The aim of this study was to compare the load-to-failure resistance and optical properties of nano-lithium disilicate (NLD) with lithium disilicate (LDS) and zirconia-reinforced lithium silicate (ZLS) in different aging processes. Thirty crowns were milled from NLD, LDS, and ZLS (n = 10). All crowns were subjected to thermomechanical aging and loaded until catastrophic failure. Ten specimens from each material were prepared in two different thicknesses (0.7 mm and 1.5 mm, n = 5), and color coordinates were measured before and after coffee thermocycling. Color differences (ΔE00) and relative translucency parameter (RTP) were calculated. Data were analyzed by using ANOVA and Bonferroni-corrected t-tests (α = 0.05). ZLS had the highest load-to-failure resistance (p ≤ 0.002), while the difference between LDS and NLD was nonsignificant (p = 0.776). The interaction between material type and thickness affected ΔE00 (p < 0.001). Among the 0.7 mm thick specimens, ZLS had the lowest ΔE00 (p < 0.001). Furthermore, 1.5 mm thick ZLS had lower ΔE00 than that of 1.5 mm thick LDS (p = 0.036). Other than ZLS (p = 0.078), 0.7 mm thick specimens had higher ΔE00 (p < 0.001). The interaction between material type, thickness, and thermocycling affected RTP (p < 0.001). Thinner specimens presented higher RTP (p < 0.001). NLD and LDS had higher RTP than ZLS (p ≤ 0.036). However, 0.7 mm thick specimens had similar RTP after coffee thermocycling (p ≥ 0.265). Coffee thermocycling reduced the RTP values of 0.7 mm thick NLD (p = 0.032) and LDS (p = 0.008). NLD may endure the occlusal forces present in the posterior region. However, long-term coffee consumption may impair the esthetics of restorations particularly when thin NLD is used.

This study aimed to evaluate the dimensional stability of maxillary diagnostic casts fabricated from a biobased model resin, which consists of 50% renewable raw materials for sustainable production, a model resin, and stone, over one month. A master maxillary stone cast was digitized with a laboratory scanner to generate a reference file. This master cast was also scanned with an intraoral scanner to additively manufacture casts with a biobased model resin (BAM) and a model resin (AM). Polyvinylsiloxane impressions of the master cast were also made and poured in type III stone (CV) (n = 8). The same laboratory scanner was used to digitize each model one day (T0), 1 week (T1), 2 weeks (T2), 3 weeks (T3), and 4 weeks (T4) after fabrication. Deviations from the reference file were calculated with an analysis software and analyzed with generalized linear model analysis (α = 0.05). The interaction between the material and the time point affected measured deviations (p < 0.001). Regardless of the time point, CV had the lowest and AM had the highest deviations (p < 0.001). BAM mostly had lower deviations at T0 and mostly had higher deviations at T4 (p ≤ 0.011). AM had the highest deviations at T4 and then at T3, whereas it had the lowest deviations at T0 (p ≤ 0.002). The measured deviations of CV increased after each time point (p < 0.001). BAM casts had deviations within the previously reported clinically acceptable thresholds over one month and had acceptable dimensional stability. Therefore, tested biobased resin may be a viable alternative for the sustainable manufacturing of maxillary diagnostic casts that are to be used clinically.

Tuba Uterinanın ampuller bölgesinde gerçekleşen fertilizasyon sonrasında oluşan blastokistin endometrium dışında başka bir dokuya tutunarak gelişmesi sonucu devam eden gebeliklere dış gebelik denilmektedir. Tüm ilk üçay gebelikleri içinde %1-2 oranında dış gebelik ile karşılaşılmaktadır. Oran tüm gebelikler içinde küçük bir rakam olarak karşımıza çıkmasına rağmen gebelik ile ilişkili anne ölümleri sebepleri arasında önemli bir hastalıktır. Ancak ßHcg ölçümleri ve transvaginal ultrasonografi kullanımı ile erken tanı olasılığı artmaktadır. Erken tanı ile maternal sağ kalım ve maternal üreme organlarının kaybının azaltılması mümkün hale gelmiştir.

Menstrual siklus, kadınları birçok farklı yönden etkileyen ve günlük yaşamlarını olumsuz etkileyebilen bir döngüdür. Menstruasyon ağrıları ve hormonal değişiklikler bu etkiyi ortaya çıkarır. Östrojen, progesteron, luteinizan ve folikül hormonları arasındaki etkileşimler bu döngünün düzenlenmesinde önemli bir rol oynar. Östrojen hormonunun etkisi özellikle belirgindir ve farklı siklus evrelerinde değişen seviyelerde salgılanır. Bu hormon, beyin kimyasında ve sinir sisteminde değişikliklere yol açarak duygusal durum ve davranışlarda dalgalanmalara neden olabilir. Özellikle premenstrüel sendrom yaşayan kadınlar, menstrüasyon öncesi dönemde depresif ruh hali, irritabilite, anksiyete ve yiyecek istekleri gibi semptomlar yaşayabilirler. Beslenme tercihleri, hormonal değişiklikler ve duygusal durumlarla ilişkilidir. Araştırmalar, menstrüasyon öncesi dönemde kadınların özellikle tatlı, yağlı veya karbonhidrat içeren yiyeceklere yönelik isteklerinin arttığını göstermektedir. Bu isteklerin, serotonin hormonu seviyeleriyle ilişkili olabileceği düşünülmektedir. Ayrıca, menstrüasyon döneminde demir kaybı yaşanması nedeniyle demir açısından zengin besinlere olan ihtiyaç artabilir. Kadınlar genellikle menstrüasyon döneminde daha fazla kırmızı et, yeşil yapraklı sebzeler ve demir takviyeleri gibi demir içeren gıdalar tüketmeye yönelebilirler. Ancak, bu konuda daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir. Menstrual siklusun beslenme tercihleri üzerindeki etkilerini tam olarak anlamak için daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç vardır.

Antimikrobiyal peptidler, doğal olarak oluşan veya sentetik olarak üretilen, mikroorganizmalara karşı etkili olan kısa protein yapılarıdır. Bu peptidler, genellikle bakteriler, virüsler, mantarlar ve parazitler gibi mikroorganizmaların büyümesini ve çoğalmasını engelleyerek veya öldürerek çalışırlar. Antimikrobiyal peptidlerin temel özellikleri arasında geniş spektrumlu etkinlik, hızlı etki gösterme, düşük direnç gelişimi ve hedefe spesifik bağlanma yeteneği bulunmaktadır. Bu özellikler, antimikrobiyal peptidleri geleneksel antibiyotiklere alternatif bir seçenek haline getirir. Ayrıca, peptidlerin immünomodülatör etkileri ve hücresel savunma sistemlerini uyarabilme yetenekleri de dikkate değerdir. Tıbbi alanda, antimikrobiyal peptidlerin potansiyeli antibiyotik direncinin artması ve enfeksiyon hastalıklarının tedavisinde yeni yaklaşımlara olan ihtiyaç nedeniyle giderek daha fazla araştırılmaktadır. Bu peptidler, bakteriyel, viral ve fungal enfeksiyonlarla mücadelede etkili olabilirler. Ayrıca, yara iyileşmesi, immün sistemi modüle etme ve kanser tedavisi gibi alanlarda da potansiyel gösterirler. Tarım sektöründe, antimikrobiyal peptidler bitki koruma ürünleri olarak kullanılabilir. Bitki patojenlerine karşı doğal bir savunma mekanizması sağlarlar ve böylece kimyasal ilaç kullanımını azaltabilir veya sınırlayabilirler. Bu da tarımsal üretimde daha sürdürülebilir bir yaklaşım sağlar. Antimikrobiyal peptidlerin potansiyel kullanım alanları ve özellikleri, enfeksiyon hastalıklarının tedavisinde ve kontrolünde yeni bir yaklaşım sunmaktadır. Geleneksel antibiyotiklere direnç gelişimi ve mikroorganizmaların evrimiyle mücadele etmek için peptidlerin sağladığı avantajlar değerlendirilmelidir. Ancak, daha fazla araştırma, geliştirme ve klinik çalışmalar yapılması gerekmektedir. Bu şekilde antimikrobiyal peptidlerin kullanımı daha da optimize edilebilir ve potansiyelleri tam anlamıyla ortaya çıkarılabilir. Sonuç olarak, antimikrobiyal peptidlerin biyolojik özellikleri ve kullanım alanları, enfeksiyon hastalıklarının tedavisinde ve mikrobiyal kontrolde umut verici bir alternatif oluşturur. İleri araştırmalar ve teknolojik gelişmelerle birlikte, antimikrobiyal peptidlerin etkinliği, stabilitesi ve güvenliği üzerindeki sınırlamaların aşılabileceği ve daha geniş çapta kullanılabileceği umulmaktadır.