Background. Parents of disabled children experience some special problems in their lives. It is reported that the parents of disabled children experience a very high level of stress. Objectives This study aims to determine the situations in which the parents experience higher levels of stress; to investigate the relation between the levels of stress, depression and anxiety. Material and methods. This cross-sectional study was conducted with parents whose children attend a Special Education and Rehabilitation Centre. The total number of parents was 156 and 127 (81.4%) of them voluntarily participated in this study. A questionnaire form, consisting of questions regarding the socio-demographic characteristics of disabled children and of their parents, was given to the participants. Additionally, the participants were asked to score 10 possible stressful situations (financial problems, relations with other people, having limited free time, not to be able to participate in social activities, etc.) on a scale of 0–10 points. Moreover, psychometric scales such as Beck Depression Inventory (BDI) and Spielberger State Trait Anxiety Inventory (STAI) were applied to the participants. Results. The mean BDI (SD) score was found to be 14.9 (10.9). The mean STAI-state and STAI-trait scores were 55.1 ± 12.2 and 48.6 ± 8.8, respectively. Among the stressful experiences, the parents gave the highest points to ‘attitudes of society towards disabled people’, ‘having limited free time’ and ‘financial problems’ (Top three situations). In multiple analyses, it was found that by employing the BDI there was a relation between financial problems (β: 0.32, p < 0.01), a decrease in relations with other people (β: 0.21, p < 0.05), having limited free time (β: − 0.19, p < 0.05) and insufficiency of physical structures (β: 0.21, p < 0.05). The relations between financial problems (β: 0.31, p < 0.01) and being an individual who has close relations with disabled person other than his/her parents (β: 0.27, p < 0.01) were defined employing the STAI-state as effective variables. ‘Negative attitudes of society towards disabled people’ (β: 0.29; p < 0.01) were defined employing the STAI-trait as the only effective variable. Conclusion. Financial problems are the most important factors that affect the psychology of the parents of disabled people. Social programmes that support the parents in respect of both financial matters and home-care facilities should be set up.

Objective: This study was planned to adapt the Vaccine Hesitancy Scale to Turkish and evaluate its validity and reliability. Material and Methods: This research was conducted methodologically. The sample of the study consisted of 317 individuals from the patient relatives in the waiting rooms, who have children between the ages 9-16, who applied to the Suleyman Demirel University Hospital policlinic in December 2019. A questionnaire developed by the researcher and the Vaccine Hesitancy Scale were used as data collection tools. Results: Explanatory factor analysis and confirmatory factor analysis methods were used to evaluate the validity and reliability of the Vaccine Hesitancy Scale. In the Vaccine Hesitancy Scale, the Kaiser-Mayer-Olkin coefficient was 0.897 and the Bartlett test’s chi-square value was 1319.67 and the result was significant (P <0.001). Considering the factor loads of the items, it varies between 0.608 and 0.845. As a result of the explanatory factor analysis, it was seen that the scale consists of two factors. This finding is consistent with the original form of the scale. The internal consistency coefficient of the scale was found to be 0.86. Conclusion: As a result of the validity and reliability analysis, the Vaccine Hesitancy Scale was found to be a valid and reliable scale for the Turkish society, which consists of 9 items and 2 sub-dimensions. Cite this article as: Önal Ö, Eroğlu HN, Evcil FY, Kişioğlu AN, Uskun E. Validity and reliability of Turkish version of the vaccine hesitancy scale “Turkish version of the vaccine hesitancy scale”. Turk Arch Pediatr 2021; 56(3): 230-5.

Amaç Bu çalışmada bir Araştırma ve Uygulama Hastanesi’nde çalışan sağlık personelinin şiddet ile karşılaşma sıklığı ve ilişkili etmenlerin saptanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem Örneklem seçilmeden Süleyman Demirel Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi’nde çalışan tüm sağlık personeli çalışma kapsamına alınmış, 481 personele (%70.6) ulaşılmıştır. Verilerin toplanmasında Şiddet Olay Formu’ndan (The Violent Incident Form- VIF) faydalanılmıştır. İstatistiksel değerlendirmede tanımlayıcı istatistikler ve ki-kare testi kullanılmıştır. Bulgular Çalışanların %30.2 ’sinin meslek hayatlarının herhangi bir döneminde şiddete uğradığı; son bir yıl içinde şiddete uğrayanların ise %19.6 olduğu tespit edildi. Saldırganların büyük çoğunluğu hasta (%58.7) ve hasta yakınlarından (%60.2) oluşmaktaydı ve %75.5’i erkekti. Şiddete maruz kalanların olaydan sonra %19.6’sı tepki vermezken; sadece %16.1’i şikâyetçi olmuştu. Beyaz kod uygulamasını 474 sağlık çalışanının sadece %11.8’inin doğru olarak bildiği tespit edildi. Şiddet sonrası %68.5’inin nereye başvurulacağını ya hiç bilmediği ya da eksik/yanlış bildiği tespit edildi. Şiddete uğradıktan sonra %30.1’i işi bırakmayı düşünmüştü ve sadece %22.4’ü şikâyetçi olmuştu. Şiddete uğrayan 143 sağlık çalışanının sadece %5.6’sı darp raporu almış; sadece 1 (%0.7) olayda şiddet nedeniyle iş kazası raporu alınmıştı. Sonuç Her 3 sağlık çalışanından birinin meslek hayatının bir döneminde şiddete maruz kaldığı, maruziyetin kadın sağlık çalışanlarında anlamlı yüksek olduğu görülmüştür. Şiddet olaylarının ülke genelinde ve çalışılan kurumda arttığını düşünmenin, şiddet olayına şahit olma ve hasta hakları birimine şikâyet edilmenin sağlık çalışanlarının şiddete uğrama riskini arttırdığı tespit edilmiştir. Buna karşın şiddet olayı sonrasında çalışanların büyük çoğunluğunun nereye başvurulacağını ve beyaz kod uygulamasını ise hiç, eksik veya yanlış bildikleri tespit edilmiştir.

Amaç: Yaşam kalitesi, bireylerin yaşamdaki pozisyonunu algılamasıdır. Sağlıklıyaşam biçimi davranışları ise bireyin sağlıklı kalmak ve hastalıklardan korunmakiçin inandığı ve uyguladığı davranışların bütünüdür. Bir tıp fakültesinde görevliöğretim elemanlarının sağlıklı yaşam biçimi davranışlarını ve yaşam kalitelerinideğerlendirmek; yaşam kalitesinin yordayıcılarını belirlemektir. Yöntem: Kesitselanalitik tipteki bu çalışmanın evrenini bir tıp fakültesinde çalışan öğretim elemanlarıoluşturmaktadır (N:419). Örneklem seçimi yapılmaksızın evrenin tamamınaulaşılması hedeflenmiş %77.6’sına ulaşılmıştır. Yaşam kalitesi, Dünya Sağlık ÖrgütüYaşam Kalitesi Ölçeği Kısa Formu ile ölçülmüştür. Ölçeğin bedensel, ruhsal, sosyal,çevre alt alanlarında alan puanları hesaplanmıştır. Sağlıklı yaşam biçim davranışları;Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği-II ile belirlenmiştir. Ölçeğin; manevi gelişim,sağlık sorumluluğu, fiziksel aktivite, beslenme, kişiler arası ilişkiler ve stres yönetimiolmak üzere altı alt boyutu bulunmaktadır. İstatistik analizlerde Bağımsız gruplardat testi, Mann-Whitney U, varyans analizi, Kruskal-Wallis, Pearson korelasyon veçoklu doğrusal regresyon testleri kullanılmıştır. Bulgular: Araştırma grubunun%60.3’ü 35 yaş altında, %59.1’i erkektir. Araştırma grubunun %57.8’i tıpta uzmanlıköğrencisi, %42.2’si öğretim üyesidir. SYBD toplam puanı ile yaşam kalitesi alt alanları(bedensel, ruhsal, sosyal, ulusal çevre) arasında pozitif yönde anlamlı korelasyonmevcuttur (sırasıyla p<0.001; p<0.001; p<0.001 ve p<0.001). Düzenli uyku uyumak,bedensel ve sosyal yaşam kalitesini olumlu yönde yordamaktadır (sırasıyla; p<0.001ve p<0.01). SYBD alt alanlarından manevi gelişim, bedensel, ruhsal, sosyal ve çevreyaşam alanlarını olumlu yönde yordayan değişkendir (sırasıyla p<0.001; p<0.001;p<0.01 ve p<0.001). Sonuç: Sağlıklı yaşam biçimi davranışlarından, manevi gelişim,yaşam kalitesinin önemli bir yordayıcısıdır. Bireylerin yaşam kalitesinin artırılmasıiçin manevi gelişim konularında farkındalık oluşturulmalıdır. Sağlıklı yaşam biçimidavranışlarını geliştirmeye yönelik aktiviteler yapılmalıdır