The key questions of this article concern the extent to which digital documentation, 3D scanning technologies, and VR/AR technologies contribute to the preservation, enhancement, and sustainability of cultural heritage. The purpose of this research is to present an innovative methodology through which a platform for the diagnosis, management, and documentation of findings, progress, and reports and projections of rescue excavations in the area of Euboea, Greece was implemented. A holistic approach is proposed with a comprehensive system of archaeological documentation and visualization, which integrates the use of digital technologies in all steps of the archaeological process, enhances the tools of the scientific community, and provides immersive experiences for both researchers and the public. The results of the method include (1) a complex toolbox of innovative technologies that allow archaeologists to plan and execute a rescue excavation in an efficient and concise manner and (2) a VR installation at the Diachronic Museum of Chalkida “Arethousa”, which allows the public to participate in virtual rescue excavations and explore archaeological sites that are no longer accessible. Through this project, the impact of new technologies on cultural heritage and, in particular, on issues of sustainability, accessibility, education, and visitor participation is highlighted.

Είναι πια κοινός τόπος στην έρευνα ότι ένας αρχαιολογικός χώρος σήμερα λειτουργεί ως ερμηνευτικό εργαλείο προσέγγισης του απώτερου παρελθόντος μιας ευρύτερης περιοχής και μετατρέπει τα μνημειακά κατάλοιπα σε αναγνώσιμο και διδακτικό υλικό, με προεκτάσεις σε τομείς όπως ιστορία, ιδεολογία, πολιτική και θρησκεία. Μαζί με τα πολιτιστικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά είναι, όμως, και οι περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες του τοπίου αυτές που καθορίζουν τη νέα του ταυτότητα. Το Αμυκλαίο είναι χώρος που συνδυάζει φυσικό και μνημειακό πλούτο ιδιαίτερης αξίας, εικόνα που περιγράφεται παραστατικά κατά την αρχαιότητα και αντίκρισαν και οι Ευρωπαίοι περιηγητές του 19ου αι. Γεγονός, όμως, είναι δυστυχώς η έως τώρα έλλειψη μιας ενιαίας αντιμετώπισης της περιοχής σε επίπεδο διαχειριστικού σχεδιασμού που σχετίζεται και με το γεγονός ότι ο χώρος δεν εντάχθηκε ποτέ σε Ζώνη Ειδική Προστασίας. Δεν έχει ληφθεί έως τώρα μέριμνα για τη μερική ή ολοκληρωμένη προστασία του και δεν έχουν πραγματοποιηθεί επεμβάσεις για τη διαμόρφωση σε οργανωμένο και επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο.Όλα αυτά ενώ είναι γνωστό ότι η σημασία της θέσης έγκειται κυρίως στη...

Throughout the twentieth century, Greek society invested in the enhancement and management of archaeological sites and monuments seen as particularly important for the nation’s political and diplomatic agendas. Antiquities have always been part of public life in modern Greece, as evidenced by national campaigns emphasizing the timeless value of ancient Greek culture, promoted in the service of national, political and economic ends. In this context, the Greek Archaeological Service has long carried out works for landscaping and demarcating archaeological sites, as well as for enhancing access to them. This study, drawing on archival material of the Directorate for the Management of the National Archive of Monuments (DMNAM) and other sources as well as two case studies—the Temple of Apollo Epicurius at Bassae/Andritsaina and the archaeological site of Delphi—examines the factors that have determined the relationships between antiquities and Greek society. In particular, it focuses on contradictions, and occasional conflicts, related to such relationships during the interwar period (1918–1939) and the social impact of the promotion and enhancement of archaeological sites. The paper also emphasizes local communities’ and authorities’ involvement in managing archaeological sites in their regions due to high tourist interest during this period.