Background: The objective of this study was to evaluate the effectiveness of various results of treadmill training in children and adults with Down syndrome (DS). Methods: To provide an overview of this effectiveness, we conducted a systematic literature review of studies in which participants with DS from all age groups received treadmill training, alone or combined with physiotherapy. We also looked for comparisons with control groups of patients with DS who did not undergo treadmill training. The search was performed in medical databases: PubMed, PEDro, Science Direct, Scopus, and Web of Science, and included trials published until February 2023. Following PRISMA criteria, the risk of bias assessment was conducted using a tool developed by the Cochrane Collaboration for RCT. The selected studies presented multiple outcomes with differences in methodology; therefore, we were not able to conduct any sort of data synthesis, so we present measures of treatment effect as mean differences and corresponding 95% confidence intervals. Results: We selected 25 studies for the analysis with a total number of 687 participants, and identified 25 different outcomes which are presented in a narrative manner. In all outcomes we observed positive results favoring the treadmill training. Discussion: Introducing treadmill exercise into typical physiotherapy generates improvement in mental and physical health of people with DS.

Cel. Opieka psychiatryczna dzieci i młodzieży jest procesem złożonym, ponieważ obejmuje nie tylko młodego pacjenta, ale także jego środowisko, w tym rodzinę. To, że pacjent może zachowywać się agresywnie nie musi być koniecznie związane z jego niedostosowaniem społecznym per se, ale może być objawem zaburzenia psychicznego, które odpowiednio leczone może poprawić stan pacjenta. Celem pracy jest zwrócenie uwagi na problematykę umieszczania w ramach Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych (MOW) młodzieży z zaburzeniami psychicznymi afektywnymi i psychotycznymi. Metody i materiały. Niniejszy artykuł stanowi opis przypadku 16-letniej wychowanki MOW. Dziewczynka była kilkakrotnie hospitalizowana na Oddziałach Psychiatrycznych z powodu zaburzeń afektywnych, psychotycznych, a także zaburzeń zachowania. Podczas pobytu w MOW przeprowadzono z podopieczną wywiad kliniczny oraz częściowo ustrukturyzowany kwestionariusz K-SADS (Kiddie Schedule for Affective Disorders and Schizophrenia) w wersji polskiej mający na celu określenie objawów psychopatologicznych oraz wczesną diagnozę zaburzeń psychotycznych, lękowych, zachowania i zaburzeń afektywnych, takich jak depresja i choroba afektywna dwubiegunowa. Skorzystano także z dostępnej dokumentacji medycznej. Wyniki i wnioski. W MOW mogą znajdować się wychowankowie i wychowanki z zaburzeniami psychicznymi wymagającymi odpowiedniego leczenia farmakologicznego, terapeutycznego, a nawet hospitalizacji na Oddziałach Psychiatrycznych dla dzieci i młodzieży. Dostęp do specjalistycznej opieki psychiatrycznej w placówkach MOW jest trudny, a konsultacje psychiatryczne nie zawsze się odbywają co ma niebagatelny wpływ na kondycję psychiczną młodzieży tam skierowanej. Warto zwrócić także uwagę na ogólnopolski charakter problemów związanych z diagnozowaniem oraz opieką psychiatryczną wśród dzieci i młodzieży, który dotyczy nie tylko podopiecznych takich placówek ale stanowi problem bardzo często występujący wśród dzieci i młodzieży wychowujących się w tzw. „normalnych środowiskach rodzinnych”.

Zjawisko „hikikomori” charakteryzuje się spędzaniem większości dnia w jednym pokoju, widocznym unikaniem sytuacji społecznych i relacji międzyludzkich oraz opuszczaniem swojego pokoju tylko w nocy, aby nie zostać zauważonym przez innych, a także spędzaniem dużej ilości czasu na surfowaniu po Internecie lub graniu w gry wideo. Chociaż po raz pierwszy opisano je w Japonii, przypadki zostały opisane na całym świecie. Dostępne w literaturze badania dotyczące hikikomori wskazują na szeroki zakres zaburzeń diagnozowanych w tej grupie pacjentów, takich jak zaburzenia lękowe, zaburzenia osobowości, zaburzenia nastroju i zaburzenia psychotyczne. Najczęściej jednak obserwuje się ją w przypadku ASD (zaburzeń ze spektrum autyzmu). Celem niniejszego badania jest rozważenie hikikomori jako specyficznej postaci dekompensacji psychotycznej u osób z ASD. W przypadku 10-letniego chłopca z ASD sulpiryd przyniósł poprawę w zakresie wycofania społecznego, co w połączeniu z prezentowanymi przez niego objawami może wskazywać na możliwość dekompensacji psychotycznej w postaci hikikomori. Ze względu na brak wytycznych terapeutycznych dotyczących postępowania u osób z hikikomori, może to być cenna wskazówka do wdrożenia odpowiedniej farmakoterapii przez klinicystów, w której należy również zwrócić uwagę na często występujące inne zaburzenia psychiczne.

Cel pracy: W polskich Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych (MOW) są umieszczane niepełnoletnie osoby wykazujące przejawy niedostosowania społecznego. Istotnym problemem jest występowanie zaburzeń psychicznych u podopiecznych tych placówek, które mogą mieć wpływ na ich proces resocjalizacji. Celem pracy była ocena rozpowszechnienia zaburzeń psychicznych wśród wychowanków MOW w Polsce w województwie śląskim.Metoda: Badanie przeprowadzono od lutego do listopada 2022 roku w dwóch młodzieżowych ośrodkach wychowawczych na terenie województwa śląskiego, w którym uczestniczyło 80 osób (60% chłopców, 40% dziewcząt). Udział był dobrowolny i anonimowy. Zastosowano częściowo ustrukturyzowany wywiad psychiatryczny K-SADS-PL, obejmujący kwestionariusze dotyczące manii, depresji, zaburzeń zachowania oraz uzależnień.Wyniki: Wśród badanych osób 12,5% (n=10) miało przed rozpoczęciem badania zdiagnozowane zaburzenia psychiczne. Kryteria dużego epizodu depresji (MDD) spełniło 26,25% badanych, w tym 20,8% chłopców i 34,37% dziewcząt, a drażliwość występowała u 19 z 21 osób z depresją. Zaburzenia zachowania dotyczyły 52,5% badanych. Ponadto 39% uczestników piło alkohol co najmniej trzy razy w tygodniu, a 70% stosowało marihuanę raz w tygodniu.Wnioski: Badania nad zdrowiem psychicznym młodzieży w MOW w Polsce wskazują na wysoki odsetek wychowanków z zaburzeniami depresyjnymi i problematycznym wzorcem używania substancji psychoaktywnych, co może negatywnie wpływać na ich funkcjonowanie i rokowanie. Konieczne są interwencje, mające na celu osiągnięcia korzystnych zmian w zachowaniu nieletnich oraz przeciwdziałaniu ich demoralizacji.