Hazal Koca

Dr. Hazal Koca

orcid

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

3Years (2024-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
1 April 2024 in Cyprus Journal of Medical Sciences
Verified
Journal Article
Closed access
ESEmine Sınlık
Emine Sınlık
NSNisa Zülal Sarı
Nisa Zülal Sarı
SASena Arpacı
Sena Arpacı
GDGökçe Nur Durmuş
Gökçe Nur Durmuş
NANurcan Aydoğan
Nurcan Aydoğan
VHVolkan Hanci
Volkan Hanci

30 April 2026
Verified
Book
Closed access
SPSerkan Pehlivan
Serkan Pehlivan
HKHazal Koca
Hazal Koca
PAPinar Ayvat
Pinar Ayvat
AAAlperen Abacı
Alperen Abacı
Ali Galip AyvatAli Galip Ayvat
Ali Galip Ayvat
NSNurbanu Sezak
Nurbanu Sezak
Türkiyenin E-kitap portalı Libraryturk.com aracılığıyla Yoğun Bakımda Kritik Olgular adlı kitaba erişeblirsiniz.

Verified
Journal Article
Open access
PDF file
PAPinar Ayvat
Pinar Ayvat
NSNurbanu Sezak
Nurbanu Sezak
GBGunal Bilek
Gunal Bilek
Ali Galip AyvatAli Galip Ayvat
Ali Galip Ayvat
MCMukaddes Colakoğulları
Mukaddes Colakoğulları
HKHazal Koca
Hazal Koca
Background/Objectives: Sepsis and septic shock remain leading causes of morbidity and mortality in intensive care units (ICUs) worldwide. While activation of the hypothalamic–pituitary–adrenal (HPA) axis is a vital adaptive response, the dissociation between cortisol and adrenal androgens like dehydroepiandrosterone (DHEA) is hypothesized to correlate with poor outcomes. This study aimed to evaluate the prognostic value of serum cortisol, DHEA, and the Cortisol/DHEA ratio in patients with sepsis admitted to the ICU. Methods: Clinical and laboratory data from 106 adult sepsis patients in a tertiary care hospital were retrospectively analyzed. Disease severity was assessed using Sequential Organ Failure Assessment (SOFA), Acute Physiology and Chronic Health Evaluation II (APACHE II), and Glasgow Coma Scale (GCS) scores. Baseline cortisol and DHEA levels were measured at the time of diagnosis. Logistic regression and Cox proportional hazards models were employed to identify predictors of in-hospital mortality and time to death, respectively. Results: A total of 106 adult sepsis patients with a mean age of 73.63 ± 13.70 years (55 female, 51.9%) were included in the study population. In the final logistic regression model, higher SOFA score was associated with greater odds of in-hospital mortality Odds ratio (OR) = 1.39 per 1-point increase, 95% Confidence interval (CI): 1.15–1.69, p < 0.001). Higher platelet count (PLT) was associated with lower odds of mortality (OR = 0.958 per 10 × 109/L increase, 95% CI: 0.919–0.998, p = 0.042), whereas higher urea was associated with greater odds of mortality (OR = 1.112 per 10 mg/dL increase, 95% CI: 1.020–1.212, p = 0.016). The model area under the curve (AUC) was 0.7956. In univariable Cox analysis, higher baseline DHEA was associated with a greater hazard of death (Hazard ratio (HR) = 1.03, 95% CI: 1.014–1.046, p = 0.0002). In the final multivariable Cox proportional hazards model, baseline cortisol remained independently associated with the hazard of death (HR = 1.014, 95% CI: 1.007–1.022, p < 0.001), whereas DHEA was not retained. Notably, the Cortisol/DHEA ratio did not demonstrate independent prognostic value in either modeling approach. Conclusions: Higher baseline DHEA levels were associated with an increased hazard of death in univariable Cox proportional hazards analysis but did not retain independent prognostic significance in the final multivariable Cox proportional hazards model. While SOFA score remains the central prognostic tool, integrating continuous markers such as platelets and urea enhances risk stratification. The Cortisol/DHEA ratio offers no incremental prognostic utility over established clinical parameters.


28 September 2026 in Izmir Democracy University Health Sciences Journal
Verified
Journal Article
Closed access
PAPinar Ayvat
Pinar Ayvat
Ali Galip AyvatAli Galip Ayvat
Ali Galip Ayvat
GAGülşah Şehitoğlu Alpağut
Gülşah Şehitoğlu Alpağut
SGSevinç Güler
Sevinç Güler
HKHazal Koca
Hazal Koca
Ameliyat sonrası hızlandırılmış iyileşme programlarının başarılı uygulanabilmesi, hastanın ameliyat öncesi fizyolojik durumunun optimize edilmesiyle yakından ilişkilidir. Son yıllarda anestezi pratiğinde yaşanan paradigma değişimi, anestezistleri yalnızca intraoperatif koşulları yöneten hekimler olmaktan çıkararak perioperatif sürecin bütüncül yöneticileri haline getirmiştir. Bu bağlamda prehabilitasyon, cerrahi stres yanıtını azaltmayı, komplikasyonları sınırlamayı ve hastanın fonksiyonel iyileşme kapasitesini artırmayı hedefleyen; egzersiz, beslenme desteği, psikolojik hazırlık ve sağlıksız alışkanlıkların düzenlenmesini içeren multimodal bir yaklaşımdır.Prehabilitasyonun temel dayanağı, düşük fonksiyonel kapasitenin artmış mortalite, daha uzun hastanede kalış süresi ve postoperatif komplikasyonlarla güçlü şekilde ilişkili olmasıdır. Kişiye özel fiziksel egzersiz programları, direnç ve aerobik antrenmanlar ile esneklik ve denge çalışmalarını içermekte; özellikle yaşlı ve kırılgan hastalarda belirgin yarar sağlamaktadır. Beslenme optimizasyonu, katabolik süreci azaltarak iyileşme döneminde kas proteini sentezini artırmayı hedeflerken, psikolojik müdahaleler kaygıyı azaltarak perioperatif uyumu desteklemektedir. Literatürde hem unimodal hem multimodal prehabilitasyon programlarının fonksiyonel kapasiteyi artırdığı, bazı cerrahi alanlarda komplikasyon oranlarını azalttığı ve maliyet etkinlik sağladığına dair bulgular mevcuttur.Anestezistlerin multidisipliner ekiplerdeki merkezi konumu, prehabilitasyonun uygulanmasında kritik öneme sahiptir. Preoperatif değerlendirme sırasında hastanın risk faktörlerinin tanımlanması, uygun adayların belirlenmesi, ölçülebilir hedeflerin oluşturulması ve kişiselleştirilmiş müdahalelerin koordine edilmesi anestezi hekiminin liderlik rolünü pekiştirir. Özellikle yaşlı, zayıf, malnütrisyonlu veya sosyal açıdan dezavantajlı hastalarda prehabilitasyonun zamanında başlatılması, cerrahi sonuçların iyileştirilmesi için önemli bir fırsat sunar.Türkiye’de prehabilitasyon uygulamaları henüz sınırlı olsa da, anestezistlerin organizasyon becerileri ve hasta yönetiminde multisistemik yaklaşıma hâkim olması, bu programların yaygınlaştırılmasında öncü bir rol üstlenmelerini mümkün kılmaktadır. Prehabilitasyonun ulusal düzeyde benimsenmesi, yoğun bakım yataklarının daha etkin kullanılmasına, komplikasyonların azalmasına ve anestezi-yoğun bakım ekiplerinin iş yükünün hafiflemesine katkı sağlayacaktır.