Malignant melanoma, particularly amelanotic melanoma, contributes to a very serious problem in public health. One way to find new therapies is to learn about and understand the molecular pathways that regulate cancer growth and development. In the case of a tumor, the autophagy process can lead to the development or inhibition of cancer. This study aimed to assess the cytotoxicity of connection trametinib (MEK1 and MEK2 kinase inhibitor) with autophagy inhibitors—chloroquine (lysosomal clearance of autophagosomes inhibitor) and 3-methyladenine (phosphatidylinositol 3-kinases inhibitor), on two amelanotic melanoma cell lines (C32 and A-375). The results showed that combination therapy had better anti-proliferative effects than alone therapy in both cell lines. The C32 cell line was more sensitive to 3-methyladenine treatment (alone and in combinations), and the A375 line showed sensitivity to chloroquine and 3-methyladenine (alone and in combinations). The anti-proliferative effect was accompanied by dysregulation of the cell cycle, a decrease in the reduced thiols, the depolarization of the mitochondrial membrane and the level of p44/p42 MAPK. Both inhibitors have the ability to induce apoptosis. Differences in the level of LC3A/B and LC3B proteins between the chloroquine and the 3-methyladenine samples indicate that these drugs inhibit autophagy at different stages. The enhancement of the effect of trametinib by autophagy inhibitors suggests the possibility of combining drugs with anti-cancer potential with modulators of the autophagy process.

Przedmiot badań: Poznawanie mechanizmów molekularnych regulujących proces onkogenezy jest istotnym czynnikiem w leczeniu chorób nowotworowych. Angiogeneza jest definiowana jako tworzenie nowych naczyń włosowatych i zachodzi poprzez rozgałęzianie lub wydłużanie już istniejących naczyń krwionośnych. Proces ten umożliwia zwiększoną podaż tlenu i składników odżywczych co skutkuje nasiloną proliferacją i zwiększonym wzrostem komórek. Angiogeneza odgrywa istotną rolę zarówno w warunkach fizjologicznych np. podczas embriogenezy, jak i w przebiegu wielu chorób np. cukrzycy, reumatoidalnym zapaleniu stawów i nowotworach. Omawiany proces jest regulowany przez wiele czynników pro- oraz antyangiogennych. Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego VEGF jest głównym stymulatorem angiogenezy, także w przebiegu nowotworów. Molekularne mechanizmy tego procesu znalazły się w ostatnich latach w centrum zainteresowania wielu naukowców oraz przyczyniły się do opracowania nowych leków o ukierunkowanym działaniu. Cel badań: Celem pracy było przedstawienie najważniejszych informacji na temat molekularnych mechanizmów angiogenezy w aspekcie aktualnie dostępnych możliwości terapeutycznych chorób nowotworowych. Materiał i metody: Dobór piśmiennictwa opierał się na analizie i przeglądzie literatury z zakresu biologii, farmacji i medycyny. Wybrane źródła obejmują głównie prace przeglądowe anglojęzyczne oraz polskojęzyczne, a także charakterystykę produktów leczniczych. Głównym miejscem w poszukiwaniu adekwatnego piśmiennictwa były bazy danych takie jak PubMed, czy Google Scholar, w oparciu o następujące słowa kluczowe: angiogenesis, targeted therapy, kinase inhibitors, monoclonal antibodies. Bazy danych przeszukano w okresie od czerwca 2024r. do stycznia 2025r. Większość wykorzystanej w pracy literatury pochodzi z ostatnich pięciu lat, jednak w celu uzupełnienia tematu pojawiają się starsze pozycje. Wyniki: Leki wpływające na hamowanie formowania się nowych naczyń krwionośnych pozwalają zarówno na ograniczenie tworzenia przerzutów oraz zahamowanie wzrostu guzów nowotworowych. Obecnie w ramach terapii celowanej, związanej z procesem angiogenezy, badane i stosowane są m.in. przeciwciała monoklonalne (bewacyzumab, ramucyrumab), inhibitory kinazy tyrozynowej (sunitynib, sorafenib, pazopanib, aksytynib, regorafenib, afatynib), białka fuzyjne receptorów (aflibercept) oraz inhibitor mTOR o działaniu antyangiogennym (ewerolimus). Talidomid i lenalidomid są środkami immunomodulującymi o działaniu antyangiogennym i należą do nieselektywnych leków hamujących angiogenezę w przebiegu chorób nowotworowych. Leki stosowane w ramach terapii celowanej poprawiły skuteczność leczenia nowotworów, jednakże często stosowane są z innymi lekami przeciwnowotworowymi i podobnie jak inne chemioterapeutyki mogą wywoływać wiele działań niepożądanych. Wnioski: Proces angiogenezy pełni istotną rolę w patogenezie chorób nowotworowych. Poznanie molekularnej charakterystyki mechanizmu angiogenezy przyczyniło się do rozwoju nowych, bardziej selektywnych metod terapii nowotworów. Kluczowym etapem opracowania nowych terapii celowanych jest zidentyfikowanie molekularnego celu działania leków: genu, enzymu, cząsteczki sygnałowej, receptora lub innego elementu systemu sygnalizacji zewnątrz- lub wewnątrzkomórkowej, który odgrywa istotną rolę w rozwoju określonych nowotworów. Proces angiogenezy może być selektywnie hamowany w przebiegu chorób nowotworowych przez np. leki hamujące działanie czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, inhibitory oraz drobnocząsteczkowe inhibitory kinaz uczestniczących w sygnalizacji komórkowej. Złożoność molekularna angiogenezy niesie ze sobą szerokie możliwości poszukiwania nowych, selektywnie działających leków oraz opracowywania skutecznych terapii onkologicznych.

Prolidase (PEPD) is a metalloproteinase that hydrolyzes imidodipeptides containing proline or hydroxyproline at the C-terminus and also participates in the non-catalytic regulation of cellular stress responses and p53 availability. Here, we characterized population-level responses associated with transient CRISPR/Cas9-directed targeting of PEPD in heterogeneous MCF7 breast cancer cultures using three independent sgRNAs. PEPD enzymatic activity was quantified in three independent biological experiments, whereas PEPD and p53/apoptosis-related proteins were examined by representative Western blotting and exploratory immunofluorescence microscopy. All three PEPD-targeting constructs were associated with reduced population-average PEPD activity, and representative immunoblots showed directionally concordant reductions in PEPD protein signal. Representative protein analyses additionally revealed a qualitative pattern involving p53, MDM2, cleaved caspase-9, cleaved caspase-7, and cleaved PARP-1. These protein observations were not supported by independent biological replication suitable for inferential analysis and are therefore interpreted descriptively. Editing of the endogenous PEPD locus was not directly confirmed or quantified by genomic analysis. During prolonged puromycin selection, the persistence of adherent PEPD-targeted cells decreased under the conditions tested; however, this experiment was qualitative and was not designed as a formal viability or rescue assay. Collectively, the data demonstrate a replicated population-level reduction in PEPD enzymatic activity following PEPD-directed CRISPR/Cas9 perturbation and identify an associated exploratory p53/MDM2- and apoptosis-related protein pattern. A contribution of Cas9-mediated DNA-damage signaling to the latter cannot be excluded.

Przedmiot badań: Tygecyklina jest pierwszym lekiem przeciwdrobnoustrojowym klasyfikowanym do nowej generacji antybiotyków tetracyklinowych - glicylocyklin. Tygecyklinę charakteryzuje znacząca aktywność przeciwbakteryjna, szczególnie przeciwko szczepom wielolekoopornym. Została zatwierdzona do leczenia powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych oraz pozaszpitalnego zapalenia płuc. Jedyną dostępną drogą podania tygecykliny jest wlew dożylny, co może prowadzić do zwiększonej toksyczności i braku skuteczności antybiotykoterapii. Cel badań: Celem niniejszego badania było zaprezentowanie nowych formulacji i sposobów podania tygecykliny z ich potencjalnymi zaletami, w świetle rosnącej oporności bakteryjnej i wykorzystania off label. Materiały i metody: Przegląd literatury został przeprowadzony z wykorzystaniem baz danych Google Scholar, PubMed na podstawie następujących słów kluczy: tigecycline, formulation, bacterial resistance, off-label use. Przeprowadzony przegląd zawiera artykuły naukowe z dziedziny farmacji i medycyny, głównie z lat 2020-2025, w tym kilka starszych prac celem uzupełnienia tematu. Artykuł zawiera również dwie strony internetowe. Wyniki: Tygecyklina, oprócz wskazań FDA, może być używana off label do leczenia różnego rodzaju infekcji bakteryjnych takich jak infekcje układu moczowego, infekcje wywołane przez Clostridium difficile, infekcje wewnątrzczaszkowe, czy infekcje krwioobiegu. Obecnie występuje brak oficjalnie zarejestrowanej formulacji tygecykliny, która mogłaby być zastosowana miejscowo lub zapewniłaby terapię celowaną. Ostatnie badania pokazują potencjalną możliwość leczenia zakażeń wewnątrzczaszkowych dzięki nanocząstkom na bazie tygecykliny lub podaniu jej w sposób dokomorowy lub doczaszkowy. Tygecyklina posiada również potencjał do zastosowania jako suchy proszek inhalacyjny, w przypadku mykobakterioz. Opatrunki zewnętrzne na rany, sporządzone z kompozytu tygecykliny i chitozanu są obiecującą opcją leczenia i zapobiegania infekcji wywołanych przez Staphylococcus aureus. Natomiast dodanie substancji pomocniczych może poprawić stabilność oraz biodostępność tygecykliny. Wnioski: Tygecyklina jest istotnym antybiotykiem w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy wielolekoooporne, ze względu na jej szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Niemniej jednak, rosnąca oporność bakteryjna, zwiększenie komfortu farmakoterapii, prowadzi do potrzeby stworzenia nowych formulacji lub sposobów podania tygecykliny. Zaproponowane nowe opcje terapeutyczne prezentują obiecującą skuteczność przeciwbakteryjną, lepszą biodostępność i biokompatybilność oraz lepsze parametry farmakokinetyczne. Jednakże, wymagane są dalsze badania in vivo, celem potwierdzenia efektywności wymienionych formulacji u człowieka.

Melanoma is a malignant tumor that originates in pigment-producing cells called melanocytes. This type of cancer remains a major public health challenge due to its high metastatic potential and resistance to treatment. Autophagy is a catabolic process that enables the controlled degradation of damaged cellular organelles and unnecessary or abnormal macromolecules. Its primary function is to maintain intracellular homeostasis and cell survival. There are three main types of autophagy: macroautophagy, microautophagy and chaperone-mediated autophagy (CMA). The role of autophagy in oncogenesis is multifaceted and context-dependent—depending on the type of cancer and its stage of development. Autophagy can either promote tumor progression or act as a tumor-suppressive mechanism. Factors influencing the role of autophagy in cancer include inflammation, crosstalk with apoptosis and resistance to anticancer therapies. Current research is focused on the use of both autophagy inhibitors and autophagy inducers as potential strategies to improve the effectiveness of melanoma treatment.