The aim of this study is to explore the connections and interdependencies between artificial intelligence (AI) and the essential attributes of the human person. Addressing this issue is justified for several reasons: The rapid development of artificial intelligence, which is becoming a driving force of the technological revolution that affects the lives of individuals and societies. As Kai - Fu Lee emphasizes, „artificial intelligence will soon become what electricity is – omnipresent and essential to life. With this comes a huge responsibility to ensure that it fulfills its potential to do good in the world, contributing, for example, to job creation, medical advancement, industrial transformation, improved access to education, and countless conveniences – both large and small – that simplify our daily lives”. − The increasing integration of AI into the field of education, including its impact on upbringing and pedagogy. As Marek Jeziorański notes: „Among educators, there is, on the one hand, great hope regarding the use of AI in education, and on the other hand, significant concern about the dangers posed by uncritical adoption of AI in the educational proces”. − The necessity of adopting a clear concept of the human person, since there can be no meaningful education without such a foundation. This concept shapes educational goals, value structures, curriculum content, guiding principles, and the intended outcomes of the educational and instructional process. Given the dynamic advancement of AI and its increasing role in education – along with the opportunities, challenges, and even dangers it presents – special attention must be paid to the concept of the human person. This includes recognition of key attributes such as dignity, reason and wisdom, freedom, responsibility, the capacity to love, creativity, and transcendence. This leads to the central question: What connections and interdependencies exist - or could exist – between the use of artificial intelligence and the attributes of the human person? The answer to this question will be developed in two stages. First, a brief overview of the attributes of the human person will be provided. Second, the relationships between AI and each of these attributes will be examined. This study has been undertaken with the aim of ensuring that the essence of humanity is not lost in the development and application of artificial intelligence. From an educational and didactic perspective, this is a highly significant and pressing concern.

Podstawowym zagadnieniem w resocjalizacji jest jej skuteczność. Czy możliwa jest likwidacja przepaści, jaka dzieli osadzonego w areszcie człowieka od człowieka cieszącego się wolnością? Czy jeden i drugi są do siebie podobni, czy aż na tyle różni, że resocjalizacja jest niemożliwa? Pytań jest bardzo wiele, podobnie i odpowiedzi. Większość z nich skłania się ku temu, iż resocjalizacja nie jest możliwa. Autor artykułu sugeruje, iż pozytywna odpowiedź będzie możliwa tylko wtedy, kiedy sięgniemy do koncepcji człowieka i odkryjemy prawdę, iż osadzony i wolny to taki sam człowiek. Podstawowe więc zadanie to odkryć w sobie prawdę o wykluczonych i pomóc odkryć tę samą prawdę im o sobie samych. Do tego odkrycia prowadzi poznanie, a więc edukacja.

In today’s world there is a strong need for a dialogue about the marriage and the family. First and foremost young people, but also families, married couples including non-sacramental marriages are interested in this dialogue. The need for this dialogue can be observed within the Church. This has been demonstrated by the latest Fourteenth Ordinary General Assembly of the Synod of Bishops as well as the Church’s relations with the world, mainly represented by the mass-media. Therefore it is worth to recall, discover or rediscover this dialogue’s basis.

Zasadniczo nauki humanistyczne różnią się od przyrodniczych tym, że przedmiotu ich badań nie można ująć w sposób matematyczny. W dobie cyfryzacji ta granica nie jest już tak sztywna, tym bardziej kiedy przedmiotem badań niniejszego artykułu są proporcje między bezpośrednią interaktywną komunikacją interpersonalną (face to face) a interaktywną komunikacją pośrednią za pomocą nowoczesnych technologii komunikacyjnych (online) oraz ich wpływ na człowieka i rodzinę we współczesnej przestrzeni medialnej. Matematyka, pomimo swego zamkniętego charakteru, wyznacza nowe kierunki myślenia, gwarantując przy tym pewną logiczność, a następnie możliwość weryfikacji za pomocą badań, jak ma to miejsce np. w socjologii. Punktem wyjścia, a jednocześnie podstawą do sformułowania wniosków i odpowiedzi na postawione pytanie badawcze jest w tym artykule matematyczna fala sinusoidalna. Umożliwia ona spojrzenie na człowieka w przestrzeni medialnej ostatnich dekad i w dobie COVID 19 oraz pozwala sformułować postulaty na przyszłość.

Recenzowana książka jest obszernym i unikatowym dziełem, które wpisuje się w pedagogikę wczesnoszkolną. Jej struktura zawiera wstęp, sześć rozdziałów, zakończenie i bogatą bibliografię. Jest przykładem opracowania, które syntetyzuje wiedzę z psychologii, dydaktyki, edukacji wczesnoszkolnej, pedagogiki mediów. Wiodącymi zagadnieniami w poszczególnych rozdziałach są: paradygmaty i koncepcje w edukacji wczesnoszkolnej, rzeczywistość wirtualna w procesie nauczania i uczenia się, przestrzeń wirtualna w świetle badań empirycznych, metodologiczne podstawy własnych badań empirycznych, wirtualna rzeczywistość w procesie kształcenia, poziom immersji zasobów edukacyjnych a proces kształcenia. W rozdziale pierwszym punktem wyjścia prowadzonych analiz jest przyjęte założenie Doroty i Bronisława Siemienieckich, że "paradygmaty cechuje jednoczesne występowanie wielu koncepcji w ramach jednego nurtu teoretycznego" (s. 11). Jak podkreśla autorka "Wspomniane poglądy mogą się powielać, wzajemnie uzupełniać lub też różnić pomiędzy sobą" (s. 11). Tej myśli jest wierna w swoich dalszych analizach i rozważaniach.

The phenomenon of clinical miscarriage sparks increasing interest of researchers from non-medical disciplines. Although there is still a significant disproportion between the voluminous literature on spontaneous miscarriage from a medical perspective compared to the growing number of studies conducted in the social and philosophical sciences, the process of changing the research orientation of early procreative losses is gradually progressing. The hitherto dominant one-sided biomedical approach is giving way to holistic axiomedical approaches. This study contributes to the axiomedical model of clinical miscarriage. It aims to provide an in-depth analysis of four key contexts of procreative loss occurring at early stages of prenatal development - anthropological, relational (parental attachment), psychological and supportive. As a result of the research conducted, it is concluded that the main dominant characteristic of clinical miscarriage as a thanatic event is the level of anthropological settlements regarding the status of the foetus and its ethical implications.