OBJECTIVES: There is no sufficient data to provide a clear picture of out-of-hospital cardiac arrest (OHCA) across Türkiye. This study is the first to present the prognostic outcomes of OHCA cases and the factors associated with these outcomes. MATERIALS AND METHODS: The study was conducted in a prospective, observational, multicenter design under the leadership of the Emergency Medicine Association of Turkey Resuscitation Study Group. OHCA cases aged 18 years and over who were admitted to 28 centers from Türkiye were included in the study. Survived event, return of spontaneous circulation (ROSC), survival to hospital discharge, and neurological outcome at discharge were investigated as primary outcomes. RESULTS: One thousand and three patients were included in the final analysis. 61.1% of the patients were male, and the average age was 67.0 ± 15.2. Cardiopulmonary resuscitation (CPR) was performed on 86.5% of the patients in the prehospital period by emergency medical service, and bystander CPR was performed on only 2.9% by nonhealth-care providers. As a result, the survived event rate was found to be 6.9%. The survival rate upon hospital discharge was 4.4%, with 2.7% of patients achieving a good neurological outcome upon discharge. In addition, the overall ROSC and sustained ROSC rates were 45.2% and 33.4%, respectively. In the multiple logistic regression analysis, male gender, initial shockable rhythm, a shorter prehospital duration of CPR, and the lack of CPR requirement in the emergency department were determined to be independent predictors for the survival to hospital discharge. CONCLUSION: Compared to global data, survival to hospital discharge and good neurological outcome rates appear to be lower in our study. We conclude that this result is related to low bystander CPR rates. Although not the focus of this study, inadequate postresuscitative care and intensive care support should also be discussed in this regard. It is obvious that this issue should be carefully addressed through political moves in the health and social fields.

ÖZET Amaç: Bu çalışmanın amacı, bir üniversite hastanesi yetişkin acil servisine 112 ambulansları ile getirilen non-travmatik hastaların sosyo-demografik özelliklerini, başvuru nedenlerini ve sağlık durumlarını inceleyerek, acil servise başvuru özelliklerini belirlemektir. Yöntem: 1 Ocak 2015 ile 1 Ocak 2016 tarihleri arasında olay yerinden 112 ambulansları ile Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Yetişkin Acil Servisine getirilen 18 yaş üstü non-travmatik hastalar retrospektif olarak incelenmiştir. Hastaların verileri, 112 Komuta Kontrol Merkezinin veri kayıtlarından elde edilmiş ve çalışma kriterlerine uyan 1686 vaka belirlenmiştir. Bulgular: Araştırmamızda toplam 1686 hasta incelendi. Okunaklı ve eksiksiz doldurulan 112 ambulans kayıt formları değerlendirmeye alındı. Olguların %52,9’unun erkek olduğu ve başvuruların %51,8’inin saat 08:00-18:00 arasında gerçekleştiği saptandı. Hastaların en fazla göğüs ağrısı (n: 95, %17.6) ve nefes darlığı (n: 62, %11.5) ile ambulans talebinde bulunduğu belirlendi. Ambulans ekiplerinin ilk müdahalesini gerçekleştirdiği hastalarda en sık serebrovasküler hastalık (SVH) ( n: 76, %27.3) düşünerek acil servise naklini sağladığı görüldü. Hastaların acil serviste yapılan ileri tetkik ve tedavisi esnasında en fazla nöroloji (n: 419, %24.9) ve kardiyoloji (n: 383, %22,7) branşlarından konsültasyon hizmeti alındığı tespit edildi. Acil serviste tetkik ve tedavileri tamamlanan hastalar incelendiğinde ambulans ekiplerinin belirlediği SVH ve miyokad infarktüsü (Mİ) ön tanıları ile ve acil serviste saptanan son tanıları arasında oransal olarak fark saptandı. Sonuç: Aralıksız sağlık hizmeti sunan acil servislere başvuruların ağırlıklı olarak yaşlı hastalar olduğu, mesai saatlerinde başvuru sayısının yüksek olduğu ve aciliyet teşkil etmeyen hasta başvuruların sayısının fazla olduğu belirlendi. Yaşlı nüfus oranı da göz önünde bulundurulduğunda sağlık hizmetleri planlamasının yaşlı nüfusun ihtiyaçlarını daha iyi karşılayacak şekilde düzenlenmesinin faydalı olacağı kanaatindeyiz.

Acil Tıp Sistemi temelde, hastane öncesi ve hastane acil sağlık hizmetleri olarak ikiye ayrılmaktadır. Ülkemizde diğer gelişmiş ülkelerdekine benzer şekilde acil tıp sisteminin hastane öncesi döneminde, paramedikler (AABT) ve acil tıp teknisyenleri (ATT) oldukça aktif rol almaktadırlar. Hastane öncesi acil sağlık hizmetlerinin etkin ve doğru uygulanabilirliği sayesinde, travma gibi acil bakım gerektiren durumlarda mortalite ve morbitide oranlarında ciddi düşüşler kaydedilmiştir. Paramedik ve acil tıp teknisyenlerinin bilgi düzeyleri ve mesleki yeterlilikleri, özellikle hastane öncesi dönemde travmalı hastaların yaşamda kalmasıyla yakından ilişkilidir. Ülkemizde travmalı hastalarda, acil hasta bakımı üzerine yapılmış kısıtlı sayıda çalışma bulunmakta iken, özellikle paramedik ve acil tıp teknisyenlerinin kıyaslandığı bir çalışmaya rastlanılmamıştır. Bu çalışmada, Edirne ve ilçelerinde çalışan 112 Acil Sağlık Hizmetleri çalışanlarının travma hakkında bilgi, tutum ve davranış özelliklerinin araştırılması amaçlanmıştır.

Carbon monoxide (CO) poisoning is a clinical condition with serious cardiotoxic effects. This study compares two cases of CO poisoning to evaluate whether Tp-e/QTc ratio and blood lactate levels can serve as earlier indicators of cardiac ischemia than troponin levels. Two male patients, aged 37 and 47, who presented to the emergency department due to CO exposure, were analyzed. Their electrocardiographic (ECG) parameters, troponin levels, and lactate values were compared. Additionally, the clinical course of both patients was assessed. In the first case (37 years old), ST depression in leads V1-V6 was detected on ECG, and troponin levels showed a progressive increase. Coronary angiography revealed no significant narrowing of the epicardial coronary arteries. The patient’s QTc interval was 481 ms at admission, Tp-e duration was 79 ms, and Tp-e/QTc ratio was 0.16. Upon discharge, these values returned to normal. The second case (47 years old) had normal ECG and laboratory findings and was discharged without complications. Furthermore, in the first case, lactate levels were significantly higher at admission and remained elevated for a prolonged period. Minimal QTc prolongation and a significant increase in lactate levels following CO poisoning may serve as early indicators of cardiac ischemia. Despite normal troponin levels, the first case required further cardiac evaluation. These findings suggest that monitoring QTc and lactate levels may help in the early detection of cardiac involvement in CO poisoning. However, further research is required to establish the prognostic value of these markers.

Travma, maruz kalan kişiyi etkileyebildiği gibi topluma dönük birçok sonuçları da içinde barındırmaktadır. Sonuçta akut bir durum olarak yaşanmasına rağmen, etkileri yıllarca sürebilmektedir. Üretken ve genç nüfus üzerindeki etkisi toplumun genelini ekonomik, sosyal, demografik anlamda derinden sarsmasına yol açmaktadır. Yapılan çalışmalarda tüm dünyada 45 yaş altı nüfusta ölüm nedeni arasında ilk sırada yer almakla birlikte, 45 yaş üzerindeki nüfusta ölüm nedenleri arasında halen üçüncü sırada yerini korumaktadır. Travma, hastane öncesi dönemden başlayarak, temel yaşam desteği, hastane içi değerlendirme ile ileri yaşam desteği uygulamalarını içermektedir. Bu sürecin iyi yönetilmesi, multidisipliner ve sistematik yaklaşım, mortalite ve morbidite azalmasına katkı sağlayabilmektedir. Bu kitap ile travma ve ilişkili konulara yer verilerek hızlı etkin yönetim, güncel verilen bilgilerle tanı ve tedaviye yaklaşım ile karar verme sürecinde kolaylık sağlanmaya çalışılmıştır. Kanıta dayalı tıp kuralları önde tutularak bilgiler yenilenmiştir. Emeği geçen meslektaşlarımıza, yazarlarımıza teşekkür ederiz. Okuyucularımıza, genç sağlık meslek üyelerimize, öğrencilerimize fark yaratması dileğiyle…Canan AkmanÖzgür Karcıoğlu

Aim: This study aims to evaluate how the COVID-19 pandemic affected emergency department utilization among patients with chronic diseases, with a particular focus on changes in visit frequency, timing, mode of arrival, and patient behaviors. Methods: This cross-sectional, descriptive, and analytical study included 372 adult patients surveyed face- to-face in the emergency department of a tertiary hospital between December 1, 2022, and February 1, 2023. The 14-item questionnaire assessed sociodemographic characteristics and patterns of emergency department use before and during the pandemic. Comparisons were made using the McNemar and McNemar–Bowker tests. Results: Emergency department visit frequency significantly declined during the pandemic, while the proportion of visits leading to hospital admission increased. Night-time presentations and ambulance arrivals also rose markedly. Most participants reported fear of visiting the emergency department, primarily due to concerns about COVID-19 transmission. Patients with cardiovascular and renal disease demonstrated a significant reduction in emergency department use, whereas no meaningful change was observed among oncology or pulmonary patients. Conclusion: The COVID-19 pandemic led to a dual impact on emergency care utilization-reducing unnecessary visits but delaying urgent care for individuals with chronic diseases. Strengthening public communication and ensuring safe access to emergency services are essential priorities for future health crises. Keywords: COVID-19, emergency services utilization, chronic disease, health-seeking behavior, patients, attitudes