This study investigates how Environmental, Social, and Governance (ESG) scores and the Corporate Governance Index (CGI) jointly influence firm value in Türkiye. To address the contextual limitations of global ESG metrics, this study incorporates the CGI, a country-specific governance measure developed by Capital Markets Board of Türkiye, as a complementary indicator. Using panel data from 44 non-financial firms listed on the Istanbul Stock Exchange between 2019 and 2023, the study applies a random effects regression model with robust standard errors. The findings indicate that both ESG and CGI scores are positively and significantly associated with firm value, along with profitability (ROA), while financial leverage and liquidity (CR) show negative effects. The results underscore the strategic value of aligning sustainability performance with governance quality, particularly in emerging market contexts. This study contributes to the literature by providing empirical evidence for an integrated ESG–CGI framework and offers practical insights for corporate managers, investors, and policymakers.

Bu çalışma, dijital liderlik, inovatif iş davranışı ve dışsal motivasyon arasındaki ilişkileri incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Çalışmada, dijital liderliğin yönlendirme boyutunun, akademisyenlerin inovatif iş davranışları üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Araştırma kapsamında, Türkiye’deki devlet ve vakıf üniversitelerinin mühendislik fakültelerinde görev yapan 195 akademik personelden anket yöntemi ile veri toplanmıştır. Analizler sonucunda, dijital liderliğin yönlendirme alt boyutunun, akademisyenlerin inovatif iş davranışlarını anlamlı ve pozitif yönde etkilediği belirlenmiştir. Aynı zamanda, dijital liderlik ile inovatif iş davranışı arasındaki ilişkide, dışsal motivasyonun kısmi aracılık rolü oynadığı tespit edilmiştir. Bu sonuçlar, dijital liderlerin, çalışanlarının inovatif iş davranışlarını teşvik edebileceğini ve onları motive edebileceğini ortaya koymaktadır. Çalışma ayrıca, dijital liderliğin yenilikçi ve sürdürülebilir bir örgüt kültürü oluşturmadaki önemini vurgulamaktadır. Özellikle eğitim gibi stratejik öneme sahip sektörlerde, dijital liderlerin benimsenmesi, çalışanların yenilikçi davranışlarını artırmak ve örgütsel performansı geliştirmek açısından kritik bir rol oynamaktadır. Sonuç olarak dijital liderliğin çalışan davranışları üzerindeki etkisinin farklı sektörlerde ve örneklemler üzerinde incelenmesi, gelecekteki çalışmalar için önemli bir araştırma alanı olarak önerilmektedir.

Yeni korona virüsün (Covid-19) neden olduğu pandemi süreci toplumsal, kurumsal ve bireysel düzeyde yaşam rutinleri üzerinde ciddi değişimleri beraberinde getirmiştir. Çalışma pandemi döneminde, yöneticilerin karar verme tarzları ve işe bağlılıkları üzerine odaklanmıştır. Çalışmanın amacı koronafobinin karar verme tarzları ve işe bağlılık üzerindeki etkilerini ortaya çıkarmaktır. Bu araştırmada koronafobi, karar verme tarzları ve işe bağlılık kavramlarının kavramsal çerçevesi verilmiş, literatür taraması yapılmış, araştırmanın uygulaması gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın anakütlesini Rize ilinde görev yapan sağlık yöneticileri oluşturmaktadır. 51 sağlık yöneticisinden geri dönüşü alınan anket form verileri, yapısal eşitlik modellemesi kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre koronafobi kaçınma karar verme davranışı rasyonel karar verme davranışı ve bağımlı karar verme davranışının istatistiksel olarak anlamlı ve pozitif yönde yordayıcısıdır. Diğer taraftan koronafobinin sezgisel karar verme davranışı üzerinde herhangi bir etkisinin olmadığı sonucuna varılmıştır. Koronafobinin işe bağlılığın işe istek duyma ve işe adanma boyutlarının istatistiksel olarak anlamlı ve negatif yönde yordayıcısı olduğu saptanmıştır.

Bu çalışmanın amacı, tüketim toplumunda malların daha hızlı üretilmesi, satın alınması ve tüketilmesi anlamında hızlı bir meta döngüsünü sağlamak için kullanılan bir strateji olarak planlı eskitmenin tüketim kültüründeki yerini ve beraberinde getirdiği bazı sorunları tartışmaktır. Çalışmada ileri sürüleceği gibi planlı eskitme, yalnızca bir üretim veya pazarlama tekniği değildir. Planlı eskitme, ürün ömürlerinin kasıtlı olarak kısaltılması yoluyla tüketicileri daha sık satın almaya yönlendiren bir uygulamadır ve yenilik ile geçiciliği özendiren değerleri yerleştirerek tüketim kapitalizmini güçlendirmektedir. Bu tema çerçevesinde, ilgili sosyolojik çalışmalardaki tartışmalar dikkate alınarak çalışmada ilk olarak planlı eskitme, Fordist ve post-Fordist üretim ve tüketim tarzı ile bağlantılı olarak tartışılmakta ve mevcut çalışmalarda genellikle ihmal edilen bir konu olarak, eskitmenin hem bir piyasa stratejisi hem de kültürel bir norm olarak nasıl evrildiği ele alınmaktadır. İkinci olarak, bu çalışmada, planlı eskitmenin etkili olduğu tüketim toplumunda en önemli ilkenin, kısa süre sonra eski hale getirilmesi gereken “yeni” kavramı üzerine kurulu olduğu argümanına yer verilecektir. Bu argüman çerçevesinde, yeni olanın yüceltilmesi ve geçiciliğin ön planda olmasının, tüketicileri sürekli bir tatminsizlik duygusu içinde bıraktığı ve bu durumun tüketim kapitalizminin istikrarı ve büyümesi için özel bir önem taşıdığı vurgulanacaktır. Çalışmanın üçüncü bölümünde ise planlı eskitmenin israfı beraberinde getirdiği ve çevre sorunlarına yol açacak derecede atık oluşumuna neden olduğu belirtilmektedir. Çalışmanın sonuç bölümünde, tüketim kapitalizminin sürekli tüketim ihtiyacı ve buna bağlı çevresel sonuçlar arasındaki ikili baskıya dikkat çekilerek hızlı tüketim döngüleri yerine sürdürülebilir uygulamaların önceliklendirilmesi gerektiği önerilmektedir.

Çalışmanın amacı işyeri kıskançlığı ve işten ayrılma niyeti ilişkisini belirlemek,ve bu ilişkide hissedilen stres ve işyeri kabalığının aracılık rolünü ortaya koymaktır. Bu amaçla Ankara ilinde bulunan üç kamu kurumu anakütle olarak belirlenmiştir. Bu kamu kurumlarından tesadüfi örneklem yöntemi ile belirlenen 428 çalışanın oluşturduğu örneklemden, anket tekniği aracılığı ile veriler toplanmıştır. Araştırmanın hipotezlerinin test edilmesinde Yapısal Eşitlik Modeli kullanılmıştır. Analiz sonuçları bağımsız değişken olan işyeri kıskançlığının, hissedilen stres, işyeri kabalığı ve işten ayrılma niyetini pozitif yönde anlamlı bir şekilde yordadığı yönündedir. Hissedilen stres ve işyeri kabalığı da işten ayrılma niyetini, pozitif yönde anlamlı bir şekilde yordamaktadır. Hissedilen stresin işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisinin, işyeri kabalığının işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisine oranla daha fazla olduğu görülmüştür. Araştırmada işyeri kıskançlığı işten ayrılma niyeti ilişkisinde hissedilen stres ve işyeri kabalığının tam aracılık etkisine sahip olduğu sonucuna varılmıştır. Aracılık ilişkisinde hissedilen stresin iş yeri kabalığına oranla daha yüksek bir etkisi olduğu görülmüştür.

Bu çalışma, inşaat sektörü çalışanları açısından örgüte duyulan güven, sessiz istifa ve iş yaşam dengesi arasındaki ilişkinin belirlenmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Bu amaçla Kocaeli ilinde faaliyet gösteren inşaat firmalarında çalışan 316 çalışandan elde edilen veriler analiz edilmiştir. Araştırma kapsamında yapılan analizler sonucunda, örgüte güven ile sessiz istifa arasında anlamlı ve orta düzeyde negatif bir ilişki olduğu tespit edilirken, iş yaşam dengesi ile sessiz istifa arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Bu bulgular doğrultusunda, inşaat sektöründe çalışanların örgüte duyduğu güvenin, sessiz istifa eğilimlerini azaltabileceği ancak iş yaşam dengesinin sessiz istifa üzerinde belirgin bir etkisinin olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.