Initiated in October 2017 by a group of Muslim women in Turkey, the activism of Women in Mosques aims to increase public awareness regarding the gendered organization of the religious space. Turkey’s patriarchal religious and cultural dynamics exhibit a gender-segregated organization of the mosque area, which treats men as the primary religious audience while isolating women in limited spaces. Using online tools such as their website and social media pages, Women in Mosques encourages women to participate in their digital campaign to reveal experiences of marginalization in mosques through testimonials. In addition to exposing the gendered and spatial ideology of the mosque that subordinates women, Women in Mosques also endeavors to employ potential means of resistance by fostering digital solidarity. This paper aims to analyze the bodily and digital strategies of women resisting the spatial organization of the religious space as a field of power. In this regard, the mapping of religious spaces through the representation of ideological spatiality and cartography constitutes the major strategies applied by activists to tackle the patriarchal making of the religious space.
15 December 2015 in Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi
Günümüzde reklam olgusu, yalnızca bir ürün veya hizmet tanıtımının ötesinde,kitlelere ulaştırdığı anlamlarla kültürel ve ideolojik anlamları da yeniden üreten bir işlevgörebilmektedir. Özellikle, reklamlarda kadın imgesinin yer alış biçimleri, reklamıntoplumsal cinsiyet rollerini bir söylem olarak inşa etmesini beraberinde getirmektedir.Bu çalışmada Türkiye’de 2013-2015 senelerinde yayınlanmış olan temizlik ürünlerireklamları arasından ölçüt örnekleme yöntemiyle belirlenmiş olan üç ayrı reklam,Pierre Bourdieu’nun “simgesel şiddet” kavramına atıfla feminist eleştirel söylem analiziyöntemiyle çözümlenmektedir. Eleştirel açıdan incelendiğinde reklamda, kadınayüklenen toplumsal cinsiyet rollerinin yeniden üretildiği görülmektedir. Buna rağmenreklam söylemi kadınları hallerinden memnun ve mutlu bir biçimde betimleyerek,kadınlara yönelik ötekileştirici söylemleri görünmez hale getirmekte ve toplumsalcinsiyetin neden olduğu iktidar hiyerarşisini normalleştirmektedir. Reklam aracılığıylatanıtılan ürünler, kadınları içinde bulundukları iktidar ilişkilerinden kurtarıyor ve onlarıgüçlendiriyor gibi bir imaj çizmektedir; ancak bu doğrultuda inşa edilen söylem,gerçek olumsuzlukları görünmez kılmakta, bu görünmezlik ise simgesel şiddet ilesağlanmaktadır. Sonuç olarak bu çalışma, kadının maruz kaldığı iktidar ilişkilerinin farkedilemez hale getirmesi bakımından reklamın, Pierre Bourdieu’nun kavramsallaştırdığısimgesel şiddetin bir aracı olarak işlev gördüğünü ortaya koymaktadır.
9 January 2014 in European Journal of Cultural Studies
This article engages in a critical discussion of the ways in which public visibility of the Islamic lifestyle is governed through the practices within visual culture in Turkey. It is possible to observe that in a society with a predominantly Muslim population, the media is dominated by the secularized imagery of everyday life, which is systematically abstracted from Islamic signifiers. Following a Foucauldian theoretical framework, this article shows that visual culture provides the necessary ground for the Kemalist modernization project to legitimize particular drives, which are inherently reproduced by a state of anxiety and fear against the Islamic lifestyle. Recent controversies the Turkish context show that Islamophobia should not solely be regarded as a phenomenon, which originated and still operates mainly in the West. Rather, the case of Turkey encourages one to critically negotiate the boundaries of visual culture, which is invested with particular strategies of power that reproduce the images of Islamic lifestyle as undesirable signifiers of culture.
Tr en Representation of women in advertisements has been a crucial point of debate in critical studies on advertising and gender. Advertising has critically been evaluated as an ideological apparatus that reproduces gender roles and promotes sexism. In addition to overt forms of sexist representations, advertisements also construct implicit meanings of gender inequality, which is difficult to recognize. The aim of this article is to show that advertisements generate “symbolic violence” that normalizes and legitimizes gendered relations of power so that gender inequalities would be misrecognized. Based on Pierre Bourdieu’s notion of “symbolic violence”, this article analyzes the image of “women chewing gum” in an advertisement campaign by Falım, Turkey’s leading chewing gum brand with feminist critical analysis. Falım advertisements portray women who are pressured by patriarchy but do not resist it and are content with it. Eventually, the patriarchal narrative brings forth the normalization of gender inequalities and its communication to the wider public via advertising as a rhetorical device. Kadın imgesinin reklamlarda temsil biçimleri, reklamlar üzerine eleştirel yaklaşımlar kapsamında önemli bir araştırma konusu olagelmiştir. Reklam, toplumsal cinsiyet rolleri ve erkek egemenliğini yeniden üreten bir aygıt olarak eleştirel açıdan sorgulanmıştır. Bu makale, reklamın toplumsal cinsiyetlendirilmiş iktidar ilişkilerini normalleştirmek ve meşrulaştırmak amacıyla kadın üzerinde, Pierre Bourdieu’ya atıfla “simgesel şiddet” uyguladığını ileri sürmektedir. Bu doğrultuda, Türkiye’nin önde gelen sakız markalarından biri olan Falım’ın reklam kampanyasında “sakız çiğneyen kadın” imajı, feminist eleştirel bir analiz ile tartışılacaktır. Reklamlar erkek egemen baskılara direnç gösteremeyen ve göstermek istemeyen kadın temsilinde bulunmaktadırlar. Kadının baskılardan sıyrılmasını tüketime indirgeyen reklam söylemi, güçlenme illüzyonu yaratmakta ve kadını mağdur eden gerçek koşulları normalleştirmiş olmaktadır. Bu bağlamda etkin olan simgesel şiddet, kadının erkek egemen toplumda karşılaştığı mağduriyet koşullarını görünmez kılmaktadır. Sonuç olarak bu makale, simgesel şiddet ve reklam ilişkisini kavramsallaştırmanın yanında, toplumsal cinsiyetlendirilmiş iktidar ilişkilerini görünür hale getirerek popüler kültürde muhtemel direnç alanlarını mümkün kılabilecek bir feminist eleştirel yaklaşımı ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Hegemonik erkeklik, toplumsal cinsiyet çalışmalarında sıklıkla başvurulan bir kavramdır. Erkekliğin homojen ve yekpare bir kategori olmadığını öne süren hegemonik erkeklik olgusu; mümkün olan çeşitli erkeklikler arasından belirli bir erkeklik formasyonunun idealize edilerek hegemonik hale getirildiği kültürel anlamlandırma mekanizmalarına dikkat çekmektedir. Hegemonik erkeklik çalışmaları, toplumsal kurumlar ve gündelik hayat pratikleri tarafından egemen hale getirilen bir erkeklik anlayışı ile, ötekileştirilen ve dışlanan erkeklikler arasında süregiden çatışma halini incelemektedir. Axe markasının Türkiye’de yayınlanan “Erkekler de Ağlar” reklamını inceleyen bu çalışma, hegemonik erkekliğe karşı eleştirel bir tutum geliştiren reklam anlatısının, izleyiciler tarafından karşılanma biçimlerini çözümlemektedir. Ağlama eylemini kadınsılıkla özdeşleştiren hegemonik erkeklik anlatısına karşı Axe reklamı, erkeklerin de özgürce ağlayabileceğini belirttiği bir dil inşa etmiş ve erkekleri kalıpları yıkma noktasında cesaretlendirmiştir. Ayrıca, hegemonik erkeklik halleri dışında kalan erkekleri de temsil eden reklam, farklı erkekliklerin mümkün olduğunu göstermeyi amaçlamıştır. Axe reklamının yayınlandığı YouTube kanalı üzerinden reklama getirilen izleyici yorumlarını içerik analizi tekniğiyle analiz eden bu çalışma, hegemonik erkeklik karşıtı anlatının izleyiciler tarafından büyük ölçüde onaylandığını gözlemlemektedir. Buna rağmen, onaylama durumunun hegemonik erkekliği tam manasıyla eleştirme anlamına gelmediğini vurgulayan bu çalışma; reklam anlatısını onaylıyor gibi görünen yorumların aslında hegemonik erkekliği normalleştiren, görünmez kılan veya yeniden üreten söylem stratejileriyle örülü olduğunu iddia etmektedir.