Aim: This study evaluated the effects of plyometric training with different set configurations on sprint speed, change of direction (COD), jump performance, and perceived exertion in youth football players. Method: Twenty-four U-19 players were randomized into three groups: Cluster Set (CLS, n = 8), Traditional Set (TRD, n = 8), and Control (CON, n = 8). CLS performed 8–10 sets of 2–3 repetitions, while TRD completed 2–3 sets of 8–10 repetitions in an 8-week plyometric program (2 sessions/week). The CON group did not train. Performance measures included 10 m, 20 m, and 30 m sprints, COD, Counter Movement Jump (CMJ), Reactive Strength Index (RSI), and Rate of Perceived Exertion (RPE). A repeated measures ANOVA analyzed group*time interactions. Results: Significant improvements were observed in CLS and TRD groups for sprints (10 m: f = 21.44; 20 m: f = 19.40; 30 m: f = 49.56; p < 0.001), COD (f = 14.66; p < 0.001), CMJ (f = 51.50; p < 0.001), and RSI (f = 24.91; p < 0.001). No changes occurred in CON (p > 0.05). Conclusions: CLS and TRD plyometric training improved sprint speed, COD, and jump performance, with CLS showing slightly superior results and better fatigue management.

Background: This study aimed to determine the effect of the Nordic hamstring curl training (NHCT) program on athletic performance elements such as linear speed, change of direction (COD), jump performance (CMJ), and eccentric muscle strength (Nordic Hamstring Curl Breaking Point Angle—NHCBP) in young football players. Methods: The study group consisted of 40 male football players who were actively trained and had no previous eccentric training experience or reported any injuries. The participants were randomly divided into a training group (TG = 20) and a control group (CG = 20). The TG performed the NHCT program twice a week for eight weeks, in addition to their standard football training. The CG continued with standard football training. Results: The study findings revealed no statistically significant differences in the interaction between group and time in 10, 20, and 30 m sprint performance. However, statistically significant differences were found in CMJ performance in terms of group–time interaction (F = 19.99, p < 0.001, η² = 0.52), COD (F = 11.10, p < 0.004, η² = 0.38), and NHCBP (F = 6.14; p < 0.02; η² = 0.25). After the eight-week NHCT program, the experimental group showed improvements of 18% in CMJ performance, 8% in COD performance, and 25% in NHCBP performance. Conclusions: The NHCT program significantly increased hamstring muscle strength in football players, and this increase positively affected players’ linear speed and change of direction performance. NHCT has the potential to enhance athletic performance in football.

Bu çalışma futbolcularda nöromüsküler asimetri ile doğrusal ve multi dimensiyonel koşu performansları arasındaki ilişkinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya 62 gönüllü erkek futbolcu katılmıştır. Araştırma deseni 24 saat aralıkla 3 oturumdan oluşmuştur. İlk oturumda baskın, baskın olmayan ve bilateral dikey sıçrama ve yatay sıçrama testleri uygulanıp nöromüsküler asimetri düzeyi belirlenmiştir. İkinci oturumda doğrusal koşu performans testleri (10 m ve 30 m sürat) uygulanmıştır. Son oturumda ise yön değiştirmeli koşu performans testleri (COD ve Illinois) uygulanmıştır. Nöromüsküler asimetri ile doğrusal ve yön değiştirmeli koşu performansları arasındaki ilişki Pearson korelasyon katsayısı ile belirlenmiştir. Sporcuların, baskın dikey sıçrama değerleri 20,76±3,36 cm ve yatay sıçrama 1,83±0,20 m, baskın olmayan dikey sıçrama 20,84±3,49 cm ve yatay sıçrama 1,86±0,17 m olarak bulunmuştur. Sporcuların bilateral asimetri oranları dikey sıçramada 10,83±7,81 ve yatay sıçramada 6,25±5,28 olarak bulunmuştur. Sporcuların dikey asimetri oranları ile doğrusal ve yön değiştirmeli koşu performansları arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır (p>0,05). Ancak yatay asimetri oranları ile 30 m doğrusal sürat (r=0,47), COD (r=0,65) ve Illinois (r=0,63) yön değiştirmeli koşu performansları arasında anlamlı düzeyde ilişki bulunmuştur (p<0,05). Yatay asimetri oranı arttıkça sporcuların doğrusal ve yön değiştirmeli koşu performansının olumsuz yönde etkilenebileceği söylenebilir. Bundan dolayı asimetri oranının azaltılması ya da ortadan kaldırılması için eksik olan taraf lehine daha fazla olmak üzere unilateral kuvvet antrenmanlarına yer vermeleri önerilmektedir.

Purpose: To compare the results of Maximum Sprint Speed(MSS), Maximum Aerobic Speed (MAS), Anaerobic Speed Reserve(ASR) and VO2max according to the positions of the players.Methods: This study 5.34±1.44 years of sports history in the football branch, average age is 20.47±1.49 years, average height is 1.76±0.04 m, average weight is 74.41±45.59 kg, was conducted with a total of 91 volunteer male athletes. The study consisted of 2 sessions, 48 hours apart. In the first session, the 10 m speed test was applied, and in the second session, the Yo Yo-1 test was applied. Maximum Sprint speed, Maximal Aerobic Speed, Anaerobic Speed Reserve and VO2max results were calculated with 10 m and Yo Yo-1 test results. After descriptive statistics (Mean±Standard deviation) of all variables were made, One Way ANOVA test was applied to compare according to their positions and Bonferoni correction was applied to determine the difference between groups.Results Results: There was no significant difference between the Maximum Aerobic Speed, Anaerobic Speed Reserve and VO2max results according to the positions of the players (p0.05). However, a significant difference was found between the Left Wing and Center Defenders in the Maximal Sprint Speed results in favor of the Left Wing players (p0.05).Conclusion: It was determined that the players had similar Maximal Aerobic Speed, Anaerobic Speed Reserve and VO2max performance outputs regardless of the positions they played, but Left Wing players were faster than Central Defense players in Maximum Sprint Speed.Keywords: Anaerobic Speed Reserve, Football, Maximum Aerobic Speed, Maximum Sprint Speed, VO2max

Çalışmanın amacı, güreşçilerde Geleneksel Setleme (GS) yöntemi ve Cluster Setleme (CS) yöntemi ile oluşturulmuş Post Aktivasyon Potansiyeli (PAP) protokolünün dikey sıçrama ve anaerobik performans üzerine etkisini incelemektir. Araştırmaya branşında 5,00±0,86 yıllık spor geçmişine sahip toplam 17 gönüllü erkek güreşçi katılmıştır. Sporcular tesadüfi yöntemle GS ve CS grup olarak ikiye ayrılmıştır. Araştırma 24 saat aralıkla 3 oturumdan oluşmuştur. İlk oturumda sporcuların 1 TM yükleri belirlenmiş, ikinci oturumda sporculara ön test Counter Movement Jump (CMJ) testi uygulanmıştır. Son oturumda GS grubundaki sporcular %85 (1-TM) 2x8 tekrar squat hareketini (set arası 210 sn dinlenmeler), CS grubundaki sporcular ise %85 (1-TM) 8x2 tekrar squat hareketini (set arası 30 sn dinlenmeler) uyguladıktan sonra her iki grup 2 dk dinlenme sonrası son test CMJ testi uygulamıştır. Gruplar normal dağılım gösterdiği için grup içi ön test-son test farklılığını belirlemek amacıyla Eşleştirilmiş Örneklem t test, gruplar arası CS-GS farklılığını belirlemek için de Bağımsız Örneklemler t testi kullanılmıştır. CS ve GS yöntemlerinde gruplar arası anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Grup içi karşılaştırmalarda da GS yöntemde anlamlı bir farklılık bulunmazken, CS yöntemi uygulayan sporcuların dikey sıçrama, ortalama ve nispi anaerobik güç parametrelerinde anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p<0,05). CS yöntemi dikey sıçramayı %11,65, ortalama anaerobik gücü %6,18 ve nispi anaerobik gücü %6,58 oranında geliştirirken GS yönteminde oransal olarak gelişim bulunamamıştır. CS ve GS arasında fark olmamasına rağmen güreşçilere CS yöntemiyle uygulanan olan kuvvet antrenmanlarının, GS yöntemiyle uygulanan kuvvet antrenmanlarına göre dikey sıçrama ve anaerobik güç çıktılarını daha yüksek düzeyde geliştirdiği söylenebilir.

The aim of this study is to determine the performances of U-18 football players in the Super Amateur League and compare some of their physical and physiological performances based on their positions. League and compare some selected physical and physiological performance parameters according to the positions they played. A total of 54 male soccer players with an age of 16.83±1.68 years and 7.14±3.16 years of sports experience participated in the study voluntarily. Performance criteria for the football players included Yo-Yo IR1 distance, VO2max, and vVO2max, as well as 10m, 30m, Illinois Agility Test, COD, CMJ, and RAST tests. A one-way ANOVA test was employed to compare the performances of football players according to their playing positions. Significant differences were found in favor of forwards in CMJ, average, and peak anaerobic power results (p0.05). It was observed that peak and average anaerobic power and vertical jump results were significantly better in forwards compared to players in other positions. Strikers demonstrated superior peak and average anaerobic power as well as vertical jump performance compared to players in other positions.