This review examines how smart city technologies have influenced health equity in urban settings between 2019 and 2026, guided by a dual-lens framework that assesses both equity-related outcomes and the systemic factors enabling or constraining their realization. As cities increasingly turn to digital tools to strengthen healthcare delivery, it remains unclear whether these interventions narrow or widen existing health disparities. Drawing on interdisciplinary literature spanning public health, urban informatics, and digital governance, this synthesis finds that smart health initiatives have improved healthcare access for some underserved populations, but their overall effect on health equity remains modest, inconsistent, and highly dependent on local context. Persistent structural obstacles, including digital divides, socio-economic inequality, and fragmented governance, continue to limit equitable implementation, while institutional barriers emerge as the most widespread challenge. Conversely, people-centered design, participatory governance, inclusive digital infrastructure, and equity-sensitive policy frameworks stand out as critical enablers of more just outcomes. The review further identifies an underexplored link between environmental sustainability and smart city technology, showing that AI-driven tools addressing emissions and urban environmental quality can indirectly support more equitable health systems. Overall, the findings underscore that technological innovation alone is insufficient; realizing the equity potential of smart cities requires deliberate integration of social justice, environmental sustainability, and collaborative governance into digital health strategy and practice.

فقدان زندگی اجتماعی و تعامل افراد مختلف با هم مشکلات زیادی را ایجاد می­کند که پیشرفت نکردن افراد، و درنتیجه، توسعه نیافتن جامعه را در پی دارد؛ بنابراین اهمیت حضورپذیری هرچه بیشتر و بهتر مردم در سطح جوامع امروزی و همچنین برقراری تعاملات اجتماعی در سطح کیفیت زندگی مردم کاملاً ملموس است. با توجه به اینکه امروزه ابعاد زندگی اجتماعی انسان نادیده گرفته می‌شود و در گذشته بعد اجتماعی انسان و اجتماع‌پذیری شهرها بیشتر در نظر بوده است؛ ازاین‌رو مقالۀ حاضر، با هدف بازشناسی و واکاوی راهکارهای مؤثر در ایجاد و تقویت اجتماع‌پذیری در کالبد شهرهای تاریخی موفق در این زمینه، در راستای به­کارگیری آن راهکارها در شهرسازی و معماری امروزی نگاشته شده است. بر همین اساس بافت تاریخی شهر بوشهر، که از نمونه‌های موفق در حضورپذیری مردم با وجود فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف بوده است، به‌منظور بررسی در این پژوهش انتخاب گردید. تحقیق حاضر با به‌کارگیری ترکیبی از روش کیفی و کمّی به‌صورت توصیفی‌ـ‌ تحلیلی انجام گرفته است. ساختار پژوهش در دو بخش تنظیم شد: بخش مبانی نظری به‌صورت کیفی با استفاده از منابع کتابخانه‌ای برای استخراج مؤلفه‌های مدل و بخش...