The increasing incidence of breast cancers (BCs) in the world population and their complexity and high metastatic ability are serious concerns for healthcare systems. Despite the significant progress in medicine made in recent decades, the efficient treatment of invasive cancers still remains challenging. Chemotherapy, a fundamental systemic treatment method, is burdened with severe adverse effects, with efficacy limited by resistance development and risk of disease recurrence. Also, current diagnostic methods have certain drawbacks, attracting attention to the idea of developing novel, more sensitive detection and therapeutic modalities. It seems the solution for these issues can be provided by nanotechnology. Particularly, quantum dots (QDs) have been extensively evaluated as potential targeted drug delivery vehicles and, simultaneously, sensing and bioimaging probes. These fluorescent nanoparticles offer unlimited possibilities of surface modifications, allowing for the attachment of biomolecules, such as antibodies or proteins, and drug molecules, among others. In this work, we discuss the potential applicability of QDs in breast cancer diagnostics and treatment in light of the current knowledge. We begin with introducing the molecular and histopathological features of BCs, standard therapeutic regimens, and current diagnostic methods. Further, the features of QDs, along with their uptake, biodistribution patterns, and cytotoxicity, are described. Based on the reports published in recent years, we present the progress in research on possible QD use in improving BC diagnostics and treatment efficacy as chemotherapeutic delivery vehicles and photosensitizing agents, along with the stages of their development. We also address limitations and open questions regarding this topic.

Mulberry species (Morus spp.) provide phytochemically distinct plant materials in which leaves are typically characterized by high levels of iminosugars (notably 1-deoxynojirimycin), flavonols/flavones, and polysaccharides, whereas fruits—especially Morus nigra—contain substantial amounts of anthocyanins alongside other phenolic compounds and polysaccharides. Importantly, the composition and biological properties of mulberry-derived products depend not only on species and plant part (leaf vs. fruit), but also on preparation and processing variables, including drying, maceration, fermentation, and extraction, or fractionation strategy (e.g., aqueous vs. hydroalcoholic extracts or enriched fractions). Such technological factors may substantially influence the chemical composition, bioavailability, and functionality of mulberry-derived preparations and thereby modify their interactions with gut microbiota and host metabolic processes. Available preclinical studies indicate that mulberry leaf- and fruit-derived preparations can affect gut microbial composition or activity in experimental models of metabolic dysfunction. Reported findings frequently include enrichment of microbial taxa commonly regarded as beneficial, such as Bifidobacterium, Lactobacillus, and Akkermansia, normalization of dysbiosis-associated microbial patterns, and increased production of short-chain fatty acids, particularly acetate, propionate, and butyrate. These microbial changes are sometimes observed alongside improvements in metabolic parameters such as glucose regulation, lipid profile, adiposity, or inflammatory markers. However, reported responses differ across plant parts, species, and preparation approaches, indicating that phytochemical composition and processing strategy are likely to influence biological outcomes. Interpretation of the current evidence is limited by the predominance of non-human studies and by incomplete or inconsistent reporting of extract composition, processing conditions, and standardization procedures. These factors reduce comparability between studies and complicate mechanistic interpretation of microbiome-related effects. Overall, existing preclinical data support the possibility that mulberry-derived preparations may influence metabolic health through microbiota-associated pathways shaped by both botanical origin and preparative technology. Well-designed human intervention studies using chemically characterized and standardized preparations, together with comprehensive gut microbiome analyses, are needed to determine the translational relevance of these observations and to identify which mulberry-derived preparations offer the greatest potential for supporting gut and metabolic health.

Nifuroxazide (NFX) is an antibacterial drug used in the treatment of acute diarrhoea. The increasing incidence and mortality rates associated with malignancies underscore the urgent need to identify new indications for existing drugs. This approach, known as drug repurposing, takes advantage of the well-established efficacy, accessible safety profiles, and comprehensive clinical data. These drugs have well-established efficacy, accessible safety profiles, and comprehensive clinical data. This review explores the potential role of nifuroxazide in cancer therapy. The adjunctive application of nifuroxazide during cancer therapy, including breast, lung, liver, prostate, colon, and hematological cancers, is facilitated primarily through the inhibition of STAT3 and JAK kinases, consequently impairing cancer cell proliferation. Furthermore, NFX has been observed to suppress other signalling pathways, including PD-1/PD-L1, and to inhibit kinases such as JAK, Src, and Abl. This results in decreased expression of key oncogenic proteins such as Bcl-2 and ALDH1. Nifuroxazide has been demonstrated to exert anti-proliferative effects on malignant cells, whilst concomitantly inducing apoptosis. These observations suggest a promising therapeutic potential across a range of cancerous conditions.

Nifuroxazide is a nitrofuran derivative with proven efficacy in the treatment of both acute and chronic bacterial diarrhea. The aim of this study is to assess the safety profile of nifuroxazide and to evaluate the occurrence of adverse drug reactions (ADRs). A retrospective descriptive analysis of ADR reports related to nifuroxazide use was conducted. Data sources included databases: the European EudraVigilance (2001–May 2025) and the global VigiAccess (1980–May 2025). The analysis focused on patient demographics, symptomatology, and the frequency of adverse events. The VigiAccess database documented 846 cases of ADRs up to 2025, approximately 60% of which were reported in the last decade. The highest incidence of ADRs was observed in individuals aged 18 to 64 years with predominant reactions concerning skin and subcutaneous tissue (rash, pruritus, urticaria, angioedema). Most frequent systemic symptoms were facial edema, shivers, and malaise. The EudraVigilance database (2001–2025) reported 439 cases of ADRs, predominantly in individuals aged 18 to 64 years. The most frequently observed adverse effects included dermatological reactions, facial edema, malaise and gastrointestinal disturbances. The analysis of ADR reports from VigiAccess and EudraVigilance supports a favorable safety profile of nifuroxazide, reinforcing its efficacy in bacterial infections of the gastrointestinal tract. Nifuroxazide is recommended as a first-line treatment for mild cases of infectious diarrhea, serving as an alternative to systemic antibiotics reserved for more severe infections. Enhancing awareness among healthcare professionals and patients regarding ADR monitoring is crucial for optimizing pharmacovigilance and ensuring the safe use of nifuroxazide in clinical practice.

Skuteczne leczenie chorób nowotworowych nadal pozostaje ogromnym wyzwaniem dla współczesnej medycyny, szczególnie w obliczu wciąż wzrastającej zapadalności. U kobiet, najczęściej występującym i najbardziej śmiertelnym nowotworem złośliwym jest rak piersi (ang. breast cancer, BC). Nowotwory piersi są zróżnicowane pod względem przebiegu i odpowiedzi na leczenie, a ich heterogenność sprzyja rozwojowi lekooporności i tworzeniu przerzutów. Co więcej, niska specyficzność leków stosowanych w aktualnych schematach terapeutycznych powoduje działania niepożądane, znacząco obniżając jakość życia pacjentek. Dlatego, by efektywnie leczyć BC, należy opracować nowe strategie terapeutyczne o korzystniejszym profilu bezpieczeństwa i wyższej selektywności. Podczas nowotworzenia, w szybko dzielących się nieprawidłowych komórkach modyfikacji ulegają ścieżki przekazu sygnału, regulujące przebieg cyklu komórkowego, wzrost i proliferację. Komórki nowotworowe syntetyzują określone czynniki molekularne – m.in. receptory, białka sygnałowe, czynniki transkrypcyjne – zaangażowane w progresję guza, podczas gdy w komórkach prawidłowych występują one mniej licznie lub nie są aktywne. Dlatego, czynniki te mogłyby służyć jako biologiczne punkty uchwytu dla nowoczesnych terapii różnych postaci BC. Takie terapie celowane, hamujące wzrost nowotworu poprzez zaburzanie funkcji specyficznych biocząsteczek odpowiedzialnych za jego progresję, są podstawą nowoczesnych strategii leczenia. Wśród korzyści, które niesie ich stosowanie, można wymienić wzrost skuteczności terapii z jednoczesnym zmniejszeniem jej inwazyjności. Podkreśla to pilną potrzebę poszukiwania nowych punktów uchwytu działania leków, realizowaną w ramach licznych badań. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie i usystematyzowanie aktualnego stanu wiedzy na temat czynników molekularnych jako punktów uchwytu nowoczesnych terapii BC. Aby dokonać analizy tego zagadnienia, dokonano przeglądu artykułów naukowych z baz danych Medline oraz Google Scholar obejmujących lata 2013-2024. Kwerendę bibliograficzną przeprowadzono w okresie listopad 2023 – luty 2024, za pomocą następujących słów kluczowych: „nowotwór piersi” (ang. breast cancer), „cele molekularne” (ang. molecular targets), „leczenie nowotworów piersi” (ang. breast cancer treatment), „terapie celowane” (ang. targeted therapies), „inhibitory sygnalizacji” (ang. signaling inhibitors), „fibroblasty związane z nowotworami” (ang. cancer associated fibroblasts), „niekodujące RNA” (ang. non-coding RNA). Opisana metodyka pozwoliła na odnalezienie aktualnych, wiarygodnych informacji w postaci ponad 300 artykułów oryginalnych oraz przeglądowych, spośród których do przygotowania pracy wybrano 60. Przytoczone w pracy wyniki badań przedklinicznych i klinicznych wskazują, że hamowanie białek i ścieżek sygnalizacyjnych stymulujących wzrost komórek nowotworowych jest słuszną strategią, otwierającą perspektywy doskonalenia terapii przeciwnowotworowych – w tym leczenia agresywnych postaci BC. Na ich podstawie przewiduje się, że wprowadzenie do użytku klinicznego nowych leków, ukierunkowanych na konkretne biocząsteczki, zwiększy skuteczność i selektywność leczenia BC. Publikacja poszerza obecną wiedzę na temat stanu postępów w opracowywaniu nowoczesnych terapii celowanych pod kątem zastosowania w nowotworach piersi i stanowi zestawienie aktualnej literatury przedmiotu w języku polskim.

Przedmiot badań: Stosowanie suplementów diety w ciąży może być zasadne, szczególnie w przypadku kobiet, które mają trudności z zapewnieniem pokrycia zapotrzebowania na niezbędne składniki odżywcze poprzez dietę lub dla tych, u których występują specjalne potrzeby żywieniowe, wynikające m.in. z chorób przewlekłych. Indywidualne potrzeby żywieniowe mogą się różnić, dlatego zalecenia dotyczące suplementacji powinny być dobierane indywidualnie dla każdej kobiety w ciąży w zależności od jej sposobu żywienia i stanu zdrowia. Cel badań: Celem pracy była analiza pokrycia zapotrzebowania na witaminy i składniki mineralne z całodzienną racją pokarmową (CaRP), bez i z uwzględnieniem suplementacji witaminowo – mineralnej, oraz ocena zasadności ich stosowania przez kobiety ciężarne w poszczególnych trymestrach ciąży. Materiały i metody: W badaniach wzięło udział 46 kobiet w I trymestrze ciąży, 33 kobiety w II trymestrze ciąży i 30 kobiet III trymestrze ciąży, wśród których w każdym z trymestrów ciąży przeprowadzono wywiad żywieniowy 24-godzinny obejmujący 7 kolejnych dni. Oceniono spożycie witamin i składników mineralnych przez badane kobiety ciężarne w kolejnych trymestrach ciąży bez i z uwzględnieniem suplementacji. Skład całodziennych racji pokarmowych badanych kobiet obliczono posługując się programem komputerowym Dieta 6, a uzyskane wyniki porównano z obowiązującymi normami dla poszczególnych trymestrów ciąży. Wyniki zostały opracowane w programie Microsoft Office Excel 2019 oraz poddane analizie statystycznej testem U Manna-Whitneya w programie Statistica v.13.3 firmy StatSoft Polska. Wyniki: Niezależnie od trymestru ciąży, dieta badanych kobiet ciężarnych bez uwzględnienia suplementacji, nie pokrywała ich zapotrzebowania na witaminę D, foliany oraz żelazo i jod. W odniesieniu do pozostałych witamin i składników mineralnych ich podaż z samą tylko dietą była wystarczająca do pokrycia zapotrzebowania. Zastosowanie suplementacji, w każdym z trymestrów ciąży, z jednej strony pozwoliło na pokrycie zapotrzebowania na foliany i żelazo, natomiast z drugiej strony spowodowało istotnie statystycznie nadmierne spożycie witaminy C, witamin z grupy B, cynku i miedzi w I trymestrze; witamin A, E i C, z grupy B oraz cynku i miedzi w II trymestrze, a także witamin z grupy B, cynku oraz miedzi w III trymestrze ciąży. Wnioski: Na podstawie analizy uzyskanych wyników można stwierdzić, że występuje zasadność stosowania jedynie suplementów diety zawierających witaminę D, foliany, żelazo oraz jod u kobiet ciężarnych w kolejnych trymestrach ciąży zgodnie z aktualnymi wytycznymi Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników. Konieczna wydaje się edukacja żywieniowa ciężarnych na każdym etapie ciąży, obejmująca również indywidualny dobór witaminowo-mineralnych suplementów diety w zależności od potrzeb ciężarnej.