Background: Posturography is a diagnostic method used to evaluate postural stability by recording body sway and the distribution of pressure on the ground. Temporomandibular disorders (TMDs) involve musculoskeletal and neuromuscular dysfunctions affecting the temporomandibular joint, masticatory muscles, and associated structures. Given the anatomical and functional connections between the stomatognathic system and postural control mechanisms, this study aimed to assess whether TMDs influence body posture and balance as measured by posturographic parameters. Methods: 75 volunteers, aged 19–48, were included. The TMD group (n = 45) was diagnosed based on the Diagnostic Criteria for Temporomandibular Disorders (DC/TMD), and the control group (n = 30) showed no signs of TMD. All participants underwent posturographic assessment and jaw opening range measurement. Posturography was performed using a pressure platform that recorded the center of pressure (COP) in static conditions. Postural stability was assessed using the Romberg test with eyes open and closed. Results: No statistically significant differences were found between the TMD and control groups in COP parameters, including ellipse area (EA) and total load distribution. Within both groups, COP sway increased significantly in the eyes-closed (EC) condition, as reflected by a greater unsteadiness length (UL). In contrast, EA was larger in the eyes-open (EO) condition in both groups, indicating a wider but more controlled spatial dispersion of COP. Intra-group analysis further revealed a significantly higher load on the left side in the control group only. Conclusions: The results do not support a significant postural imbalance in individuals with TMD compared to healthy controls. However, increased sway with eyes closed suggests that visual input plays a key role in postural control, regardless of TMD status.

WSTĘP: T agility Test jest testem odpowiedzialnym za ocenę stabilności funkcjonalnej, a także poruszania wielokierunkowego. W związku z szybkością wykonanych ruchów może zostać wykorzystany do badania zawodników różnorodnych dyscyplin sportowych, między innymi: piłki nożnej, piłki ręcznej lub też koszykówki. Piłka nożna jako sport kontaktowy charakteryzuje się wieloma urazami nabytymi podczas treningu, czy też podczas meczu. Najbardziej narażone są stawy kończyn dolnych, takie jak: staw biodrowy, staw kolanowy i staw skokowy. CEL: 1. Porównanie stabilności funkcjonalnej u piłkarzy nożnych drużyny II-ligowej. 2. Wpływ kontuzji na wynik T agility Test. 3. Przydatność T agility Testu do oceny stabilności funkcjonalnej sportowców procesu treningowego. MATERIAŁ I METODY: Zbadano 24 zawodników profesjonalnej drużyny piłkarskiej Błękitni Stargard. Badania przeprowadzono na początku rundy jesiennej sezonu 2019/2020. Średnia wieku zawodników wynosiła 21,42 lata, średnia waga wynosiła 77 kg, średni wzrost wynosił 184 cm. Natomiast średnie BMI wynosiło 22,7. Do subiektywnej oceny stanu zdrowia zawodników posłużył kwestionariusz ankiety, z kolei do oceny funkcjonalnej wykorzystano T agility Test. WYNIKI: Najlepszy wynik T agility Test uzyskany w grupie badawczej wyniósł 9,1 s. Uzyskano dodatnie relacje podczas badania Korelacji Pearsona T agility Testz wiekiem, wagą, wzrostem i stażem treningowym. Test istotności w każdymz przypadków stwierdził brak istotnych różnic (p>0,999). WNIOSKI: 1. Na stabilność funkcjonalną u piłkarzy ma wpływ staż treningowy, im dłuższy staż treningowy tym wynik testu jest lepszy. 2. Przebyte kontuzje nie mają wpływu na osiągnięty wynik T agility Test. 3. T agility Test jest przydatny do oceny stabilności dynamicznej u sportowców. SŁOWA KLUCZOWE: piłka nożna, T agility Test, injuries, agility, fizjoterapia

Background: Temporomandibular disorder (TMD) is a collective term covering acute or chronic musculoskeletal and neuromuscular pain associated with the masticatory muscles, temporomandibular joint, and the associated structures. The surface electromyography (sEMG) test represents clinical potential as an additional diagnostic tool. The purpose of this study was to evaluate differences in masseter and temporalis muscle activity (in sEMG) in subjects with TMD compared to a control group. Methods: The TMD group included 45 people qualified according to the diagnostic criteria for temporomandibular disorder (DC/TMD). In the control group, there were 30 subjects. All participants underwent detailed examinations including sEMG diagnosis of the masseter and temporalis muscles. The sEMG was measured both at rest and during maximal voluntary contraction (MVC). Amplitude root mean square (A_RMS) values for the analysis were determined. Results: No differences were shown in the value of the results between TMD and control group in RS A_RMS transformed data values (p = 0.086) and in the MVC A_RMS transformed data values (p = 0.536). The presence of TMD has no significant effect on the symmetry index value for the temporalis (p = 0.42) and masseter muscles (p = 0.379). Conclusions: Analysis of both raw and normalized sEMG signals is insufficient to differentiate TMD patients from healthy individuals.

WSTĘP Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego jest jednym z najczęściej występujących schorzeń obejmujących ten narząd. Zazwyczaj występuje ona u ludzi w przedziale wiekowym 50-80, jednak istnieje ryzyko jej wystąpienia u osób młodszych ze względu na czynniki predysponujące. Zmiany w stawie są nieodwracalne i jedynym sposobem na ich zatrzymanie jest odpowiednio dobrana rehabilitacja, a w późniejszym etapie, wykonanie alloplastyki stawu biodrowego. Zakres fizjoterapii obejmuje dziedziny takie jak kinezyterapia, fizykoterapia, terapia manualna oraz osteopatia. Cel: 1.Ocena stanu klinicznego i funkcjonalnego pacjentów przed alloplastyką stawu biodrowego. 2.Określenie czynników wpływających na zwiększenie dysfunkcji kończyny dolnej. 3.Ocena bólu w chorobie zwyrodnieniowej stawu biodrowego. Materiały i metody: W przeprowadzonym badaniu wzięło udział 46 osób zakwalifikowanych do zabiegu alloplastyki stawu biodrowego. Badanie obejmowało ocenę zakresu ruchomości przy pomocy inklinometru, ocenę siły mięśniowej według skali Lovetta oraz ocenę bólu wykorzystując skalę VAS. Wyniki: W grupie badanej zaobserwowano największe zmiany w zmniejszeniu zakresu ruchomości zgięcia (p<0,05) oraz ruchu rotacji wewnętrznej (p<0,05). Zaobserwowano zmniejszenie zakresu ruchomości wyprostu, odwodzenia, przywodzenia oraz rotacji zewnętrznej, jednak wyniki nie były istotne statystycznie. Zmiany zwyrodnieniowe predysponują do zwiększenia dolegliwości bólowych (p<0,05). Siła mięśniowa pacjenta zmniejsza się wraz ze stopniem zaawansowania zmian zwyrodnieniowych (p<0,05). Zwiększenie dolegliwości bólowych wpływa na osłabienie siły mięśniowej (p<0,05). Wnioski: 1.Pacjenci z coxarthrosis cechują się zmniejszonym zakresem ruchomości we wszystkich płaszczyznach ruchowych, w szczególności zgięciem i rotacją wewnętrzną. 2.Zmiany zwyrodnieniowe wpływają na obniżenie siły mięśniowej stawu biodrowego. 3.Dolegliwości bólowe zwiększają się wraz ze wzrostem zaawansowania choroby zwyrodnieniowej.

Introduction: Malignant neoplasms of bone originating from the supporting tissues of the body of mesinchymal origin are heterogeneous in clinical and histological terms. In most cases, the etiology of these tumors is unknown. Histologically, sarcomas are classified into three main types. Chondrosarcoma (31% of sarcomas), osteosarcoma - originating from bone tissue (also accounts for 31% of sarcomas), Ewing sarcoma - originating from neuroectodermal tissue (accounts for 14% of sarcomas). The aim of this study was to present a program of comprehensive rehabilitation after LUMIC resection arthroplasty with reconstruction of the proximal part of the femur using the Mutars system as a result of pelvic chondrosarcoma treatment. Materials and methods: The paper describes a case of a patient diagnosed with left pelvic chondrosarcoma with a pathological fracture and destruction of the left hip joint. Results: In the rehabilitation program, both inpatient and outpatient, many methods of therapy have been used in order to restore the patient to the highest possible fitness as quickly as possible. The therapy was based on such exercises and methods as: PNF method, methods of visceral therapy, active exercises and methods of osteopathy. Conclusion: Rehabilitation is an indispensable element of the treatment of cancer patients. The introduction of modern techniques, such as manual therapy and osteopathy to rehabilitation, has a positive effect on the effectiveness of therapy.

WSTĘP Nowotwór złośliwy kości rzadko wykrywany jest w jego wczesnym stadium i zazwyczaj w momencie diagnozy występuje już naciekanie tkanek miękkich. Objawy, które występują to ból, który nasila się w nocy, pogrubienie tkanek oraz ograniczenie ruchomości kończyny wynikające z destrukcji kości.CELEM PRACY był opis przypadku pacjenta po resekcji nowotworu złośliwego kości (Fibrolastic osteosarcoma) oraz stworzenie programu kompleksowej rehabilitacji pooperacyjnej. MATERIAŁ I METODY Analiza przypadku dokonana w niniejszej pracy potwierdza potrzebę holistycznego traktowania pacjenta ze zdiagnozowanym nowotworem złośliwym kości. U pacjent A.S. w wieku 23 lat rozpoznano torbiel tętniakowatą szyjki kości udowej lewej ze złamaniem patologicznym i rozległą destrukcją kości. Wykonano leczenie radykalne z całkowitą alloplastyką poresekcyjną. Opisano fizjoterapię szpitalną i rehabilitację 5 miesięcy po zabiegu operacyjnym. Praca potwierdza konieczność całościowego zastosowania procesu opieki nad pacjentem, który obejmuje diagnostykę, leczenie oraz rehabilitację.WYNIKI Fizjoterapia jest wprowadzana dobę po operacji i trwa do momentu wypisania pacjenta do domu. Metody i ćwiczenia fizjoterapeutyczne dostosowuje się do zakresu operacji, stanu ogólnego i wieku chorego. Celem jest uzyskanie przez pacjenta jak największej samodzielności poruszania się i wykonywania czynności dnia codziennego. W rehabilitacji poszpitalnej dąży się do przywrócenia prawidłowej, możliwej do osiągnięcia, ruchomości i stabilności stawów. Pacjent powinien przyjmować poprawny wzorzec chodu przy możliwie minimalnej asekuracji sprzętem ortopedycznym. WNIOSKI 1. Pacjenci po zabiegu resekcji części bliższej kości udowej i aloplastyce GMRS powinni rozpocząć rehabilitację już pierwszego dnia po zabiegu opeeracyjnym. 2. Terapia manualna i osteopatia są niezmiernie ważne w programie rehabilitacji po zabiegu operacyjnym usunięcia nowotworu kości.