(1) Background: It is a matter of curiosity what effect the blood flow restriction (BFR) method, which is usually combined with low-intensity resistance exercises, will have when used with high-intensity eccentric exercises. (2) Methods: The present study examined the effects of combining BFR with nordic hamstring exercises (NHEs) on hamstring muscle strength, bilateral deficit (BLD), and training volume. Thirty young female volleyball players, who trained three times a week, participated voluntarily in the study. These players were stratified into three groups, each comprising ten individuals: a control group (CG), an NHE group, and an NHE + BFR group. Hamstring muscle strength and BLD values were determined using an H-BORD device, while training volume was measured in terms of sets and repetitions. (3) Results: Statistical analysis revealed that there were no statistically significant differences in non-dominant and dominant leg peak torque parameters in the exercise groups (F = 2.65; p = 0.097; η_p² = 0.17; F = 1.15; p = 0.0334; η_p² = 0.084), while the total training volume was lower in the NHE + BFR group. (4) Conclusions: As a result, it was seen that adding the BFR method to NHE did not provide additional gains. However, due to the low training volume of BFR + NHE, it may be recommended to apply BFR together with NHE to athlete groups.

Cigarette addiction, which is very closely related to the onset of respiratory disorders, causes the deterioration of respiratory functions. It is possible to increase respiratory volume and capacity by strengthening the respiratory muscles through respiratory muscle exercises. In this study, it was aimed to compare the effects of 8-week deviced respiratory muscle exercises on the respiratory functions of smokers and non-smokers. A total of 22 volunteers, including 12 healthy and sedentary smokers and 10 non-smokers, participated in the study. All participants were given deviced respiratory muscle exercises every day for 8 weeks, with 40% of the maximal inspiratory pressure (MIP) values and 30 times in the morning and evening. The respiratory functions of the participants (FVC, FEV1, PEF, and FEV1/FVC) were determined by spirometry at the beginning of the study and at the end of the 8th week. The difference between the pretest and the posttest of respiratory functions was determined by Wilcoxon Signed Rank Test, and the comparison of the level of development between the groups was determined by the mixed ANOVA test. As a result of the study, it was determined that there was a statistically significant increase in favor of the posttest in both groups between the pretests and posttests of MIP, FVC, FEV1, PEF, and FEV1/FVC values. In addition, when the two groups were compared, it was determined that the improvement in FEV1/FVC value was statistically higher in smokers. As a result, while it has been determined that deviced respiratory muscle exercises are an important factor in improving the respiratory functions of smokers and non-smokers, it can be recommended to use these exercises to increase the quality of life of individuals and to protect and improve their current health status. Keywords: Lung Capacity, Respiratory Muscle Exercise, Sedentary, Smoking

QImprovements in lung functions and respiratory muscle strength can provide better physical performance and a healthy life. The functions of the respiratory system depend on the capacity of the inspiratory muscles. Inspiratory muscle training can increase respiratory capacity by strengthening the inspiratory muscles. In the light of this information, researches on the inspiratory muscle training have increased in recently. In this study, it is aimed to examine the chronic effect of 4-week inspiratory muscle training with the device (IMT-D) on respiratory functions. Twenty volunteers between the ages of 20-40 participate in the study IMT-D is applied to the participants every day for 4 weeks, with 40% of the maximal inspiratory pressure (MIP) values and 30 repetitions in the morning and the evening. The respiratory functions of the participants (FVC, FEV1, PEF, FEV1/FVC) is determined by spirometry at the beginning of the study, at the end of the 2nd week and at the end of the 4th week. In repeated measurements, Friedman Test is used to determine the differences between the measurements. As results, it is determined that IMT-D provided statistically significant improvement in all respiratory parameters, it is determined that the highest improvement in all parameters is in the last measurements (p

General body warm-up is important for high performance in demonstrating motoric characteristics. Recently, respiratory muscle warm-up, which contributes to sports performance such as general body warm-up, has been a subject of interest to sports scientists. The aim of this study is to examine the effect of different respiratory muscle warm-up on respiratory parameters. Thirty volunteer girls aged 12-14 participated in the study. Three different respiratory muscle warm-ups, including placebo divided respiratory muscle warm-up, pursed-lip respiratory muscle exercise, and divided respiratory muscle warm-up, were performed on the participants on different days, and respiratory parameters were determined with a spirometer. The difference between the applications was determined by the One-Way ANOVA test, and the group that caused the difference was determined by the Tukey test. It was determined that the highest values ​​in all respiratory parameters were in divided respiratory muscle warm-up, pursed lip respiratory muscle exercise, and placebo divided respiratory muscle warm-up. It was observed that the different respiratory muscle warm-ups applied increased the respiratory parameters, and the highest value was in the divided respiratory muscle warm-up (FVC=3,99±,56 FEV1= 3,76±,55 PEF= 6,54±,43 FEV1/FVC= 93,58±2,11). As a result, it is recommended to warm up the respiratory muscles in order to increase the performance of the athlete before the training or competitions. If the conditions are suitable, it is recommended to warm up the respiratory muscles with respiratory exercise equipment whose maximal inspiratory pressure (MIP) values ​​can be adjusted. Extended English summary is in the end of Full Text PDF (TURKISH) file. Özet Genel vücut ısınması motorik özellikleri sergilemede yüksek performans için önemlidir. Son zamanlarda genel vücut ısınması gibi sportif performansa katkı sunan solunum kası ısınması spor bilimcilerin ilgisini çeken bir konu olmuştur. Bu düşünce ile yapılan çalışmanın amacı, farklı solunum kası ısınmalarının solunum parametreleri üzerine olan etkisinin incelenmesidir. Çalışmaya 12-14 yaşları arasında 30 gönüllü kız çocuk katılmıştır. Katılımcılara farklı günlerde olmak üzere plasebo aletli solunum kası ısınması, büzük dudak solunum kası egzersizi ve aletli solunum kası ısınması olmak üzere üç farklı solunum kası ısınması yaptırılmış ve spirometre ile solunum parametreleri belirlenmiştir. Uygulamalar arası fark One-Way ANOVA testi ile belirlenmiş, farkın hangi gruptan kaynaklandığı Tukey testi ile tespit edilmiştir. Bütün solunum parametrelerindeki en yüksek değerlerin sırası ile aletli solunum kası ısınması, büzük dudak solunum kası egzersizi ve plasebo aletli solunum kası ısınmasında olduğu belirlenmiştir. Uygulatılan farklı solunum kası ısınmalarının solunum parametrelerinde artış meydana getirdiği, en yüksek değerin ise aletli solunum kası ısınmasında olduğu görülmüştür (FVC=3,99±,56 FEV1= 3,76±,55 PEF= 6,54±,43 FEV1/FVC= 93,58±2,11). Sonuç olarak, yapılacak antrenmanlar ya da müsabakalar öncesi sporcu performansının artırılması amacıyla solunum kası ısınmasının yaptırılması önerilmektedir. Şartlar uygun ise solunum kası ısınmasının maksimal inspiratuar basınç (MIP) değerleri ayarlanabilen solunum egzersiz aletleri ile yapılması tavsiye edilmektedir.

The development of basic motor features is one of the prerequisites for sporting success. Strength training plays an important role in this process, and today, strength training is done with many methods. Recently, blood flow restriction (BFR) and Theraband training have also been widely used to improve strength and athletic performance. The aim of this study is to examine the effect of blood flow restriction- Theraband training applied to the lower and upper extremities on athletic performance. A total of 30 men basketball players between the ages of 18-23 participated in the study voluntarily. The participants were divided into three groups as the blood flow restriction- Theraband group (BFR+TG) (n=10), the Theraband group (n=TG) (10), and the control group (n=CG) (10). At the beginning of the study and at the end of four weeks, 10-20 and 30m sprint test, Illinois agility test, vertical jump test were applied to the participants as pre test and post test. Wilcoxon signed-rank test was used to analyze the study data. As a result of the analysis of the obtained data; it was determined that the sprint, agility and vertical jump performances of the participants showed more improvement in BFR+TG and TG compared to CG, and the highest improvement was in BFR+TG. The percentage BFR+TG, TG, CG change of this respectively development, was agility (%5,50-%1,87-%1,30) vertical jump (%3,33-%2,01-%0,50) 10m sprint (%3,64-1,71-0,35) 20m sprint (4,16-2,02-0,62) 30m sprint (%2,21-%1,25-%0,69). As a result; BFR and Theraband methods, which are strength training methods that offer the opportunity to work at low intensity, ensure that the organism is exposed to less load than other methods, while reducing the risk of injury of the athletes and at the same time providing strength gain. It is thought that using the two methods in combination increases the strength gain to a better level, and in this case, it is seen that it reflects positively on athletic performance. It may be recommended to combine these two methods to improve athletic performance. ​Extended English summary is in the end of Full Text PDF (TURKISH) file. Özet Sportif başarının temelinde, motorik özelliklerin geliştirilmesi ön şartlardan birisidir. Kuvvet antrenmanları bu süreçte önemli rol oynamaktadır ve günümüzde birçok yöntemle kuvvet antrenmanları yapılmaktadır. Son zamanlarda kan akışı kısıtlama (KAK) ve terabant antrenmanları da kuvvet ve atletik performansı geliştirmek için yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı alt ve üst ekstremiteye kombine olarak uygulanan kan akışı kısıtlama-terabant antrenmanının atletik performans üzerine etkisinin incelenmesidir. Çalışmaya 18-23 yaş aralığında 30 erkek basketbolcu gönüllü olarak katılmıştır. Katılımcılar kan akışı kısıtlama-terabant grubu (KAK+TG) (n=10), terabant grubu (TG) (n=10) ve kontrol grubu (KG) (n=10) olmak üzere üç gruba ayrılmıştır. Çalışmanın başlangıcında ve dört hafta sonunda katılımcılara ön test son test olarak 10-20 ve 30m sürat testi, Illinois çeviklik testi, dikey sıçrama testi uygulanmıştır. Çalışma verilerinin analizinde Wilcoxon işaretli sıralar testi kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizi sonucunda; katılımcıların sürat koşusu, çeviklik ve dikey sıçrama performanslarının KAK+TG ve TG’de KG’ye göre daha fazla gelişme gösterdiği ve en yüksek gelişimin ise KAK+TG’de olduğu tespit edilmiştir. Bu gelişimin yüzdesel olarak değişimi sırasıyla KAK+TG, TG ve KG’de çeviklik (%5,50-%1,87-%1,30) dikey sıçrama (%3,33-%2,01-%0,50) 10m sürat (%3,64-1,71-0,35) 20m sürat (4,16-2,02-0,62) 30m sürat (%2,21-%1,25-%0,69) olarak görülmüştür. Sonuç olarak; düşük şiddette çalışma imkanı sunan kuvvet antrenmanlarından KAK ve terabant yöntemleri, organizmanın diğer yöntemlere göre daha az yüke maruz kalmasını sağlarken sporcuların sakatlık riskini azaltmakta ve aynı zamanda kuvvet kazanımı sağlamaktadır. İki yöntemin kombine olarak kullanılmasının ise kuvvet kazanımını daha iyi bir düzeye çıkardığı düşünülmekte olup, bu durumun da atletik performansa olumlu yönde yansıdığı görülmektedir. Atletik performansın geliştirilmesinde bu iki yöntemin kombinlenerek uygulatılması önerilebilir.

Amaç: Isınma, tüm spor aktivitelerinde önemli bir etkendir ve uygulanış şekline göre performansı olumlu veya olumsuz yönde etkilemektedir. Son yıllarda özellikle sportif performansta solunum kası ısınma egzersizleri ile ilgili araştırmalar çoğalmıştır. Bu düşünceler ile yapılan çalışmada farklı solunum kası ısınma egzersizlerinin maksimal oksijen tüketimi (maksVO₂) ve akciğer fonksiyonları üzerine olan akut etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 18-25 yaşları arasında 23 gönüllü faal erkek hakem katılmıştır. Katılımcılara farklı günlerde olmak üzere aletli solunum kası ısınması, diyafragmatik solunum kası ısınması ve plasebo olmak üzere üç farklı solunum kası ısınması yaptırılmış ve Astrand Bisiklet Ergometre Testi ile maksVO₂ değerleri, spirometre ile solunum parametreleri belirlenmiştir. Verilerin normallik dağılımı Shapiro Wilk testi ile belirlenmiş, uygulamalar arası farkın hangi uygulamadan kaynaklandığının belirlenmesinde Kruskal Wallis H testi kullanılmıştır. Bulgular: Solunum parametreleri ve maksVO₂ düzeyinin aletli solunum kası ısınmasında, plasebo ve diyafragmatik solunum kası ısınmasına göre istatiksel olarak anlamlı şekilde yüksek olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Sonuç: Akut olarak uygulatılan farklı solunum kası ısınmalarının solunum parametrelerinde ve maksVO₂ düzeylerinde artış meydana getirdiği, bu artışın ise aletli solunum kası ısınmasında daha yüksek olduğu görülmüştür. Sportif performansın iyileştirilmesi için antrenmanlar öncesi bu ısınma türlerinin uygulatılmasının faydalı olacağı düşünülmektedir.