Diabetes-related pathophysiological processes contribute to endothelial dysfunction, arterial stiffening (AS), hypertension, vascular remodeling, and impaired myocardial perfusion. This study aimed to assess the relationship between arterial wall parameters and sST2 concentration as potential risk factors in type 2 diabetes (T2DM) and investigate sex-related differences. To achieve this, we enrolled 100 patients with suspected or exacerbated coronary artery disease (CAD) and divided them into a T2DM group (n = 58) and a control group (n = 42). Endothelial reactivity (lnRHI), ABI, sST2 levels, and carotid–femoral (cfPWV) and carotid–radial pulse wave velocity (crPWV) were assessed. Coronary angiography was performed in every patient, and epicardial flow and myocardial perfusion were evaluated using QuBE and FLASH. Our results showed that the coronary angiographic findings were similar in both groups. However, T2DM patients had a significantly higher central AS (cfPWV 10.8 ± 2 vs. 9.9 ± 2.7 m/s, p < 0.05) and vascular age (70.0 ± 12.3 vs. 61.3 ± 15.4 years, p < 0.05), while peripheral AS, RHI, and ABI showed no differences. CfPWV correlated with renal function; higher HbA1c and sST2 levels were additionally associated with advanced vascular age. Notably, central AS and vascular age were higher in men with T2DM but not in women. These findings indicate that T2DM patients exhibit increased central AS and vascular aging, influenced by sST2 levels, suggesting fibrosis as a target for precision medicine in T2DM.

Wstęp: Trombektomia aspiracyjna jest zalecana jedynie u wybranych pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (ST elevation myocardial infarction – STEMI). Analiza z wykorzystaniem optycznej tomografii koherencyjnej wykazała ograniczenia niektórych cewników aspiracyjnych w usuwaniu skrzepliny. Ponadto testy in vitro wskazują na istotne różnice w ich skuteczności zależnie od konstrukcji końcówki dystalnej oraz wewnętrznej średnicy. Celem pracy jest porównanie skuteczności przezskórnej interwencji wieńcowej (percutaneous coronary intervention – PCI) z zastosowaniem trombektomii aspiracyjnej oraz bez jej użycia, a także sprawdzenie skuteczności różnych cewników w zależności od ich wewnętrznej średnicy.Materiał i metody: Badaniem objęto 773 chorych ze STEMI: 586 chorych tylko po PCI (grupa Ctrl) oraz 187 chorych po PCI i trombektomii. Cewniki podzielono na te o dużym otworze (large-bore – LB), zastosowane u 146 pacjentów (grupa LB), oraz te o wąskim otworze (small-bore – SB) – u 41 pacjentów (grupa SB). Porównano perfuzję mięśnia sercowego, frakcję wyrzutową lewej komory (left ventricular ejection fraction – LVEF) i długoterminową śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny. Analizę statystyczną oparto na nieparametrycznej analizie przeżycia ANOVA oraz Kaplana i Meiera.Wyniki: Grupy charakteryzowała stronniczość wyboru w odniesieniu do danych demograficznych oraz prezentacji angiograficznej zawału mięśnia sercowego. W porównaniu z grupą Ctrl grupy LB i SB były młodsze, prezentowały wolniejszy przepływ nasierdziowy i większy materiał zakrzepowy w klasyfikacji TIMI (Thrombolysis in Myocardial Infarction). W grupie SB, w porównaniu z grupą Ctrl, obserwowano nieistotny trend w kierunku gorszej perfuzji mięśnia sercowego. Grupa LB miała niższą LVEF przed wypisem w porównaniu z grupą Ctrl. Długoterminowa umieralność z przyczyn ogólnych była porównywalna we wszystkich grupach.Wnioski: Nie mamy wystarczających dowodów na to, że cewniki SB są mniej skuteczne. Pozytywną obserwacją jest fakt, że długoterminowa śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny w grupie pacjentów po trombektomii aspiracyjnej jest porównywalna z tą w grupie kontrolnej, wymaga ona jednak potwierdzenia w przyszłych badaniach.