AYŞEGÜL KAYA

Prof. Dr. AYŞEGÜL KAYA

orcid

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

8Years (2019-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
1 June 2020 in Gazi University Journal of Science
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
AKAYŞEGÜL KAYA
AYŞEGÜL KAYA
Villages are traditional settlements accommodating the different cultural infrastructures of the society, and those are where traditional culture can best be observed. The authentic settlement patterns that vary depending on culture are an important input. Houses and their immediate surroundings are the places that most reflect the lifestyle, culture and social understanding of the people who use them and are shaped by their spatial behavior. The social structure of the society can be read by examining the morphology of the settlements through their varying spatial behavior. The hierarchical structure of the space emerges as a result of the spatial behavior types that regulate the relationships of people and their environment, with the phenomena of privacy and territoriality reflected in the physical space. Therefore, syntactic and morphological studies were conducted in five rural settlements composed of different cultural communities in Düzce, with the aim of showing how spatial behavior leads to the morphology of the settlements. Privacy and territoriality were examined in terms of spatial behavior, and GIS and space syntax methods were used to examine the morphological and syntactic properties of the settlements. In conclusion, spatial behaviors were seen as effective in the morphology of the settlements, and the physical structure of the space in all settlement contexts was affected by the social context. According to the five samples, the most important expression of territoriality in traditional settlements is the structure of the street layout. This layout in villages leads to the spatial hierarchy that creates a sense of place.

31 January 2020 in Düzce Üniversitesi Bilim ve Teknoloji Dergisi
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
EMEsra Mutlu
Esra Mutlu
AKAYŞEGÜL KAYA
AYŞEGÜL KAYA
Yaşamın izleri, anılar, tarih kentsel mekânlarda birikim oluşturarak, yerin kimliğini, özgünlüğünü ve her şeyden önemlisi aidiyeti oluşturur. Yere ve topluluğa bağlı gelişen aidiyetin sürekliliği ve güçlenmesi, yerin kimliğini güçlendirerek sürekliliğini sağlamaktadır. Küresel kültürün egemen olduğu dünyamızda yerel yaşam kültürü ve kimliklerin özgünlüğü mekânların dönüşümü ile birlikte kaybedilmektedir. Dolayısıyla bireysel bellek çerçevelerinden yola çıkarak kolektif bellekte yer etmiş mekânların tespit edilmesi sağlıklı ve imgelenebilir kentsel çevreler oluşturma noktasında önem taşımaktadır. Bu araştırmada, deprem afeti ile ciddi bir kentsel yıkım yaşayan ve deprem sonrası yeni yaşam alanlarının oluşmasıyla yer değiştirmek zorunda kalan Düzcelilerin bellek mekânlarının tespiti amacına yönelik bir metot önerisi sunulmuştur. Araştırma yöntem olarak sözlü mülakat ve zihinsel harita kullanımını içeren iki aşamadan meydana gelmektedir. Hatırlanma sayısı ve hatırlanma sırasının önemli kriterler olduğu anket verileri ışığında belirlenen kentsel mekânlar, geliştirilen puantaj tekniği sayesinde elde edilen frekansların yıllar bazında (afet öncesi ve sonrası) kıyaslanmasıyla hatırlanma ve unutulma döngüleri başlıkları altında gruplandırılmıştır. Hatırlama döngüsü içerisinde yer alan bellek mekânları potansiyel kimlik mekânları olarak nitelendirilirken, unutulma döngüsü içerisinde yer alan mekânlar ise tehdit altında olan ve kente geri kazandırılmayı bekleyen bellek mekânlar olarak nitelendirilmiştir. Yapılan bu araştırma sonucunda kimlik kazanımı için sürekliliği önemli olan bellek mekânlarının belirlenmesi için metodolojik bir öneri hazırlanmış olup, farklı kentlere uygulanabilir olması yönünden geliştirilmeye açıktır. Toplumun belleğinde sürekliliği olan mekânların korunması veya geliştirilmesi için öngörülen bu çalışmanın; kent kimliğinin sürekliliğini sağlamak konusunda referans kaynak oluşturması öngörülmüştür. Anahtar Kelimeler: Kolektif Bellek, Bellek Mekânları, Hatırlama ve Unutulma Döngüsü

31 December 2019 in İDEALKENT
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
AKAYŞEGÜL KAYA
AYŞEGÜL KAYA
Yaşam alanlarımız olan kentler; insanoğlunun en büyük eseri olarak görülmektedir hatta ‘neolitik devrim’ den sonra gerçekleştirdiği ikinci devrim olarak kabul edilmektedir. Kentler sürekli devinim halinde değişmektedir ve bu değişimin bir yöntem olarak kentsel morfoloji kavramı ile kentsel mekân üzerinden okunması yaklaşık son yüzyıla dayanmaktadır. Birçok disiplinin etkileşimleri sonucu yeni bir çalışma alanı olarak ortaya çıkan kent morfolojisi, bir kent ya da kent parçasının biçimsel olarak geçirmiş olduğu değişimleri, sahip olduğu mevcut dokuyu analiz ederek çözümlemeyi hedeflemektedir. Özellikle ekonomik, sosyal şartlara veya afetlere bağlı olarak meydana gelen bu değişimler bu yöntemle analiz edilmektedir. Ülkemizin büyük bölümü birbirine göre farklı deprem riskleri altındadır. Düzce de ülkemizin Kuzeyini kat eden Kuzey Anadolu Fay hattı ile kendi adı ile anılan ve belli aralıklarla şiddetli depremler üretebilen iki fay zonunun etki alanı altındadır. Bu çalışmada, eski bir göl yatağı olan Düzce ovasının üzerinde konumlanan Düzce kentinin mekânsal gelişimi, gerek ekonomik gerekse planlama kararları ile afet sonrası değişen kent makro formu üzerinden incelenmiştir. Düzce’nin ilk imar planı ve yapılan uygulamalardan başlayarak, kentsel gelişiminin genel bir değerlendirmesi yapılmıştır. 17 Ağustos-12 Kasım 1999 depremlerinden sonra yapılan imar planları ele alınarak, kent makro formunun değişimi irdelenmiştir.

31 July 2021 in Düzce Üniversitesi Bilim ve Teknoloji Dergisi
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
ZMZeynep Mihçi
Zeynep Mihçi
AKAYŞEGÜL KAYA
AYŞEGÜL KAYA
Yürümek bireylerin günlük hayatlarında sıklıkla yaptıkları kolay ve kullanışlı bir ulaşım çeşididir. Aynı zamanda sağlıklı bir aktivite olan yürüme, bireyler arasındaki etkileşimi arttırmakla kalmayıp, kent kullanıcılarının ekonomik olarak kalkınmasını, sosyalleşmesini sağlarken, kent ile kentli arasında bağ oluşmasına da yardımcı olmaktadır. Dolayısıyla yürünebilirlik mekânda yaşam kalitesi ve yaşanabilirlik ile bağdaştırılan fiziki bir ölçüt olarak kabul edilmektedir. Yürünebilirlik kavramı, fiziki mekânlarda ölçülebilir bir kavramdır. Toplumsal mekânı yürünebilirlik açısından değerlendirmek için niteliksel ve niceliksel olmak üzere kentsel tasarım ölçütleri bulunmaktadır. Bu araştırma yürünebilirlik olgusunu nitel ve nicel veriler üzerinden ölçmeyi hedeflemektedir. Düzce ili Spor Sokak ve Gaziantep Caddesi çalışma alanı olarak seçilmiştir. Çalışmada nitel verileri elde etmek ve mekânsal algının ölçülmesi için anket yöntemi, nicel verileri elde etmek için ise, kaynak tarama, gözlem, fotoğraflama, GIS gibi yöntemler kullanılmıştır. Ankette katılımcıların sosyo-demografik yapı analizi yapıldıktan sonra mekâna yönelik algılarını ölçmek adına canlılık, çeşitlilik, kimlik, anlaşılabilirlik, güvenlik, konfor ve bağlantılılık ile ilgili sorular sorulmuştur. Mekansal analizler için ArcGIS (10.7) programı kullanılmıştır. Toplanan veriler sokak ölçeğinde yürünebilirlik ile ilişkilendirilmiştir. Kentsel mekân olan sokakların her yaş, cinsiyet ve sosyo-kültürel gruptan insanlara hitap edecek şekilde tasarlanmasının yürünebilirliği artıran önemli bir etmen olduğu, çeşitlilik ve ulaşılabilir olma özellikleri ile de desteklenmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Tasarım kararları alınmadan önce bu gibi sosyal analizlerin yapılmasının önemli olduğu görülmektedir. Bu çalışmanın bölgede yapılması planlanan kentsel tasarım projelerine bir altlık olabileceği düşünülmektedir. Walking is an easy and convenient form of transportation that individuals often do in their daily lives. At the same time, walking is a healthy activity, that does not only increase the interaction between individuals but also helps urban users to develop and socialize economically and to create a connection between the urban realm. The concept of walkability is a measurable concept in physical spaces and can be evaluated by urban design criteria which are both qualitative and quantitative, to measure social space in terms of walkability. The perceptibility of the urban space is an important phenomenon that establishes the communication between the citizen and the city gives clues about the architectural space and enables the use of these experiences when designing new spaces. While perception is the experience created by the stimuli coming from the environment and received directly, perceptibility is the effect of the properties of the surrounding objects and various stimuli on the perception. This research aims to measure the walkability phenomenon over qualitative and quantitative data. Düzce province Spor Sokak and Gaziantep Street were selected as the study area. In the study, the survey method was used to obtain qualitative data, and methods such as literature research, observation, photographing, and GIS were used to obtain quantitative data. ArcGIS (10.7) software was used for spatial analysis. In the survey, after analyzing the socio-demographic structure of the participants, questions were asked about vitality, diversity, identity, intelligibility, security, and comfort in order to measure their perception of the place. It has been concluded that the design of urban streets to appeal for people of all ages, genders and socio-cultural groups is an important factor that increases walkability and should be supported with diversity and accessibility features. It seems important to conduct such social analysis before making design decisions. It is thought that this study can be a basis for the urban design projects planned to be made in the region.

30 April 2020 in Düzce Üniversitesi Bilim ve Teknoloji Dergisi
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
MKMerve Kaplan
Merve Kaplan
AKAYŞEGÜL KAYA
AYŞEGÜL KAYA
Günümüzde özellikle gelişmiş ülkelerde hayat koşullarının iyileşmesiyle yaşam süreleri uzamıştır. Bunun sonucu olarak da artan yaşlı nüfus nedeniyle yaşlılık ve yaşlı kurumları üzerinde çalışılması gereken bir olgu haline gelmiştir. Yaşlılık kurumları olarak adlandırdığımız yaşlı bakım evleri, huzurevleri gibi kurumların tasarlanması, gelişen olanaklar ve gereksinimler nedeniyle üzerinde araştırılması ve geliştirilmesi gereken önemli bir konu olduğu düşünülmektedir. Bu kurumların tasarımı ve yaşlı birey davranışlarının mekânın mimarisi ile ilişkisinin araştırılması bu çalışmanın amacıdır. Araştırmada, mekânsal davranış kavramı literatürde incelenerek huzurevlerinin tasarımı ile ilişkisi irdelenecektir. Bu amaçla, Bolu İli, Merkez İlçesi’nde bulunan Bolu İzzet Baysal Vakıf Huzurevi ve Düzce İli, Kalıcı Konutlar Mevkii’nde bulunan Neriman Çilingir Huzurevleri örnek çalışma alanı olarak seçilmiştir. Bu çalışmanın kavramsal çerçevesini mekân ve mekânsal davranış oluşturmaktadır. Araştırma; fotoğraflama, gözlem, mülakat ve anket yöntemlerinin kullanıldığı dört aşamada gerçekleşmiştir. Bu araştırma ile elde edilen verilerin değerlendirilmesi sonucunda, yaşlı kullanıcı davranış tepkileri, mekânı kullanımları, mekânın dönüşümü ve alan çalışması olarak seçilen mekânlar üzerinde nasıl etki ettiğine ulaşılmıştır. Sonuç olarak, gelecekteki huzurevlerinin projelendirilmesinde bu yaş gurubundaki insanların duyuşsal ve davranışsal gereksinimleri dikkate alınarak mimari tasarım sürecinde göz önünde tutulması gereken somut ölçütlerin elde edilmesi hedeflenmektedir.

29 November 2025 in Land
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
AKAYŞEGÜL KAYA
AYŞEGÜL KAYA
Fuat Emre KayaFuat Emre Kaya
Fuat Emre Kaya
Rapid urbanization poses a significant challenge to striking a balance between urban development and heritage conservation, particularly in historic urban environments. In this regard, UNESCO’s Historic Urban Landscape (HUL) approach reconceptualizes heritage as a multifaceted system of interwoven cultural and natural values, advocating for integrated and participatory governance. Nonetheless, the implementation of the HUL approach in Türkiye is constrained by factors such as institutional fragmentation, overlapping mandates, and inadequate coordination among key stakeholders. This article aims to develop a conceptual system dynamics (SD) framework, informed by existing scientific literature, to elucidate the relationships between stakeholder objectives and the interdependencies that complicate the HUL implementation process in Türkiye. This article compiles and organizes key stakeholders and their corresponding objectives, as delineated in the scientific literature. The proposed conceptual SD model elucidates plausible pathways through which stakeholder objectives may interact with the HUL implementation process. Furthermore, this article presents critical considerations for stakeholder engagement and outlines a conceptual framework designed to enhance it during the HUL implementation process. Ultimately, this article presents a replicable conceptual framework designed to promote adaptive, inclusive, and sustainable implementation of the HUL approach in Türkiye by integrating systems thinking into heritage governance practices.