The study was conducted to determine the effects of adding different levels of mealworm (Tenebrio Molitor L.) larvae to alfalfa hay on in vitro gas and methane production. For this purpose, mealworms were added to alfalfa hay at the rate of 0.5%, 1%, and 1.5% of the dry matter. In the study, rumen fluid was obtained from the slaughterhouse (2 healthy beef cattle). In the study, gas production was found to be higher in the groups supplemented with mealworms (PL

Background/Objectives: Hatchery fumigation is recognized as a crucial step to control microbial bloom in the environment, and formaldehyde is one of the most widely used disinfectants to ensure successful hatchability and healthy production. While many of the benefits are thought to be derived from disinfectant properties, it is possible that additional host gene and genetic pathway modulation could contribute to these outcomes. The current study aimed to capture the in ovo transcriptional response of liver tissue to formaldehyde treatment. Methods: Chick embryos were subjected to formaldehyde fumigation treatment for 25 min at 24–25 °C and 75% relative humidity, keeping a control group as untreated. On the 18th day of incubation at 37.8 °C and 58–63% humidity, eggs were broken, and liver tissue was obtained for RNA isolation, cDNA library preparation, and RNA sequencing. Results: Bioinformatics analysis revealed 908 significant differentially expressed genes (DEGs), among which 814 were known genes and 94 were novel genes. A total of 672 DEGs were upregulated, whereas 236 genes were downregulated in response to FA treatment. Of the 94 novel genes, 80 were upregulated. Key DEGs, associated QTLs, and transcription factors were involved in immuno-inflammatory responses, oxidative stress, epigenetic modification, and cellular adaptation-related activities. Further research should focus on biological validation of key DEGs to clarify their roles, pathways, and relationships to FA treatment. Conclusions: Overall, these findings (1) provide critical molecular detail as a first step towards genetic selection to improve formaldehyde treatment response and effectiveness, and (2) provide DEG signatures for FA treatment as a reference against which to compare other interventions to achieve hatchability and production benefits.

Bu çalışma meyve suyu sanayi atığı kırmızı ve beyaz üzüm posası ile yapılan silajların pH, kimyasal kompozisyon, hücre duvarı bileşenleri, Fleig puanları, metabolik enerji ve organik madde sindirilebilirlik değerleri üzerine etkilerini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmada kuru madde, ham protein, ham selüloz, ham yağ, ADF, NDF ADL, hemiselüloz, pH, suda çözünebilir karbonhidrat, Fleig puanı, metan üretimi, toplam gaz üretimi içinde metan oranı kırmızı üzüm posasında daha yüksek yüksek çıkmıştır fakat bu farklılığın istatistiksel açıdan (P=0,05) önem oluşturmadığı belirlenmiştir. Toplam sindirilebilir besin, selüloz olmayan karbonhidrat, organik madde sindirilebilirlik derecesi, gaz üretimi, gaz üretiminin metabolik enerjisi ve metabolik enerji beyaz üzüm posasında daha yüksek çıkmıştır fakat bu farklılığın istatistiksel açıdan (P=0,05) önemli bir farklılık oluşturmadığı görülmüştür. Kırmızı üzüm posası ham kül içeriği açısından daha yüksek çıkmıştır ve istatistiksel (P<0,05) olarak önemli bulunmuştur. Kırmızı ve beyaz üzüm posaları besin madde ve silolanabilirlik özellikleri açısından önemli farklılıklara rastlanmamıştır. Elde edilen sonuçlar üzüm posasının tek başına veya diğer yem hammaddeleri veya posalarla birlikte silaj materyali olabileceğini göstermektedir. Üzüm suyu sanayi her yıl yüksek miktarda üzüm posası ortaya çıkartmaktadır. Üzüm posasının silajı yapılarak ruminant beslemede kullanılabilir olduğu öngörülmektedir. Üzüm posasının hayvan yemi olarak kullanılması önemlidir çünkü çevreye atık olarak bırakılacak posaların azalması ile birlikte çevre kirliliğinin de azalacağı düşünülmektedir. Buna ek olarak ekonomik anlamda da katkısının olacağı görülmektedir.

Formaldehyde (FA) is commonly used for hatchery disinfection, where it reduces microbial growth, ensures successful egg hatch and enhances healthy production, but its specific effects on embryonic development remain unclear. MicroRNAs (miRNAs) regulate gene expression post-transcriptionally and may mediate FA-induced transcriptional responses. Here, we investigated the impact of FA treatment on miRNA profiles in chicken embryo liver. Small RNA-seq libraries were constructed and sequenced using the Illumina NextSeq platform. Reads were trimmed and quantified using miRDeep2 version 2.0.0.3. Differential expression analysis was performed with DESeq2 (p-adjusted < 0.05 and |log₂FC| > 1). Target genes of differentially expressed miRNAs (DEMs) were predicted with miRDB, and GO/KEGG/Reactome enrichment was conducted. Out of 662 total mature miRNAs detected, differential expression analysis identified 30 DEMs (11 up-regulated, 19 down-regulated). The highest fold increase was determined for gga-miR-3533 (log₂FC = 4.45), and the most significant decrease was determined for gga-miR-133b (log₂FC = −3.38). Pathway analysis revealed miRNAs affecting signaling pathways along with modules related to post-translational protein modification, immune system, and oxidative stress pathways. Our study demonstrates that FA treatment can affect critical biological processes by altering miRNA-mediated regulation in the developing embryonic liver and point to the need for functional validation of miRNA-target interactions to help determine mechanisms for FA benefits. Long term, these data may help serve as reference to identify new treatments with optimized response profiles.

Bu çalışmada Türkiye’deki süt sığırcılığı işletmelerinin yetiştirme uygulamalarının bölgelere göre benzerlik ve farklılıklarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın materyalini 7 coğrafi bölgeyi temsilen şansa bağlı olarak seçilen 12 ilde Damızlık Sığır Yetiştiriciler Birliğine bağlı 614 yetiştiriciden elde edilen anket verileri oluşturmuştur. Çalışmada işletme sahiplerine ait bilgilere, işletmede mevcut hayvanların durumlarına, işletmelerde yürütülen pratik yetiştiricilik uygulamalarına ve işletmelerin yem kaynakları ile bunların kullanım durumlarına ait veriler kullanılmıştır. Verilerin analizinde Kruskal–Wallis ve ki-kare testlerinden faydalanılmıştır. Çalışmadan elde edilen genel sonuçlar tüm bölgelerde yetiştirici ve eğitim kurumları arasında iletişim ve işbirliğinin yetersiz olduğunu, kayıt tutma oranının bölgeler bazında hâlâ arzu edilen düzeyde olmadığını, yetiştiricilikte seleksiyon konusundaki bilincin çoğu bölgede hala oluşturulmadığını göstermiştir. Bölgelere göre buzağı ölümleri ve buzağıların sütten kesim yaşı sonuçlarında özellikle Karadeniz ve Akdeniz Bölgesinde uç değerler elde edilmiş bu sonuçlar kolostrum yönetimi ve sütten kesim yaşının önemi konusunda yetiştirici bilincinin artırılması gerektiğini göstermiştir. Tüm bölgelerde kültür ırkları yetiştiricilikte ilk sırada yer almış, ancak tercih edilen ırkın bölgelere göre değişiklik gösterdiği görülmüştür. Bu durum ırk tercihlerinin bölgesel farklılıklardan etkilendiğini ortaya koymuştur. Suni tohumlama tüm bölgelerde en çok tercih edilen üreme tekniği olmakla birlikte, ilk tohumlamadaki düşük başarı oranı bu alanda iyileştirmeye ihtiyaç olduğunu göstermektedir. Yetiştirme maliyeti bakımından ilk tohumlama yaşı önemlidir ve çalışmada bazı bölgelerimizde bu konuda sürü yönetimi stratejilerinin uygulanması gerektiği ortaya çıkmıştır. Çalışmada laminitis görülme durumu bakımından bölgeler arasında anlamlı farklılıklar her bölgedeki topallık parametresi ile risk faktörleri ilişkisinin özel olarak değerlendirilmesi gerektiğini ortaya koymuştur. Sonuç olarak Türkiye’nin yedi farklı bölgesinde faaliyet gösteren süt sığırı işletmelerinin genelinde teorik ve pratik bilgi eksikliklerinin giderilmesi için yetiştirici ile ilgili kuruluşlar arasında iletişim ve iş birliğinin arttırılması gerektiği tespit edilmiştir. Tüm bölgelerde işletmelerin özellikle hayvan sayısı bakımından kapasitelerinin iyileştirilmesi, bölgelerin iklim ve tabiat şartlarına uygun hayvan ırkının ve yem kaynakları üretiminin teşvik edilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Bu çalışma, şeftali posasının (ŞP) tek başına ve nar posası (NP), şeker pancarı posası (ŞPP) ve mandalina posasının (MP) yarı yarıya karıştırılarak yapılan silajın kimyasal kompozisyonu, hücre duvarı bileşenleri, selüloz olmayan karbonhidrat, toplam sindirilebilir besin, toplam karbonhidrat içerikleri, gaz üretimi, metabolik enerji ve organik madde sindirilebilirlik derecesini belirlemek amacıyla yapılmıştır. KM, HK ve HS oranı en yüksek ŞP+ŞPP grubunda ortaya çıkmıştır fakat HS oranında gruplar arasında istatistiksel olarak bir farklılığa rastlanmamıştır. HP oranı en yüksek ŞP+MP grubunda bulunurken ortaya çıkan farkılılığın istatistiksel olarak önemli olmadığı ortaya çıkmıştır. HY oranı en yüksek ŞP grubunda bulunmuştur. ADF, NDF ve ADL oranı en yüksek ŞP, HES oranı ise ŞP+ŞPP grubunda bulunmuştur. TSB ve NFC oranı ŞP+MP grubunda daha yüksek bulunmuştur. TK oranı en yüksek grup ŞP+ŞPP grubu olduğu görülmüştür. pH en yüksek ŞP grubunda ortaya çıkmış olsa bile gruplar arasında istatistiksel anlamda bir farklılık olmadığı belirlenmiştir. GÜ, ME ve OMS oranı en yüksek ŞP+ŞPP grubunda bulunmuştur. Sonuç olarak şeftali posası silajı tek başına ve diğer meyve posaları ile karıştırılarak iyi kalitede silaj elde edilebilir. Gıda sanayinde üretim sonucu ortaya çıkan posanın değerlendirilmesi, atık olarak oluşturacağı çevre kirliliğinin önüne geçilmesi, ekonomik anlamda katkı sağlaması ve kaba yem kaynağı olarak kullanılması mümkün olacaktır.