Terroryzm jest problemem, który w ostatniej dekadzie dotknął wiele krajów i obszarów ludzkiej działalności. Akty terroru przybierały różne postaci: atak zorganizowanych grup bądź jednostek. Różne były też środki, które zostały wykorzystane do zadania obrażeń ofiarom ataków. Ratownicy skierowani do udzielania pomocy w miejscu zamachu terrorystycznego muszą się w takich przypadkach przygotować na pracę daleką od standardów ogólnie przyjętych, znaczną liczbę ofiar, mechanizmy urazów odmienne od tych, z którymi mają do czynienia w codziennej praktyce. Kluczowym elementem udzielania pomocy w tego typu zdarzeniach będzie przede wszystkim odpowiednie nastawienie psychiczne oraz znajomość procedur i sposobów zaopatrywania urazów powstałych w wyniku oddziaływania broni palnej i następstw wybuchu. Celem niniejszego artykułu jest wskazanie najważniejszych czynników, które należy brać pod uwagę, gdy planujemy bądź rozpoczynamy działania ratownicze w środowisku zamachu terrorystycznego.

W lutym 2022 roku rozpoczęła się pełnoskalowa wojna rosyjsko-ukraińska. Zmieniło to sposób myślenia odnośnie do możliwych scenariuszy prowadzenia działań bojowych w przyszłości. Trwający konflikt zbrojny zrewidował sposoby udzielania pomocy poszkodowanym w warunkach taktycznych. Wnioski płynące z ukraińskiego teatru działań możemy także odnieść do wyposażenia medycznego oraz zakresu wyszkolenia żołnierzy i personelu medycznego. Większość danych liczbowych dotyczących strat, dominującego mechanizmu możliwych do uniknięcia urazów oraz zgonów jest utajniona. Utrudnia to znacznie zebranie materiału badawczego, jego analizę i wnioskowanie na jej podstawie. Głównym źródłem informacji jest dokument War in Ukraine: TacMed Lessons Identified. International Legion Medical Service: Proposal of changes – opracowany przez Służbę Medyczną 1. Międzynarodowego Legionu Sił Zbrojnych Ukrainy, omawiający wnioski płynące z wojny rosyjsko-ukraińskiej dotyczące sposobu szkolenia i wyposażenia w zakresie medycyny pola walki.

Sudden health states accompanied by seizures require proper diagnosis and appropriate treatment. A seizure in the paediatric population may turn into a life-threatening condition, especially when it is misdiagnosed and appropriate management is initiated too late. The article presents the classification of seizures proposed by the International League Against Epilepsy and seizure time intervals when appropriate treatment should be implemented. The main part of this work is the description of non-pharmacological treatment. In this paper, the management of seizures in the paediatric population was based on the guidelines proposed by several recognised organisations. The American Epilepsy Foundation is one of the bodies publishing guidelines for the management of seizures in the paediatric population. This organisation recommends treatment based on the STAY-SAFE-SIDE strategy. According to these guidelines, the patient should not be left alone, all objects that may injure the patient during the seizure should be moved away, and the patient should be placed on their side. An important element of these activities is also recording seizure duration, which is associated with appropriate pharmacological treatment. Pharmacological management of seizures is based on benzodiazepines. The type of drug, dosage and route of administration are described in detail. The article also mentions guidelines explaining in which cases it is advisable to continue diagnosis and treatment in an Emergency Department setting, and which cases require calling the Emergency Medical Services.

Paediatric supraventricular tachycardia (SVT) is a common arrhythmia of great clinical significance. If not treated promptly, it can cause heart failure and cardiogenic shock. Depending on the patient’s condition, SVT treatment involves vagal manoeuvres, pharmacological, or direct current cardioversion. The goal of acute SVT management is to immediately convert SVT to a normal sinus rhythm (NSR) and prevent its recurrence. Adenosine is recommended as the first-line treatment for stable SVT by the European Resuscitation Council (ERC) and American Heart Association (AHA) guidelines, when vagal manoeuvres have proven ineffective. The ERC and AHA guidelines recommend the intravenous route of administration. The intraosseous (IO) administration technique is also possible, but still relatively unknown. The aim of this paper is to describe a 3.5-year-old child with SVT that was converted to NSR following IO administration of adenosine. Successful conversion was achieved after the second attempt with the adenosine dose. In the described case, there was no recurrence of SVT.

Paediatric supraventricular tachycardia (SVT) is a common arrhythmia of great clinical significance. If not treated promptly, it can cause heart failure and cardiogenic shock. Depending on the patient’s condition SVT treatment involves vagal manoeuvres, pharmacological or direct current cardioversion. The goal of acute SVT management is to immediately convert SVT to normal sinus rhythm (NSR) and prevent its recurrence. Adenosine is recommended as first-line treatment for stable SVT by the European Resuscitation Council (ERC) and American Heart Association (AHA) guidelines when vagal manoeuvres have proven ineffective. ERC and AHA guidelines recommend the intravenous route of administration. Intraosseous (IO) administration technique is also possible, but still relatively unknown. The aim of this paper is to describe a 3.5-year old child with SVT which was converted to NSR following IO administration of adenosine. Successful conversion was achieved in the second attempt with the adenosine dose. In the described case, there was no recurrence of SVT.