Background and Objectives: This study analyzes the effects of proprioceptive training on the physical fitness and soccer-specific technical skills of young professional soccer players. Materials and Methods: Twenty-eight male professional soccer players from the Türkiye Football Federation’s Third League, aged 20.46 ± 1.60 years (average), participated voluntarily. Body composition was assessed with the Inbody270 bioelectrical impedance analyzer, while agility and maximal VO₂ cardiorespiratory fitness were measured using the ChronoJump smartspeed mat. Soccer-specific technical skill assessments were also conducted. Data were analyzed using SPSS 22, with paired sample t-tests for comparisons, Cohen’s d test for effect size, and repeated measures two-way ANOVA for interaction effects (group × time). Eta squared (η²) values were reported for effect size. A 95% confidence level and p = 0.05 were used. Results: Proprioceptive training significantly improved body fat percentage (p < 0.05; η² = 0.006) and soccer-specific technical skills, including free juggling (p < 0.05; η² = 0.302), alternating foot juggling (p < 0.05; η² = 0.271), right foot juggling (p < 0.05; η² = 0.250), and shooting performance (p < 0.05; η² = 0.513). Conclusions: A 12-week proprioceptive training program, when incorporated into soccer practice, significantly enhances soccer-specific technical skills and reduces body fat percentage.

The aim of this study is to examine the relationship between body fat percentage with vertical jump and sprint performances of football players. A total of 22 football players (age: 25.45±4.25 years, height: 176.45±6.03 cm, weight: 74.62±6.05 kg) were participated in the study voluntarily. Participants of the study was sampled through simple random sampling method. Anthropometric (height, body weight, body mass index (BMI) and body fat percentage) and performance (10-30 meters sprint and vertical jump) parameters were measured from the football players. Pearson Correlation Coefficient was calculated to determine the relationships between the variables. There was a weak positive correlation between 10 meters sprint and body fat percentage (r=0.474, p<0.05); Moderate positive correlation between 30 meters sprint and body fat percentage (r=0.587, p<0.01). Additionally, a weak negative correlation was found between jumping performance and body fat percentage (r=-0.458, p<0.05). İn conclusion, having a high percentage of body fat negatively affects the sprinting abilities of football players. It was observed that the jump performance of the athletes decreased with the increase in body fat percentage, or the jump performance of the athletes increased with the decrease in the fat percentage. Bu çalışma futbolcuların vücut yağ yüzdesi ile dikey sıçrama ve sürat performansları arasındaki ilişkinin incelenmesi amacı ile planlanmıştır. Kulüp düzeyinde futbol oynayan ortalama yaşları 25,45±4,25, ortalama boy uzunlukları 176,45±6,03 cm ve ortalama vücut ağırlıkları 74,62±6,05 kg olan, toplam 22 yetişkin futbolcu, basit rastgele örnekleme yöntemiyle araştırma için seçilmiş ve gönüllü olarak çalışmaya katılmıştır. Futbolculara antropometrik (boy uzunluğu, vücut ağırlığı, beden kitle indeksi-BKİ ve vücut yağ yüzdesi) ve performans (10-30 metre sprint ve dikey sıçrama) ölçümleri uygulanmıştır. Değişkenler arasındaki ilişkilerin tespit edilmesi için Pearson Korelasyon Katsayısı hesaplanmıştır. Futbolcularda sprint ve sıçrama performanslarının vücut yağ yüzdesi ile ilişkileri incelendiğinde, 10 metre sprint ile pozitif yönlü zayıf ilişki (r=0.474, p<0.05); 30 metre sprint ile pozitif yönlü orta düzeyde ilişki (r=0.587, p<0.01); sıçrama performansı ile negatif yönlü zayıf ilişki (r=-0.458, p<0,05) tespit edilmiştir. Sonuç olarak, vücut yağ yüzdesinin fazla olması futbolcuların sprint yeteneklerini olumsuz yönde etkilemektedir. Vücut yağ yüzdesinin artması ile sporcuların sıçrama performanslarının azaldığı ya da yağ yüzdesinin azalması ile sporcuların sıçrama performanslarının arttığı görülmüştür.

This study aimed to investigate the postactivation potentiation effects of different preloading protocols involving blood flow-restricted plyometric jumps on sprint performance. In this randomized crossover experimental study, 15 athletes with at least seven years of sporting experience participated voluntarily. The participants underwent several anthropometric measurements (height, body weight, body mass index, and body fat percentage) as well as performance measurements (10-meter and 20-meter sprints). The data were analyzed using the SPSS statistical software. The effect size and percentage changes are reported to illustrate the practical significance of the differences. Cohen’s d test was used to determine the effect size. Differences between repeated measures data were analyzed using repeated-measures one-way ANOVA. Tukey’s post hoc test was used to determine the protocols responsible for the differences. The eta-squared (η²) value was used to express the effect size. The significance level was set at p = 0.05, with 95% confidence interval. In conclusion, all preloading protocols demonstrated a positive post-activation potentiation effect on sprint performance. However, the greatest potentiating effect was observed with the preloading protocol involving blood flow-restricted plyometric jumps with a weighted vest.

İtfaiyeciler, genellikle tehlikeli koşullar altında dinamik aktiviteler gerektiren olaylara müdahale etmektedirler. Olaylara müdahale ettikleri esnada denge sorunları sebebiyle düşüp yaralanmaktadırlar. Core kaslarındaki yorgunluğun, dinamik dengenin azalmasına sebep olduğu ve denge kayıpları ile sonuçlandığı yapılan çalışmalarda bildirilmektedir. Bu çalışma, iftaiyeci adaylarının core kas dayanıklılığı ile dinamik denge performansları arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesi amacıyla planlanmıştır. Ortalama yaşları 19,11±1,34 yıl, ortalama boy uzunlukları 176,06±6,56 cm ve ortalama vücut ağırlıkları 69,36±12,25 kg olan, toplam 26 erkek itfaiyeci adayı, basit rastgele örnekleme yöntemi ile araştırma için seçilmiş ve araştırmaya gönüllü olarak katılmıştır. Katılımcılara antropometrik (boy uzunluğu, kol boyu uzunluğu, bacak boyu uzunluğu, vücut ağırlığı, beden kitle indeksi ve vücut yağ yüzdesi) ve performans (core kas dayanıklılığı ve dinamik denge) ölçümleri uygulanmıştır. İtfaiyeci adaylarında core kas dayanıklılığı ile dinamik denge kompozit skorları arasındaki ilişkiler incelendiğinde, gövde ekstansiyon ile alt ekstremite sağ kompozit (r=0.558, p

Bu çalışma, aktif bireylerde açık ve kapalı göz postural salınım performansları arasında fark olup olmadığının incelenmesi amacı ile yapılmıştır. Ortalama yaşları 20,28±1,429 yıl, boy uzunlukları 174,96±9,906 cm ve vücut ağırlıkları 68,368±12,707 kg olan, 25 öğrenci basit rastgele örnekleme yöntemi ile araştırma için seçilmiş ve çalışmaya gönüllü olarak katılım göstermiştir. Katılımcılara, antropometrik (boy uzunluğu, vücut ağırlığı ve beden kitle indeksi) ve performans (postural salınım) ölçümleri yapılmıştır. Değişkenler arasındaki farkın tespit edilmesi için Wilcoxon testi kullanılmıştır. Katılımcılara ait açık ve kapalı göz postural salınım performansları arasındaki farklar incelendiğinde, açık ve kapalı göz toplam postural salınım ve anterior-posterior postural salınım arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (p 0.05). Sonuç olarak, aktif bireylerde görsel bilginin anterior-posterior ve total postural salınımı etkilediği, ancak medial-lateral postural salınımı istatistiksel olarak etkilemediği görülmüştür. Yani görsel bilginin varlığında postural salınım performansı iyileşmektedir. Görsel bilginin yokluğunda ise postural salınım performansı kötüleşmektedir.

Objectives The purpose of this study is to analyze the effects of proprioceptive training and exercises on the physical-fitness and soccer-specific technical skills of young professional soccer players. Methods Twenty-eight male professional soccer players from the Türkiye Football Federation's 3rd League voluntarily participated, with an average age of 20.46 ± 1.60 years, average height of 182.89 ± 5.01 cm, and average body weight of 73.34 ± 3.10 kg. The participants' body compositions were assessed using the Inbody270 (California, USA) bioelectrical impedance analyzer, and their agility and maximal VO₂ cardiorespiratory fitness were measured using the ChronoJump smartspeed mat (INEFC Barcelona-UB). Soccer-specific technical skill assessments were also conducted. Data were analyzed using the SPSS 22 statistical software. Paired sample t-tests were employed for pairwise comparisons. Effect size and percentage changes were provided to highlight the practical significance of the differences between pre-test and post-test results. Cohen's d test was used to determine the effect size, while repeated measures two-way ANOVA was applied to assess the interaction effects (group x time). Eta squared (η2) values were reported to express the magnitude of effect size. A 95% confidence level and a significance level of p = 0.05 were adopted for interpretation. Results The proprioceptive training was found to have statistically significant and favorable effects on the percentage of body fat (p < 0.05; η2 = 0.006) and soccer-specific technical skills, including free juggling (p < 0.05; η2 = 0.302), alternating foot juggling (p < 0.05; η2 = 0.271), right foot juggling (p < 0.05; η2 = 0.250), and shooting performance (p < 0.05; η2 = 0.513). Conclusion In conclusion, the 12-week proprioceptive training, when added to soccer practice, plays a significant role in improving soccer-specific technical skills. It also contributes to the reduction of body fat percentage.