Sytuacja trudna jest różnie definiowana przez autorów zajmujących się tym zagadnieniem. Przede wszystkim wskazuje się jednak, że stanowią ją okoliczności, które przekraczają możliwości radzenia sobie osoby, a także wywołują u niej niechciane emocje, tj. gniew, lęk, czy złość. Mają one zwykle złożony charakter. Postrzeganie sytuacji jako trudnej jest kwestią indywidualną, gdyż zależy od doświadczeń, a także zasobów osoby, która uczestniczy w określonych okolicznościach. Praca w więziennictwie jest opisywana jako doświadczenie obciążające, wymagające wysokich kwalifikacji społecznych i emocjonalnych, a jednocześnie realizowane w trudnych warunkach izolacji. Funkcjonariusze Służby Więziennej pracują w ściśle określonych regułach, a powiazanie pracy z regułami i koniecznością przestrzegania przepisów wpływa na wysokie poczucie odpowiedzialności za wykonywane obowiązki. Wreszcie grupa osób skazanych i tymczasowo aresztowanych, to grupa, która doświadcza kryzysu sytuacyjnego, często przejawia trudności psychiczne, a także wysoki poziom demoralizacji. Tym samym środowisko pracy więziennika jest silnie obciążające. Badacze wskazują, ze w sytuacjach trudnych, jednostki ich doświadczające nie pozostają bezradne. Człowiek znajdujący się w takich okolicznościach uruchamia strategie radzenia sobie, które pomagają prze-zwyciężyć daną okoliczność, bądź też takie, które umożliwiają lepsze poczucie się z doświadczanymi emocjami. Niemniej jakość, a także efektywność tych strategii zależy od świadomości podmiotu oraz zasobów, które on posiada. Z tego względu istotne jest rozszerzanie umiejętności radzenia sobie funkcjonariuszy poprzez rozwój ich samoświadomości oraz poprawę warunków pracy, tak aby mogli oni utrzymywać swój dobrobyt psychiczny i fizyczny na najwyższym poziomie.