günümüz iş dünyasında hızla ilerleyen dijital dönüşüm, çalışanların iş tatmini ve iş-yaşam dengesi gibi hususları belirgin bir biçimde etkileyen temel faktörler olarak öne çıkmaktadır. İş performansını ve çalışan refahını büyük oranda şekillendiren bu etkiler, iş-yaşam dengesi ve iş tatmini kavramlarının artan bir öneme sahip olduğunu göstermektedir. Bu bağlamda, sağlıklı bir iş-yaşam dengesini teşvik edecek stratejiler geliştirme gereksinimi, yöneticilerin önceliklerinden biri olarak belirgin bir yer tutmaktadır. Bu araştırma, dijital dönüşümün, çalışanların iş tatmini üzerindeki etkisi ve bu ilişkide iş-yaşam dengesinin alt boyutları ile aracı rolü olup olmadığını ortaya koymaya çalışmıştır. Araştırma bankacılık sektöründe çalışan 393 çalışandan toplanan anketler ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında toplanan veriler SPSS for Windows 25.0 ve AMOS 25.0 paket programları aracılığı ile analiz edilmiştir. Tüm ölçekler için doğrulayıcı faktör analizi uygulanmış, yapısal eşitlik modellemesi ile araştırma modeli test edilmiştir. Modelde iş-yaşam denegesi değişkeninin alt boyuları bazında aracılık etkisi olup olmadığı gözlenen yol analizi modeli ile bootsrap yöntemi kullanılarak test edilmiştir. Bulgulara göre, dijital dönüşümün, iş-yaşam dengesi ve iş tatmini üzerinde anlamlı bir doğrudan etkisinin olduğunu göstermiştir. Ayrıca, dijital dönüşüm ile iş tatmini arasındaki ilişkide iş yaşam dengesinin alt boyutlarından “işin yaşama olumlu etkisi ve yaşamın işe olumlu etkisi”nin kısmi aracılık rolü olduğunu gözlemlenmiştir. Çalışma, konusu açısından özgün bir niteliğe sahip olup, birebir başka bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bu bakımdan, gelecekte yapılacak çalışmalar için benzer araştırmalara ışık tutacağı düşünülmektedir.

Personality encompasses a range of attitudes and behaviors that are exhibited uniquely by each individual. There are as many different personalities as there are people in life. Individuals have unique personality traits that distinguish them from one another. Similar to the uniqueness of fingerprints, personalities too exhibit individual variations. The 5-factor personality qualities, sometimes known as the big five personality components, are derived from a well recognized model of personality commonly referred to as the "Big Five". Career planning is a systematic approach employed by individuals to strategize and make informed decisions regarding their future occupational or work preferences, taking into consideration their unique set of abilities, interests, beliefs, and personal aspirations. The concept of the mediating role of education pertains to the capacity of education to serve as a conduit in establishing a connection between personality qualities and the process of career planning. Education serves as a mechanism for moulding one's personality and comprehending the various aspects that influence personality in the context of career planning. The management of one's career is a complex issue that necessitates the collaborative efforts of both businesses and people. In contrast to its previous characterization as a linear trajectory, the contemporary notion of a career has evolved into a more fluid and uncertain phenomenon. The provision of professional development opportunities and the retention of competent personnel are crucial considerations for firms. The implementation of robust career management policies is crucial for ensuring the long-term success of both businesses and individuals. Organizations possess several tasks and obligations within the professional realm. The manner in which professional activities are structured can have an impact on the growth and achievements of individuals. The primary objective of this study is to investigate the mediating function of education in the impact of 5-factor personality traits on career planning. 250 Health sector employees from various institutions participated in the research. There is a statistical relationship between five factor personality traits and dimensions and career planning. However, when education level was added, the relationship between five factor personality traits and dimensions and career planning decreased, and also education level had a partial mediating effect.

This study examines the influence of perceived organizational justice on employees’ turnover intention, with a focus on the mediating role of organizational dissent. It aims to identify the key factors contributing to turnover intention within the technology sector and to explore the interplay between organizational justice and organizational dissent in shaping this outcome. A quantitative approach was employed, with data gathered through surveys administered to white-collar employees working in technology companies in Istanbul. The study sample comprised 402 participants. The findings reveal an inverse relationship between perceived organizational justice and turnover intention, indicating that lower perceptions of organizational justice correlate with higher turnover intention. Additionally, organizational dissent was found to significantly impact turnover intention, with perceived organizational justice acting as a mediator in this relationship. The results underscore the critical role of organizational justice in fostering job satisfaction and employee commitment, thereby reducing turnover intention in the technology sector. These findings are consistent with existing literature on the relationship between organizational justice and turnover intention, offering valuable insights into the factors influencing employee retention in high-tech industries. The implications for organizational management are discussed, particularly in terms of the importance of promoting fairness and addressing dissent in order to retain talent within technology firms.

Amaç –Araştırmanın amacı, bankacılık sektöründe dijitalleşmenin çalışanların iş tatmini ve işten ayrılma niyeti üzerindeki etkilerini belirlemek ve iş tatmininin bu ilişkideki aracılık rolünü ortaya koymaktır.Yöntem –Araştırma, nicel yöntem kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Veri toplama yöntemi olarak anket kullanılmış ve Aralık 2024’te İstanbul’da faaliyet gösteren bankalarda çalışan 392 personelden veri toplanmıştır. Üç temel değişken olan dijitalleşme, iş tatmini ve işten ayrılma niyeti analiz edilmiştir. Araştırma, İstanbul Nişantaşı Üniversitesi Etik Kurulu'nun 22.11.2024 tarihli SOSETKK2024-09 numaralı kararıyla etik açıdan onaylanmıştır.Bulgular –Dijitalleşmenin iş tatmini üzerinde olumlu, iş tatmininin ise işten ayrılma niyeti üzerinde olumsuz bir etkisi olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, iş tatmininin dijitalleşme ile işten ayrılma niyeti arasındaki ilişkide kısmi aracılık rolü oynadığı tespit edilmiştir.Tartışma –Dijitalleşmenin çalışanların iş tatminini artırdığı ve işten ayrılma niyetini azalttığı gözlemlenmiştir. İş tatmini, çalışan bağlılığını artırarak işten ayrılma niyetini azaltmada kritik bir role sahiptir. Bu sonuçlar, dijitalleşme süreçlerinin çalışan memnuniyeti ve bağlılığı üzerindeki etkilerini anlamak için önemlidir. Araştırmanın sınırlılıkları arasında kesitsel tasarım ve yalnızca bankacılık sektörü çalışanlarını kapsaması bulunmaktadır. Gelecek çalışmalar için farklı sektörlerde daha genişörneklem ve daha kapsamlı araştırmalar önerilmektedir.

Bu çalışma, bilişim sektöründe çalışanların sorumluluk ve diğerkamlık duygusunun iş yerindeki davranışlar üzerindeki etkisini incelemektedir. Günümüzde giderek daha fazla firma, rekabet gücünü artırmak amacıyla yapay zeka teknolojilerini kullanmaktadır. Veri madenciliği, endüstriyel robotik ve insan kaynakları yönetimi gibi alanlarda yapay zeka yaygın olarak benimsenmiştir. Bu bağlamda, çalışan sorumluluğu önemli bir teşvik mekanizması haline gelmiş ve hem dışsal hem de içsel motivasyon unsurları üretmiştir. Kurumsal sosyal sorumluluk, çalışanlarla olan ilişkilerin güçlendirilmesine ve firma ile çalışanlar arasında karşılıklı yarara dayalı bir bağ kurulmasına katkı sağlamaktadır. Araştırma, Türkiye’deki bilişim sektöründe çalışanların sorumluluk ve diğerkamlık duygusunun değişim üzerindeki etkisini analiz etmektedir. Veriler, kolayda örnekleme yoluyla 210 çalışandan toplanmıştır. Yapılan regresyon analizi sonucunda, sorumluluk ve diğerkamlık ile çalışanların sorumlu davranışları arasında 0,01 önem seviyesinde anlamlı ilişkiler olduğu görülmüştür. Özellikle diğerkamlık alt boyutları olan özveri ve bencillik arasında orta kuvvette pozitif bir ilişki tespit edilmiştir. Katılımcıların %93,33’ü kendilerini özverili olarak tanımlamış, bu da çalışanların iş yerinde diğerkamlık içeren davranışlar sergileme konusunda içsel bir motivasyona sahip olduklarını göstermektedir.