The aim of the project was to assess the size and species range of alien plant diaspores and phyto-remains transported into the Polish Antarctic Station during three Antarctic expeditions. Our study clearly demonstrates that many diaspores can be quite easily unintentionally transported in good conditions to the Antarctic. In the analyzed material there were present diaspores of invasive species. All identified species belong to 20 families. The most abundant were Asteraceae and Poaceae species. The most interesting finding was the presence of caryopses of Poa annua, the first alien angiosperm species which already established a stable breeding population in the Antarctic. Base on our results, we can predict that risk of establishment of anther alien plant species in the vicinity of “Arctowski” Station is very high.

During three austral summer seasons cargo, expeditioner clothes and equipment of the Polish Antarctic Expedition were examined for the presence of alien propagules. De− tailed inspections were undertaken at the station buildings, searching for any invertebrates. During each austral summer fresh fruits and vegetables were also inspected. A total of 359 invertebrates and their remains were found in cargo transported to Arctowski Station, or caught in the station’s facilities. The majority of samples were classified as cultivation pests (26%), food pests (43%), wood−destroying pests (4%), domestic insects and arachnids (15%). Through supply of the research station a wide range of alien organisms can be acci− dentally transported and ultimately introduced to the Antarctic. This study has clearly dem− onstrated that almost all cargo items can be a potential vector for alien organisms. Species from a broad range of biological groups can be transported to the Antarctic and remain in a viable state.

During three austral summer seasons, dust and soil from clothes, boots and equipment of members of scientific expeditions and tourists visiting the Polish Antarctic Station Henryk Arctowski were collected and analysed for the presence of fungal propagules. Of a total of 60 samples, 554 colonies of fungi belonging to 19 genera were identified. Colonies of the genus Cladosporium, Penicillium and non−sporulating fungus (Mycelia sterilia) dominated in the examined samples. The microbiological assessment of air for the presence of fungi was also conducted at two points in the station building and two others outside the station. A total of 175 fungal colonies belonging to six genera were isolated. Colonies of the genus Penicillium were the commonest in the air samples. The potential epidemiological consequences for indigenous species as a result of unintentional transport of fungal propagules to the Antarctic biome are discussed in the light of rapid climate change in some parts of the Antarctic and adaptation of fungi to extreme conditions.

Fungal entomopathogens are widespread in nature and contribute to the natural regulation of insects. They can be exploited for pest management as biological control agents of pests in attempts to improve the sustainability of crop protection. Four types of biological control are recognized: classical, inoculation, inundation, and conservation biological control. Classical biological control is the intentional introduction and permanent establishment of an exotic biological agent for long-term pest management. Inoculation biological control is the intentional release of a living organism as a biological control agent with the expectation that it will multiply and control the pest for an extended period, but not permanently. Inundation biological control is the release of large numbers of mass-produced biological control agents to reduce a pest population without necessarily achieving continuing impact or establishment. Conservation biological control is a modification of the environment or existing practices to protect and enhance specific natural enemies or other organisms to reduce the effect of pests. The traditional and the most popular approach in biological control with entomopathogenic fungi has been to apply the fungal material to the cropping system (as biopesticide), using an inundation biological control strategy. The term biopesticide is used for microbial biological pest control agents that are applied in a similar manner to chemical pesticides. The use of biopesticides can substitute for some (but not all) chemicals and provide environmentally safe and sustainable control of pests but EU legislation and prohibitive registration costs are discouraging the development and commercialization of many promising new products.

Pasożytnictwo to jedna z form antagonistycznego oddziaływania dwóch organizmów należących do różnych gatunków, z których jeden (pasożyt) żyje stale lub czasowo kosztem drugiego (żywiciela), będącego dla niego środowiskiem życia i źródłem pokarmu. Zrozumienie złożonych interakcji jakie zachodzą w układzie pasożyt-żywiciel to jeden z podstawowych problemów we współczesnej ekologii. Interakcje te dotyczą nie tylko poziomu osobniczego czy gatunkowego. Mają one również wpływ (bezpośredni bądź pośredni) na całe ekosystemy. Jednym z częściej obserwowanych w przyrodzie przejawów pasożytnictwa na owadach są epizoocje (masowe pojawienie się choroby w populacji określonego gatunku, w określonym czasie i na określonym terenie) wywoływane przez grzyby owadobójcze. W naturalnych środowiskach epizoocje grzybowe są najczęściej związane ze zjawiskiem gradacji, czyli masowym pojawieniem się owada-żywiciela. Grzyby owadobójcze, bytując w glebie czy na powierzchni roślin, są stale obecne w środowisku życia owadów, ale przy normalnym zagęszczeniu populacji owadów ich infekcje pojawiają się sporadycznie. Dopiero podczas gradacji grzyby masowo infekują owady, przyczyniając się do redukcji ich liczebności, a przy tym same zwiększają swoją liczebność i rozprzestrzeniają się w środowisku. Przedstawiony artykuł opisuje szczegółowo interakcje jakie zachodzą w układzie grzyb owadobójczy-owad. W artykule omawiane są przystosowania grzybów owadobójczych do skutecznego infekowania żywiciela oraz mechanizmy odporności owadów na infekcje grzybowe. W pracy poruszone jest również zagadnienie współoddziaływania układu pasożyt-żywiciel z innymi elementami biocenozy (roślina żywicielska, inne patogeny, przedstawiciele wyższych poziomów troficznych), w której układ pasożyt-żywiciel funkcjonuje.