Bu çalışmanın amacı, İsrail’in kurulması ve varlığını sürdürmesi noktasında temel taşlardan biri olan “nüfus/demografi” olgusunun günümüzde aldığı halin, İsrail politikası üzerinde hâlihazırda ve yakın gelecekte yaratığı/yaratabileceği ihtimalleri analiz etmektir. Siyonizm’in ilk dönemlerinden itibaren misyon edindiği Filistin’de kurulacak devletin demografik anlamda çoğunluğu sağlama amacına (Yahudi karakterde bir devlet) ulaşmış olmasına rağmen 2018-2019 yılı İsrail nüfus verileri ışığında bu olgunun değişmeye başladığı ve yakın gelecekte bütün Filistin bölgesi göz önüne alındığında, Filistinli (Arap) nüfusunun Yahudi nüfusunu geçeceği tahmin edilmektedir. İsrail devletinin oluşumu ve varlığını sürdürme noktasında temel taşlarından biri olan devletin demografik anlamda Yahudi çoğunluğunu sağlama ve koruma misyonu tehdit altındadır. Bu minvalde çalışma, devletin ulusal güvenliğiyle bağlantılı nüfus olgusunda yaşanan değişim sonucu İsrail, devletin Yahudi karakterini korumak için hem vatandaşlık temsilinde hem de devletin sınırları noktasında Yahudileştiğini iddia etmektedir. Bu noktada “Yüzyılın Anlaşması” ve “Yahudi Ulus Devleti Yasası” gibi gelişmeler, Arap nüfusundaki artışın yükünü kaldırmakta zorlanan devletin hem fiziksel/sınır hem de vatandaşlık manasında bir homojenleşmeye (Yahudileşme) gittiğinin ve kendisini keskin bir şekilde Filistinlilerden soyutlama isteğinin göstergeleridir. Bu çerçevede çalışma, tarihsel olarak İsrail’in nüfus politikası ve günümüz verileri ışığında İsrail’in nüfus sorununa eğilmeyi amaçlamaktadır.
30 December 2019 in Türkiye Ortadoğu Çalışmaları Dergisi
Bu çalışma Suudi Arabistan-İsrail arasındaki ilişkilerin tarihsel boyutuna değinerek son dönemdeki yakınlaşma belirtilerini anlamlandırmaya çalışmaktadır. İki ülke resmi düzeyde ilişkilere sahip olmamasına rağmen medyaya yansıdığı kadarıyla birçok noktada örtülü bir ittifakın içerisinde oldukları anlaşılmaktadır. Bu minvalde çalışma, iki aktörün son dönemdeki yakınlaşmasını bölgesel düzendeki değişim üzerinden açıklamaktadır. Bu noktada iki ülkenin yakınlaşmasını ABD’nin bölge politikası sonucu artan İran tehdidini dengeleme, Arap ayaklanmaları sonrası değişen güvenlik mefhumu,siyasal İslam’ın bölgede güçlenmesi ve bölge siyasetinde etkin rol oynaması gibi bölgesel düzende üç önemli parametrenin ortaya çıkması sağlamıştır. Söz konusu üç parametre iki ülkeyi yakınlaştırmıştır.
Bu çalışma İsrail’deki arkeoloji çalışmalarını siyasete bulaşmış bir olgu, işgali meşrulaştıran bir yöntem olarak ele almakta ve arkeoloji çalışmalarının Filistin topraklarında Yahudi varlığını daha fazla görünür kılarak normalleştirdiğini, Filistin varlığını ise daha arka plana iterek hükümsüz hale koymaya çalıştığını iddia etmektedir. İsrail, Filistin’de yaptığı arkeolojik kazıların çıktıları hem kitabi olarak “vaat edilmiş topraklar” argümanını hem de toprakla olan bağını ve hak iddialarını güçlendirmek için kullanmaktadır. Böylelikle arkeolojik kazılarda elde edilen maddi “kanıtlar” çerçevesinde bu toprakların sadece Yahudilere ait olduğu tezine destek üretilmektedir. Özellikle İsrail, son dönemde Kudüs ve Batı Şeria üzerindeki hak iddialarını meşrulaştırmak için çeşitli arkeolojik maddi “kanıtları” müzeler, akademik yayınlar, medya üzerinden ve diplomatik bir araç olarak kullanmaktadır. Bu çerçevede çalışma, İsrail’deki arkeolojik çalışmaları, bu çalışmaların ulus inşasıyla olan ilişkisini, müze, medya ve akademik çalışmalarda elde edilen bulguların nasıl yansıtıldığını ve diplomatik bir ikna yöntemi olarak nasıl kullanıldığını göstererek, İsrail’de arkeolojinin işgale meşruiyet üreten bir yöntem olduğu iddiasını kanıtlamayı hedeflemektedir.
Genel olarak dini terörizm denildiğinde ilk akla gelen “İslami” terörizm olmaktadır. İslam ile özdeşleşen bu olgunun tikel olmadığını, başka dini topluklarında dini söylemler üzerinde terörizme başvurduğu ve yine dini söylem üzerinden terör eylemlerini meşrulaştırdığı görülmektedir. Bunun en iyi örneklerinden bir tanesi ise Dini Yahudi Terörizmidir. İslami radikal terör örgütlerinin düşüncesine nispeten benzeyen Dini Yahudi Terörü, özellikle 1977’den itibaren İsrail’de sağın iktidarı ile güç kazanmıştır. Dini Yahudi Terörü, Teritoryal bir hakimiyet yani Eretz Israil üzerinde tam hak iddiasından güç alan, Yahudi olmayanlara karşı, özelliklede Araplara, sert bir tutum takınan, Araplara karşı her türlü şiddet eylemini meşru olarak gören ve Yahudi dini yasası olan Halakha’ya atıfla terör eylemlerini meşrulaştıran, Mesiyanizm ve Yahudi kurtuluşunu hedefleyen bir yapıya sahiptir. Bu çerçevede uzun bir süre Filistinlilere karşı terör eylemlerine gerçekleştirilmiş ve çeşitli örgütler kurulmuştur. Fakat literatürde bu örgütler ve eylemleri hakkında fazla bir bilgi bulunamamaktadır; ya devletin kuruluşunda etkili olan terör örgütlerinin ya da diğer dini terörizm hareketlerinin gölgesinde kalmaktadır. Bu nedenle bu çalışma, İsrail’de Dini terörizmin kökenleri, doktrini, meşruiyet söylemleri, etkinliği, adam devşirme yöntemleri gibi sorunsalları ele almaktadır. Bununla birlikte bu sorunsalları Dini Yahudi Terörizm’in zirve yaptığı el-Halil saldırısı ve Rabin suikastını gerçekleştiren “teröristler” üzerinden değerlendirmeyi hedeflemektedir.
Zionism could not find political support in the international arena until the First World War. All the negotiations that Theodor Herzl and his predecessors had with Germany, Britain and Ottoman Empire at this point were in vain. In this context the aim of this study is to answer the question of why Zionism did not find official political support until World War. Its trying to answer this question through the systemic and domestic factors. The main argument of the study is that the great power policies and the international structure in the context of the Eastern Question were influential on Zionism. In this respect, the most effective reason delaying Zionism’s getting support from a great power until 1917 was that the international balance of power based on the Eastern Question.